แค่เพียงเธออดทน...

                                                                                                                                                                      ร้อยเรียง : ฟูอ๊าด ไวยวรรณจิตร[1]

 

                                                       ๐๐.๒๙ น. / ๑๗ มิ.ย. ๕๓


                 เรื่องราวร้อยเรียงรุนแรง

                        ทิ่มแทงทวงถามทุกถิ่น

                        บอบบางบดบังโบยบิน

                        สุดสิ้นสาดส่องสดใส

                                                                                    อ่อนแอจนเกินเยียวยา

                                                                        เปราะบางล้มลงหวั่นไหว

                                                                        เหน็บหนาวจะเดินต่อไป

                                                                        เส้นชัยลาลับไม่กลับมา

            ขอเพียงวันนี้เจ้าจงอดทน

                        ปะปนหม่นเศร้าจับตา

                        รู้เพียงว่าเธอจงอย่าท้อ

                        เพื่อขอความสุขคืนกลับ(มา)

 

ทำไมมันเปราะบางเหลือเกิน...

เมื่อไหร่เจ้าจะเข้มแข็งพอ...

วอนให้ทุกสิ่งสิ้นสุดลงตรงความปรองดอง...

 


[1] อาจารย์ประจำคณะศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์    มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา