น้ำใจ

     ผมรู้สึกเครียดที่ได้เห็นภาพนี้ น้ำใจของเด็กทั้งสองคนนี้มันเกินคำบรรยาย มานั่งคิดอยู่สองส่ามวันจนไม่อยากเข้ามาในบันทึก เพราะภาพนี้มันอยู่ในหัว ผมต้องขอโทษด้วยที่จำไม่ได้ว่าได้มาจากบันทึกของท่านใด แต่สิ่งที่คิดอยู่ตลอดคือ ระบบการเกษตรที่ไม่มีการจัดการวางแผนการใช้น้ำที่ดี ต่างคนต่างสูบน้ำเข้าไร่นาของตนเอง ไอ้คนต้นน้ำก็สบายไป

 

     ไอ้คนที่อยู่ปลายน้ำก็แย่ บางที่ก็มีนโยบายระดับท้องถิ่นออกมาเตือน ก็ถือว่ายังดี แต่บางที่ใช้อำนาจทางการเมือง จนสามารถทำให้น้ำเข้าไปยังท้องถิ่นซึ่งเป็นฐานเสียงของตนเองได้ เขียนบันทึกไปเวลาเข้าท้องถิ่นหรือหมู่บ้านก็อาจจะได้กินผัดกระเพราะไก่ใส่ลูกตะกั่วเอาง่ายๆ แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ก็ดูไอ้เจ้าเด็กสองที่อยู่ในคลองชลประทาน ที่แสดงออกมาซึ่งน้ำใจที่มีอันมากล้นกับสุนัข กับความพยายามที่เกินคำบรรยาย

 

     ที่จริงแล้วผมก็ไม่ควรนำมาเทียบเคียงกับระบบการเกษตร แต่ก็อยากจะให้แสดงออกซึ่งน้ำใจที่มีอยู่ในตัวของท่านกันบ้าง ก็ทำเท่าที่ทำได้ก็พอ อย่างเห็นแก่ตัวกันมากนัก ชีวิตคนเราอยู่ไม่นานเดี๋ยวก็ตายครับ มีอะไรก็แบ่งบันกันบ้าง สังคมมันถึงจะน่าอยู่ครับ

     ภาพที่สองถ่ายจากที่ทำงาน ตอนเช้าๆอากาศเย็น มีหมอกควันมากพอสมควร เลยคิดถึงเมื่อครั้งที่ คุณพ่อต้องถูกย้ายไปอำเภอนาหว้า จังหวัดนครพนม เนื่องจากขัดผลประโยชน์บางอย่างกับผู้มีอำนาจทางการเมือง เลยต้องกระเด็นไปไกล ตอนอยู่อำเภอนาหว้า ตอนเช้าๆมักจะได้กลิ่นควันไฟมาจากทุกบ้าน

 

     เนื่องจากในตอนเช้าๆ เกือบทุกบ้านจะต้องนึ่งข้าวเหนียว เป็นอาหารเช้า พอดีคิดถึงวันเก่าๆ ประกอบกับกิ่งมะนาวเป็นแคงเกอร์ ต้องตัดทิ้งพอดี มีเศษไม้อีกนิดหน่อยที่ต้องเผา พอถึงเวลาเผา ผม งง มากที่เจ้าหมาน้อยเดินเข้ามาใกล้กองไฟเหมือนว่ามันไม่ได้รับความอบอุ่นจากแม่ของมัน แล้วก็ค่อยๆคลานเข้าไปใกล้ๆ จากนั้นก็นอนอยู่ตรงนั้นนานมาก จึงถ่ายภาพเก็บเอาไว้

 

     โอเค ผมว่าอะไรที่อยากทำ แล้วยังไม่ได้ทำ ตอนนี้ได้ทำแล้ว ไม่ต้องค้างอะไร เพียงแต่หวังว่า ภาพทั้งสองภาพที่มองดูแล้ว อาจจะไม่มีอะไรสำหรับบางท่าน ก็ขอโทษด้วย แต่ถ้าท่านใดมีความรู้สึกนึกคิดแบบเดียวกัน ก็ต้องขอขอบคุณและคงจะพยายามทำตามอุดมการณ์ที่กินไม่ได้ของเราต่อไป