สวัสดีค่ะอาจารย์
ชอบบทกลอนนี้มากๆ อาจารย์แต่งเก่งจัง
ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน อยากไปมัวรอหรือหวังพึ่งคนอื่น เหมือนเอาจมูกของคนอื่นมาหายใจ...
ทำทุกอย่างด้วยตัวเราเองดีที่สุด เมื่อสำเร็จบรรลุเป้าหมายเราย่อมเกิดความสุขและปิติ อิ่มเอม และเกิดความภูมิในใจตัวเอง...ที่เรายืนด้วยลำแข้งของตนเอง
ขอบคุณที่ให้เกียรติไปอ่านบันทึกของครูใจดี ยินดีที่ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