จะเรียกว่าความรับผิดชอบหรือความเหี้ยมโหดดี

 

ภาระที่พ่อคนหนึ่งต้องทำมาหาเลี้ยงภรรยาและลูก ๆ ในแต่ละวันไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายนัก   โดยเฉพาะชีวิตในชนบท...

วัตถุดิบในการประกอบอาหารในแต่ละวันต้องหามื้อต่อมื้อ.. กบ  เขียด  นก  หนู  ปู  ปลา  แล้วแต่จะหาได้

เหตุการณ์ครั้งหนึ่ง...มันคือความรู้สึกขัดแย้งในใจ ของลูกคนหนึ่ง ที่อยากบอก  อยากแสดงความคิดเห็น แต่ในสถานการณ์เช่นนั้น  เด็กผู้หญิงวัยเพียง 8 ขวบอย่างเธอไม่สามารถพูดอะไรได้ เพราะมันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่

.... เธอจำได้  วันนั้นพ่อแบกปืนยาวเล็กคู่ใจเข้าป่าท้ายไร่ไปก่อนตะวันจะตกดิน พ่อเคยไปหลายครั้ง กลับมาบ้านก็พลบค่ำเกือบทุกวัน... บางวันก็ไม่มีอะไรให้นักแม่นปืนอย่างพ่อได้ลั่นไกเลย ต้องกลับมามือเปล่า บางวันโชคดีก็ได้พอกินพอเลี้ยงครอบครัว

หลังอาบน้ำเสร็จ เธอ  แม่ พี่สาว และน้อง ๆ ทุกคนกำลังรอคอยการกลับมาของพ่อ รออาหารจากพ่อ....   ทุกคนหิว  น้อง 3 คน หลับไปแล้ว...

แม่เงียบไม่พูดอะไร..  เธอไม่รู้แม่คิดและรู้สึกเหมือนเธอไหม

ค่ำมืดมากแล้ว  พ่อยังไม่กลับ... เพื่อนบ้านบางครอบครัวดับตะเกียงนอนแล้ว

พ่อจะเป็นอะไรไหม  จะปลอดภัยหรือเปล่า... ฟ้าร้อง  พ่อจะเปียกฝนไหม

ความรู้สึกตอนนั้น  เธอภาวนาขอให้พ่อรีบกลับมา  ขอให้พ่อปลอดภัย  ไม่ได้อาหารก็ไม่เป็นไร  เธอไม่หิวแล้ว

เวลาของการรอคอยมันยาวนาน ผ่านไปช้าเหลือเกิน

..... พ่อกลับมาแล้ว ทุกคนดีใจ  พวกเรารีบไปรับย่ามสะพาย 

พ่อได้ไก่ป่า... แม่ไม่ลืมบทบาทหน้าที่  รีบเอาไก่ป่าไปถอนขน

เพื่อจะนำมาเป็นอาหารสำหรับพวกเราทุกคนในเย็นนี้

... ไม่กี่อึดใจต่อมา  บรรยากาศในบ้านกลับตึงเครียด

แม่เป็นโจทย์   คนที่ตกเป็นจำเลย  คือพ่อ...

“จิตใจของคุณทำด้วยอะไร... ทำไมถึงได้เหี้ยมโหดขนาดนี้.. ฉันกลืนมันไม่ลงหรอก”

แม่พูดด้วยน้ำเสียงตึงเครียด  จริงจัง  พร้อมกับละมือจากการถอนขนไก่ป่าตัวนั้น

... เพราะไก่ป่าตัวนั้นเป็นไก่ที่มีลูกเล็ก ๆ (ไก่แม่ลูกอ่อน) นั่นเอง...

แม่สังเกตที่หน้าอกของมัน  ไม่มีขนเลย เพราะลูก ๆ ของมันซุกไซร้

มันอาศัยอกแม่เป็นเครื่องให้ความอบอุ่นในยามหนาว  เป็นเกราะบังลมฝน ป้องกันภัยในยามค่ำคืน

เธออึดอัดใจ  เศร้าใจมาก... พ่อเงียบไม่พูดอะไร ....

เธอได้แต่สงสารพ่อ เห็นใจ  และอยากปลอบใจพ่อ

เธอสงสารพ่อ... สงสารลูกไก่ตัวน้อย ๆ ป่านนี้มันจะอยู่อย่างไร  มันไม่มีแม่คอยปกป้อง คุ้มภัยให้มันแล้ว  สัตว์ป่าอื่น ๆ จะจับมันไปกินไหม....

แต่เธอก็เข้าใจพ่อ  พ่ออาจไม่ได้ตั้งใจ (อาจไม่รู้ว่ามันมีลูกน้อย) 

หรือรู้ แต่ถ้าไม่ทำอย่างนั้น ก็จะไม่ได้อะไรมาเป็นอาหาร.. ลูก เมีย ยังรอพ่ออยู่..

..... จะเรียกว่าความดีที่โหดเหี้ยมดีไหม....