สวัสดีค่ะ
         ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะค่ะ  เป็นน้องใหม่สำหรับ kotoknow  ทำงานในตำแหน่งนักวิชาการศึกษา ของ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น( อปท.) อยู่แวดวง อปท.มา 7 ปี การดูแลบริหารจัดการศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก (ศพด.) ก็เป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่นักวิชาการศึกษาค่ะ   ศพด.จะมีเด็กที่เข้ารับบริการ อายุระหว่าง 2 ปี 6 เดือน  ถึง 5 ปี ย้อนเวลาไปเมื่อกลางเดือนพฤษภาคม 2553 ซี่งเป็นช่วงที่เด็กนักเรียนเปิดเทอม เด็กเก่าที่เคยอยู่ ศพด. ต้องไปเข้าเรียนอนุบาล แล้วก็มีเด็กๆ ในตำบลที่อายุถึงเกณฑ์ เข้ามาสมัครรับบริการ ดิฉันได้รับรายงานจาก ผู้ดูแลเด็กว่ามีเด็กที่เข้ามารับบริการจำนวน ทั้งสิ้น 55 คน (ผู้ดูแลเด็ก 3 คน ) แต่มีเด็กเป็น "โรคกระดูกอ่อน" 1 คน ผู้ดูแลเด็กกลัวเด็กจะได้รับอันตรายเนื่องจากเด็กจะทรงตัวไม่ค่อยได้ เดินก็ล้มบ่อยๆ วันแรกที่มาก็หัวแตก ทานข้าวเองไม่ได้  สื่อสารไม่ค่อยรู้เรื่อง จะปฏิเสธไม่รับก็ไม่กล้า  เลยมาปรึกษาดิฉัน  ดิฉันเลยตอบไปว่าเดี๋ยวจะลงไปดูจะคุยกับผู้ปกครองเอง  วันที่ลงไป ศพด......ครูเอ๋  ครูเอ๋  สวัสดีค่ะ  สวัสดีครับ  เสียงประสานจากเด็กๆ ที่ได้ยินเป็นประจำทุกครั้งที่ดิฉันลงไปที่ ศพด.  ดิฉันทักทายกับเด็กๆ และผู้ปกครองที่บางส่วนยังมาเฝ้าลูกเฝ้าหลานเพราะเด็กๆ ยังร้องไห้อยู่ ดิฉันสังเกตเห็นเด็กคนหนึ่ง ซึ่งร่างกายค่อนข้างโตกว่าเด็กๆ ทุกคนใน ศพด. น้ำลายไหลเลอะเสื้อจนเสื้อบริเวณหน้าอกเปียกชื้น  เด็กคนนั้นพยายามเดินตามเด็กผู้ชาย..จูงแขน ตามดูเด็กตัวเล็กคนหนึ่ง สอบถามจากผู้ดูแลเด็กทำให้รู้ว่าเป็นน้องชาย  ดิฉัน ก็เลยเข้าไปทักทาย  สวัสดีครับ...หนูชื่ออะไรลูก ...!@#$$  คือคำตอบ ดิฉันก็ยิ้มแล้วถามต่ออีกว่า หนูชื่ออะไรนะลูก ครูเอ๋ไม่ค่อยได้ยินเลยครับ !@#$$  คือคำตอบที่ได้รับอีกครั้ง   ...ผมชื่อโอ๊ตครับ...ครูเอ๋ ... เป็นเสียงที่ผู้ดูแลเด็กบอกกับดิฉัน ดิฉันเรียกเลยเรียกว่า "พี่โอ๊ต" เพราะพี่โอ๊ต อายุ 6 ปีเต็ม ซึ่งมากที่สุดใน ศพด. มีน้องชายอายุ 2 ปี 4 เดือน เข้ามาอยู่ที่ ศพด.ด้วย    ดิฉันใช้เวลาสังเกตพี่โอ๊ตเวลาเล่นและทำกิจกรรมอยู่กับเด็กๆ ใน ศพด. แววตาพี่โอ๊ตมีความสุขแล้วก็สนุกกับกิจกรรมที่ผู้ดูแลเด็กจัด เวลาทานของว่าง ผู้ดูแลเด็กให้เด็กๆ เข้าแถวเพื่อรับของว่าง พี่โอ๊ตจะมาเข้าแถวเป็นคนที่ 3 แล้วก็ใช้มือลูบหัวน้องๆ ที่ตัวเล็กกว่า  ดิฉันเห็นภาพนั้นแล้วมีความรู้สึกว่า ดูพี่โอ๊ตเค้ามีความสุข แววตาเค้าสื่อถึงความสุขที่เค้าได้รับอย่างเห็นได้ชัด พอได้เวลาทานอาหารกลางวันซึ่งจะจัดให้กับเด็กๆ ทุกคนพี่โอ๊ตนั่งข้างๆ น้องไอซ์ น้องชาย แม่บ้านตักอาหารให้ ดิฉันยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เด็กๆ หลายคนกินข้าวเองไม่ได้เนื่องจากอยู่บ้านผู้ปกครองคอยป้อน แต่มาเรียน ผดด.ฝึกให้กินเอง   ดิฉันมองไปที่น้องไอซ์ น้องไอซ์ บอกว่า ป้อนหน่อย  ต้องกินเองนะลูก อะจับช้อนอย่างนี้ แล้วตักลูก ..