มากเกินไปที่จะหวัง

บันทึกนี้เป็นบันทึกแรกของฉัน  เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ขอให้สมาชิกได้ช่วยชี้แนะด้วยน่ะค่ะ

 

บันทึก 1

      มันมากเกินไปนะที่จะปรารถนาที่ไร้ความเจ็บปวด

มันไม่ถูกต้องหรอกนะที่จะคาดหวังชีวิตที่ไร้ความเจ็บปวด

เพราะความเจ็บปวดเป็นสัญญาณเตือนภัยของร่างกาย

ไม่ว่าเราจะชอบมันขนาดไหนก็ตาม

ไม่มีใครชอบความเจ็บปวด

ความเจ็บปวดมันมีความสำคัญ....และ....

เราควรจะขอบคุณความเจ็บปวดนั้น !!!!

 

      เราจะรู้ได้ด้วยวิธีอื่นใดอีกเล่า

ที่จะเอามือเราออกจากไฟ?

ที่จะเอานิ้วเราออกจากมีด?

ที่จะเอาเท้าเราออกจากหนามแหลม?

ดังนั้นความเจ็บปวดจึงสำคัญนัก

และเราควรขอบคุณความเจ็บปวดนั้น !!!!

 

      อย่างไรก็ตาม

ยังมีความเจ็บปวดชนิดหนึ่งที่ไร้ประโยชน์ใดๆ

มันคือความเจ็บปวดเรื้อรัง

เป็นตัวทำลายความสุขส่วนตัว

เป็นตัวรังควานชีวิตอย่างต่อเนื่อง !!!!

ความเจ็บปวดเรื้อรังเป็นสิ่งกีดขวางที่ยากที่สุด

ที่ใจจะต้องกระโดดข้าม

บางครั้งมันเกือบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะกระโดด

ถึงกระนั้น  เราก็จะต้องพยาม  พยาม และพยายาม

เพราะถ้าเราไม่พยายาม  มันจะทำลายเรา...

 

      ดังนั้นเราทุกคนต้องยอมรับความเจ็บปวด

แม้กระทั้งความเจ็บปวดจะเป๋นอันตรายในบางครั้ง

ด้วยว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ

เมื่อจิตสามารถจัดการมันได้

จิตจะเข้มแข็งขึ้นควรแก่การปฎิบัติ....