นั่นคือการเริ่มต้นในก้าวต่อไป... =)

ประสบการณ์ดีๆ ในค่าย สวทช. (สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ)
    หากพูดถึง สวทช. หรือ NSTDA  หลายๆ คนก็นึกถึงเรื่องราวเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีต่างๆ และดิฉันก็ได้มีประสบการณ์ครั้งหนึ่งเกี่ยวกับ สวทช. เกิดขึ้นเมื่อตอนดิฉันได้เข้าร่วมทำทีมส่งโครงงานเข้าแข่งขัน เพื่อให้ได้เข้าค่ายวิทยาศาสตร์ ตอนที่ทำโครงงานส่งไปก็ไม่ได้หวังว่าจะได้ไปเข้าค่าย และไม่รู้เลยค่ายอยู่ที่ไหน สังกัดของหน่วยงานใด แต่พอได้ข่าวว่าได้ไปเข้าค่ายก็รู้สึกดีใจและขำที่โครงงานเราได้รับคัดเลือกไป ก็ลองเข้าดูรายชื่อในเว็บของ สวทช. และเริ่มหาข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับค่าย ก็ทำให้รู้ว่าเราเป็นเหมือนน้องเล็กสุด เพราะตอนนั้นอยู่แค่ ม.3 และรายชื่อกลุ่มต่างๆ ก็อยู่ในระดับ ม.ปลาย และที่จะไปเข้าค่าบคือ บ้านสิรินธร ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รังสิต การเตรียมตัวก็เริ่มขึ้น จัดกระเป่าเตรียมพร้อมทุกกอย่าง วันแรกที่ลงทะเบียนไปช้าเกือบ 2 ชม. ตอนนั้นรู้สึกกลัวๆ ทำตัวไม่ถูก แต่พอไปถึงก็ทำให้เห็นว่า พี่ๆ ที่ค่ายดูแลดีมาก จัดเตรียมเอกสารและพาเราไปห้องประชุม คนที่มาเข้าค่ายครั้งนี้ มาจากทั่วประเทศและมีสามเณร รวมกันได้ 34 ทีม ดูแล้วบรรยากาศเคร่งเครียด ทุกคนมีสมาธิกันมาก กิจกรรมในวันแรก พี่ๆ ก็ให้คำแนะนำในการทำการทดลองต่างๆ ร่วมทดลองกับโต๊ะข้างๆ บ้าง ให้ชมนิทรรศการ "ชาลส์ ดาร์วิน" และกิจกรรมช่วงดึกก็สังสรรค์ รอบกองไฟ และปล่อยให้พักผ่อนและเล่นกีฬา ซึ่งที่บ้านสิรินธรถือว่าได้มาตรฐานของค่ายและมีคุณภาพในระดับหนึ่ง ในเรื่องของที่พักและการดูแลต่างๆ ซึ่งทำให้รู้สึกว่าค่ายที่นี่สนุกและสบายมากๆ
    วันที่ 2 ก็มีการจัดอบรมในหัวข้อต่างๆ เกี่ยวกับการทำโครงงานและให้ร่วมแก้ไขโครงงานของและล่ะทีม พี่ๆ ก็จะแจกโน้ตบุคให้ทีมละ 1 เครื่อง ในตลอดเวลาที่อยู่ค่ายให้เราใช้ในการสืบค้นข้อมูล และทำโครงงาน เมื่อแต่ละทีมรู้จุดบกพร่องก็จะนำมาแก้ไข และส่งใหม่อีกครั้งในวันพรุ่งนี้ คืนนี้เป็นคืนที่เหนื่อยมากต่างจากคืนแรกอย่างสิ้นเชิง นอนตี 2 นั่งทำโครงงานกันจนเสร็จ
    วันที่ 3 ตอนเช้าทุกทีมก็เริ่มมารวมกันที่ห้องประชุมและนำส่งโครงงานที่นำไปแก้ไขของแต่ล่ะทีม และก็เข้าสู่ช่วงตื่นเต้น คือการจับฉลากให้นำเสนอ รอบแรกหมดไปให้พัก 15 นาที เข้าสู่รอบ 2 ตื่นเต้นทุกนาที เพราะโครงงานเราก็ไม่เรียบร้อยดีเท่าไร นั่งลุ้นตลอด และเมื่อเวลาใกล้เข้ามาถึงพิธีปิดทีมสุดท้าย ที่ถูกเรียกไม่ใช่ทีมเรา รู้สึกดีใจมากๆ ทีมสุดท้ายเป็นทีมของน้อง ม.2 จากภาคเหนือ เป็นโครงงานเกี่ยวกับการทดลองและจะมีคณะกรรมการให้คำปรึกษาในโครงงานนั้นๆ ตลอด และเมื่อนำเสนอจบก็เข้าสู่พิธีปิดก็เป็นการรับเกียรติบัตรถ่ายรูปเป็นที่ระลึกและร่วมทานอาหารว่าง และเดินทางกลับ
     การที่ได้ไปค่ายครั้งนี้รู้สึกว่าได้ประสบการณ์ดีๆ ต่างๆ และการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเพราะบางทีนั่งๆ ฟังบรรยาย อาจารย์ที่ให้คำแนะนำในหัวข้อเรื่องต่างๆ ก็จะเข้ามาถามคำถามแล้วให้ตอบ และได้ความรู้ในเรื่องเกี่ยวกับการทำโครงงานวิทยาศาสตร์เป็นอย่างมาก เช่น การที่เราจะตั้งชื่อเรื่องโครงงานทั้งที ต้องตั้งอย่างไร ให้น่าสนใจ ไม่สั้น ไม่ยาว และเจาะประเด็น ต้องศึกษาถึงนิสัยของคนไทยกันเลยทีเดียว และก้อทำให้เรารู้สึกว่า การที่เราได้เห็นโอกาสที่มีและเราได้คว้าไว้ ได้ลอง ได้พยายามทำในสิ่งๆ นั้น แม้ว่าผลที่ได้มามันอาจไม่ใช่ดีที่สุด แต่นั่นก็ทำให้เราเห็นแล้วว่าเราได้ทำ ได้คว้า ได้ใช้มันให้ดีที่สุด และได้ทำมันอย่างเต็มที่ เหมือนการที่ดิฉันได้ลองส่งโครงงานเข้าไปให้ได้คัดเลือก ให้รู้ว่าตัวเราทำ และผลที่ได้คือได้คัดเลือก นั่นคือโอกาสที่ตามมาเพื่อให้เราได้เก็บเกี่ยว ได้หาประสบการณ์ใหม่ๆ ของชีวิต นั่นคือการเริ่มต้นในก้าวต่อไป...