ดิฉันก็สอนเด็กๆ  หันมาทาง พี่โอ๊ต เค้าควบคุมกล้ามเนื้อมือตักข้าวกินเองไม่ได้เลย ตักแล้วก็สั่นช้อนที่ตักข้าวเข้าไม่ตรงปาก หกเลอะเทอะ ดิฉันพยายามจับมือช่วยตักป้อนให้ พี่โอ๊ตมีอาการโมโหที่กินข้าวเองไม่ได้ นั่งมองน้องๆ แล้วก็พยายามลุกเดินหนีจากโต๊ะกินข้าว เดินไปกินน้ำ ดิฉันคุยกับผู้ดูแลเด็ก ได้รู้ว่า อยู่บ้าน มี ย่า แม่ คอยป้อน บางวันแม่ก็มาอยู่ที่ ศพด.คอยป้อน แต่บางวันก็ไม่มา วันนี้ดิฉันรอกะว่ายังไงจะต้องคุยกับแม่พี่โอ๊ตให้ได้  สมใจค่ะใกล้ๆ เที่ยงเด็กๆ ส่วนมากเริ่มนอน แม่พี่โอ๊ตมาดิฉันก็เลยคุยกับแม่พี่โอ๊ต  ว่าทาง ศพด.ไม่มีครูที่เชี่ยวชาญสำหรับเด็กด้านนี้กังวลกลัวจะปฏิบัติกับพี่โอ๊ตไม่ถูกหลักวิชาการกลัวพัฒนาการของพี่โอ๊ตจะยิ่งช้าไปกว่าเดิม ดิฉันก็อธิบายพร้อมกันแนะนำ และอาสาจะไปติดต่อประสานงานหน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้  แม่พี่โอ๊ต บอกว่าครูเอ๋ บอกกับโอ๊ตเองซิว่าพรุ่งนี้ไม่ให้มา ศพด.แล้ว ครูเอ๋บอกเลยเค้าจะได้ไม่ร้องมาอีก เคยเอาไปเข้าเรียนโรงเรียนของรัฐบาลหลายที่เค้าปฏิเสธเค้าไม่รับหนูไม่รู้จะเอาไปเรียนที่ไหน นั่นคือ คำตอบที่ได้จากแม่พี่โอ๊ต ...ดิฉันหันหน้าไปมองพี่โอ๊ต...แล้วก็เลยบอกกับแม่เค้าว่า  พี่บอกไม่ได้หรอกเห็นหน้าพี่โอ๊ตมั๊ยเห็นแววตาพี่โอ๊ตรึเปล่า แม่เค้าก็เงียบ...ดิฉันเลยเดินไปหาพี่โอ๊ต จับมือแล้วก็บอกว่า วันจันทร์เจอกันนะพี่โอ๊ต ชวนแม่มาด้วยนะ พี่โอ๊ตพยักหน้ารับรู้ ยิ้มส่งเสียง~!@/๓$#%^ แล้วก็เดินไปกับแม่กับน้องไอซ์......สัปดาห์ต่อมาดิฉันเชิญผู้ปกครองเด็ก ศพด.เข้าร่วมประชุมรับฟังแนวทางการดำเนินงานของ ศพด. พี่โอ๊ตมากับแม่ นั่งอยู่ในห้องประชุมใช้เวลาโดยประมาณ 2 ชั่วโมง 30 นาที พี่โอ๊ตนั่งฟังอย่างสงบ ไม่กวนไม่เกเร พอออกจากห้องประชุม ดิฉันก็คุยกับแม่เรื่องที่ประสานงานให้พี่โอ๊ต ได้ยินเสียงพี่โอ๊ตแสดงอาการหงุดหงิด เลยถามว่าพี่โอ๊ตเป็นอะไร !@#$%%  แม่บอกว่า "หิวข้าว จะไปโรงเรียน"  ดิฉันดูนาฬิกาที่ข้อมือ 11.30 น. เลยเวลาที่ ศพด. กินข้าวกันแล้ว  ก็เลยขำพี่โอ๊ต คงหิวอยากกลับไปกินข้าว วันนั้นก็เลยไม่ได้คุยกันอีก ล่าสุดที่ได้เห็นพี่โอ๊ต เมื่อวันศุกร์ที่ 18 มิ.ย. 53  แม่มาคอยช่วย ผู้ดูแลเด็ก ดูแลพี่โอ๊ต    พี่โอ๊ต นั่งระบายสีกับน้องๆ ใน ศพด. แล้วก็เอาไปส่ง ผดด. รับกระดาษแผ่นใหม่มาระบายอีก ....เห็นพี่โอ๊ตแล้วดิฉันในฐานะคนที่ทำงานกับท้องถิ่น ทำงานกับชุมชน ที่สำคัญต้องทำงานกับผู้บังคับบัญชาซึ่งมีทั้ง ข้าราชการประจำ และนักการเมือง บางครั้งมีความรู้สึกว่าเหนื่อย  รู้สึกท้อแท้ เบื่อหน่ายกับการทำงาน  แต่มาเห็นพี่โอ๊ต..ทำให้มีกำลังใจในการทำงานความรู้สึกเหนื่อยหายไป มีความรู้สึกอยากทำงานอยากพัฒนาท้องถิ่นที่เราทำงานอยู่ อยากพัฒนาเด็ก ซึ่งเป็นกำลังสำคัญของประเทศชาติให้มีคุณภาพ  ....ใครจะคิดว่าสักวัน  พี่โอ๊ต  อาจจะเป็นกำลังสำคัญของชาติก็ได้ ถ้าบุคคลที่เกี่ยวข้องกับพี่โอ๊ตทุกคน ช่วยกันส่งเสริมพัฒนาการของพี่โอ๊ต ให้ถูกทาง...แต่อย่างน้อยวันนี้ พี่โอ๊ต ก็เป็นกำลังใจสำคัญให้ กับ นักวิชาการศึกษา ของ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น คนหนึ่งให้มีกำลังใจที่จะพัฒนาท้องถิ่นต่อไป....เรื่องเล่าจากศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก....