"ความคิดพึ่งตนเอง ทำให้ไร้ราคิน ไม่มีปมด้อย ทำให้ชีวิตมีคุณค่า"

สวัสดีค่ะ วันนี้ผู้เขียนจะกล่าวถึงการพึ่งพิงตนเองเพื่อความมีคุณค่าของชีวิตที่เป็นปมเด่นที่เป็นอิสระเสรีเพื่อชีวิตในอนาคตที่สดใสโดยจะกล่าวเป็นบทกลอน วันนี้มาเป็นกลอนเพื่อจรรโลงใจค่ะ มีการผ่อนคลายบ้าง ให้แนวคิดบ้างก็เพื่อวันที่สดใสบ้างในวันทำงานซึ่งมีดังนี้ค่ะ

 

เพราะไม่หวังพึ่งพิง  จึงดูสดใส

       อันชีวิตหนอชีวิตนั้นมีค่า                 ถ้าพึ่งพาอาศัยใครๆเขา

แม้ชีวิตที่คิดจิตมัวเมา                           ย่อมอับเฉาเบาปัญญาน่าฉงน

ถ้าหากคิดพึ่งพิงยิ่งตนเอง                      ไม่มีใครข่มเหงให้อายเขา

เพราะความคิดเพ่งพิศที่จิตเรา                ความอับเฉาพลันมลายหายไปพลัน

      แค่ความคิดพึ่งตนเองก็สำเร็จ           ไม่หมกเม็ดสำเร็จใสในใจหนา

ทำอะไรด้วยตนเองเกรงพึ่งพา                 ด้วยปัญญาของตนให้พ้นภัย

เพราะหวังพึ่งผู้อื่นจึงมีทุกข์                     ไร้ความสุขสมหวังยังสงสัย

คิดทำอะไรที่พึ่งตนเองตลอดไป               เพราะในใจความสุขเข้ามาเยือน     

       ที่กล่าวมานี้มีทุกเรื่อง                      เพราะฝันเฟื่องเรื่องพึ่งซึ่งไร้พวกเขา

อันความจริงทุกสิ่งสิงใจเรา                     เฝ้าตัวเราสำเร็จเพชรเม็ดงาม

สิ่งใดใดที่คิดไว้ว่าสักวันหนึ่ง                    จะมาถึงซึ่งเสรีที่เฝ้าถาม

เฝ้าคำนึงลึกซึ้งทุกโมงยาม                     อันความไร้ราคินจงผินไป

       ภัทรานิษฐ์  ประพันธ์ (9 มิถุนายน 2553)