ในครั้งนั้นดิฉันกําลังเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6ที่ ร.ร. วัดศิลาชลเขตอยู่ๆไม่นาน ร.ร ก็มีการจัดกิจกรรมเนื่องในวันแม่คุณครูภาษาไทยก็มาหาตัวเเทนนักเรียนในห้องไปอ่านทํานองเสนาะเกี่ยวกับแม่ เพื่อนๆจึงเลือกดิฉันไป ใจจริงดิฉันก็ไม่มีความกล้าหรอกค่ะ ไม่มีความมั่นใจในตนเองเลยซักนิด แต่ในเมื่อเพื่อนๆเลือกดิฉันมาเเล้ว ดิฉันก็ต้องทำให้ดีที่สุดและวันนั้นที่รอคอยก็มาถึงดิฉันต้องไปอ่านทำนองเสนาะต่อหน้าคุณครู เพื่อนๆน้องๆและผู้ปกครองมากมายถึงเเม้ว่าไม่กล้าก็คงจะต้องทำให้สำเร็จ เมื่อวันเเม่พ้นผ่านเลยไปวันวิชาการก็เข้ามาอีกครั้งคุณครูจึงต้องหานักเรียนที่จะเป็นตัวเเทนไปแข่งขันในวิชาต่างๆ หนึ่งในนั้นก็มีดิฉันด้วยที่ได้รับคัดเลือกเป็นตัวแทนของ ร.ร.ไปเเข่งขันอ่านทำนองเสนาะ ดิฉันจึงหมั่นฝึกฝนอ่านทุกวัน เริ่มจากฝึกอ่านเป็นร้อยแก้วก่อนแล้วจึงจะอ่านเป็นร้อยกรองให้คุณครูฟังทุกวัน จนถึงวันแข่งขัน รู้สึกตื่นเต้น ไม่คิดว่าจะได้เมื่อผลออกมา ปรากฎว่าดิฉันได้ที่ ...1 ดิฉันรู้สึกดีใจมาก หลังจากนั้นต้องฝึกอ่านไปเรื่อยๆเพื่อให้ตนคล่องแคล่วกว่าเดิมเพราะต้องไปแข่งขันอีกในนามของ ตำบล เปลี่ยนและเทพราชในระดับเขต ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึงอีกครั้ง ดิฉันเดินเข้าไปในห้องแข่งขันรู้สึกตกใจมากเพราะมีผู้แข่งขันมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อถึงคิวที่ดิฉันต้องออกไปร้องรู้สึกใจสั่นก็กำหนดสติหายใจเข้า ออกสามครั้งลึกๆจึงรู้สึกดีขึ้นเปล่งเสียงร้องออกมาจนจบเพลง เวลาผ่านไป 2วันผลก็ออกมา ฉันได้รับรางวัลระดับดีเยี่ยม รู้สึกดีใจมากที่ได้ทำหน้าที่จนสำเร็จ
