...หนาวเหน็บในความคิด กระจ่างแจ่มในความทรงจำ...

 

 

 

 

 

 

ค่ำนี้คืนเหน็บหนาวนัก

คิดถึงห้วงรักผ่องสมัย

จันทร์กระจ่างจรจากลาไกล

จิตใจเปลี่ยนผ่านอัสดง

 

 

 

ผ่านมืดคืนสว่างคืนถิ่น

หวังให้เธอได้ยินเสียงจากฟ้า

สัมผัสผ่านหมุนข้ามกาลเวลา

สกุณาตัวนั้น คือ ฉันเอง

 

 

 

พรพล

๘ มิถุนา ๕๓

๙.๑๓