เรื่องที่ทำให้ฉันคิดได้
เรื่องมันเกิดขึ้นตอนม.2 เทอม1 ตอนนั้นฉันไม่ค่อยตั้งใจเรียนเท่าไหร่ พูดง่ายๆก็คือเรียนๆเล่นอะไรประมาณนั้นไม่จริงจังกับการเรียนเลย ซึ่งฉันตกคณิตบ่อยมาก บ่อยจนอาจารย์จำหน้าได้ มีคำพูดคำหนึ่งทำให้ฉันคิดว่าเราจะต้องไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว พูดประมาณว่า “ถ้าเธอตกเธออายคนที่ไม่ตกบ้างไหม” ถ้าให้ฉันตอบนะ ฉันอายมาก ไม่รู้นะ ฉันไม่เคยถูกใครพูดแบบนี้ บางคนอาจจะไม่อายแต่ของฉันตกเกือบทุกครั้งที่สอบย่อยของเทอมหนึ่งเลย ซึ่งคะแนนแย่มาก จนคำพูดนี้และที่ทำให้ฉันคิดได้ ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ตั้งใจเรียนมากขึ้น ไม่ค่อยคุยในชั่วโมง ไม่เล่นในเวลาเรียน เพื่อนๆในกลุ่มฉันถึงกับงงเลยว่าทำไมฉันเปลี่ยนไป กลายเป็นคนที่สนใจเรียนไปได้ แค่เราขยันหนังสือมากๆทบทวนบทเรียนบ่อยๆ หรือให้เพื่อนที่เก่งๆช่วยสอนจะทำให้เราเข้าใจมากขึ้น พอเริ่มเทอม2ฉันก็ไม่เคยตกคณิตอีกเลย จะมีก็ได้เลยครึ่งมาหน่อยแต่ก็ดีใจที่ตัวเองทำได้ ถึงนักเรียนคนอื่นๆที่เป็นแบบฉันอาจจะมองว่าไร้สาระแต่ถ้ามองอีกด้านหนึ่งก็เหมือนการที่เราได้ทำในสิ่งที่คิดว่าจะทำไม่ได้หรือสายไปแล้วที่จะตั้งใจเรียน แต่มีคนบอกฉันว่า “ไม่มีคำว่าสายไปสำหรับการเรียน”ขนาดคนที่อายุ60ยังจบปริญญาได้เลย ต้อนนี้แค่เริ่มต้นใหม่ ถ้าเราคิดว่าทำได้ แค่เราตั้งใจ มันก็สำเร็จ คติของฉันนะ
“คำว่าขี้เกียดไม่ได้อยู่ในพจนานุกรมของคนขยัน”
