เริ่มแรกของชีวิตรมัธยมของดิฉัน ย้อนกลับไปเมื่อ ๔ปี ที่แล้วในวันที่ดิฉันเข้ามาใน โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญครั้งแรก(วันที่สอบเข้าอ่ะนะ) ตอนั้นดิฉันมาถึงก่อนเวลาสอบประมาณ ชั่วโมงนึ่งเห็นจะได้ ในตอนนั้นดิฉันมีปัญหาเล็กน้อยก่อนออกจากบ้านทำให้ไม่มีสมาธิเลยและ ตัวหนังสือ สูตรคำนวน วิธีคิดต่างๆ ไม่มีอยู่ในหัวเลย มัวแต่กังวลเรื่องที่เกิดขึ้นในเช้าวันนั้น ดิฉันเดินไปเดินมาอยู่พักหนึ่ง ก็ได้มีพบกับเพื่อนคนหนึ่ง เขาเดินเข้ามาทักดิฉันเราคุยเล่นกันพักใหญ่จนดิฉันรู้สึกสบายใจแล้วจากนั้นเราก็ดูหนังสือด้วยกันเล็กน้อย ก่อนที่จะแยกย้ายกันเข้าห้องสอบ เพราะดิฉันกับเพื่อนคนนั้นสอบคนละห้องกันทำให้เมื่อสอบเสร็จเราก็ไม่ได้พบกันอีกเพราะเราต่างก็ตแยกย้ายกันกลับบ้าน ดิฉันมั่นใจว่าตัวดิฉันต้องสอบติด และ เพื่อนคนนั้นของดิฉันก็เช่นกัน และเป็นจริงตามนั้นเราทั้งคู่สอบติดและยังได้อยู่ห้องเดียวกันอีกด้วย ดิฉันเริ่มสนิทกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ ในตอนที่ดิฉันมีปัญหาเขาก็จะอยู่เป็นเพื่อนดิฉันเสมอ หรือ แม้แต่ตอนที่ดิฉันไม่มีเงินที่จะรับประทานอาหารเพราะดิฉันทำกระเป๋าหายและในนั้นก็มีเงินค่าขนมของเดือนนั้นทั้งเดือนอยู่ ดิฉันเลยไม่มีเงินจะรับประทานอาหาร และเพราะเรื่องเงินเป็นเรื่องที่พูดยากดิฉันจึงไม่กล้าที่จะพูดกับใคร เพื่อนที่รักยิ่งของดิฉันก็เหมือนนกรู้เพราะในวันแรกเขาซื้อขนมังกับนมมาให้ดิฉันถึงแม้ราคาจะไม่แพงมากแต่สำหรับน้ำใจที่เขามีให้นั้นมันก็ทำให้ดิฉันซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง(เขาซื้อขนมปังกับนมมากินด้วยกันนะจะบอกให้)ในวันต่อๆมาเขาก็เอาข้าวกล่องมาและเราก็จะนั่งกินด้วยกันพร้อมเพื่อนใหม่อีกคนหนึ่ง เราสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆจน เราตัวติดกันมาตลอดจนเกือบที่จะครบ 1ภาคเรียน เพื่อนที่รักยิ่งของดิฉันก็มีความจำเป็นที่จะย้ายโรงเรียนกลางคันแน่นอนว่านั่นไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยกับการย้ายออกระหว่างภาคเรียนและช่วงนั้นก็เป็นการสอบปลายภาคอีกด้วยตอนนั้นเราเศร้ากันมากแต่ก็ต้องยอมรับความจริง ในช่วงแรกเรายังติดต่อกันอยู่บ้างแต่พอเวลาผ่นไปการติดต่อของเราก็เริ่มที่จะน้อยลงเรื่อยๆ ตอนขึ้นม.2 ดิฉันกับเพื่อนอีกคนที่เหลือในกลุ่มต้องแยกกันไปคนละห้องแต่ในเวลาว่าง เราก็จะมาพบและใช้เวลาร่วมกันที่ห้องสมุดของโรงเรียน ในตอนนี้เองเพื่อนของดิฉันก็เริ่มที่จะมีปัญหากับทางบ้านและทำให้เขาเริ่มที่จะตีตัวออกห่างจากดิฉันเพราะแม่ของเรารู้จักกันและแม่ของเขามักมาคาดคั้นเรื่องทุกเรื่องของเขากับเพื่อนใหม่ของเขากับดิฉันทำให้ทั้งเขาเเละดิฉันเริ่มที่จะอึดอัดและในที่สุดเขาก็ลาออกถึงเราจะไม่มีเรื่องที่น่าประทับใจต่อกันมากนักแต่ตลอดเวลาสองป๊ที่เรามีร่วมกันมาก็ทำให้ดิฉันผูกพันกับเขา ดิฉันรู้สึกแย่อยู่พักหนึ่งแต่แน่นอนว่าชีวิเราต้องก้าวไปข้างหน้า(มีเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกไว้ ก้รู้สึกซึ้งดีหรอก ถึงจะรู้ว่าไปเอามาจากในหนังสือแล้วก็พูดไปอย่างนั้นเองก็เถอะนะ)ดิฉันก็มาเจอเพื่อนใหม่ถึงแม้เราจะงอนกันบ้างเเต่ก็ไม่รู้สึกไม่ดี ต่อกัน
            ถึงแม้เราจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว แต่ความทรงจำของฉันจะมีเรื่องของเราเสมอและตลอดไป