"บังเอิญ"หรือ "ใช่จริงๆ"

สวัสดีค่ะญาติพี่น้องชาว G2K ทุกท่าน

     วันนี้ขออนุญาตเบรคเรื่อง 7 อ.ไว้ก่อนนะคะ อาจจะมาแปลกหน่อย เพราะมันแปลกจริงๆ บางท่านอาจคิดว่าเป็นเรื่อง " ไร้สาระ "ก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ อย่างไรก็ตามอยากเล่าสู่กันฟังเพราะดิฉันเหมาเอาเองว่า ชาว G2K ทุกท่านเป็นครอบครัวเดียวกันค่ะ 

      เรื่องมีอยู่ว่าครอบครัวดิฉันอยู่กัน 3 คน พ่อ แม่ ลูก และสุนัขอีก 1ตัวเป็นพันธุ์ผสมอาเซเชียลกับไทย พี่สาวเป็นคนให้มาค่ะ อายุ 7 ปีแล้วล่ะ ถือว่าแก่มากแล้ว ดิฉันตั้งชื่อว่า " เดล " ค่ะเพราะชื่นชอบนักฟุตบอลชาวอิตาลี ที่ชื่อ Alessandro Del Piero เจ้าเดลเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวพวกเรารักเค๊ามาก แต่เราไม่ได้เลี้ยงแบบพิเศษอะไร ไม่ได้ฝึกสอนอะไรมาก

        เค๊าจะถูกห้ามไม่ให้เข้าบ้าน

      ไม่ให้กินอาหารที่ไม่สั่งให้กิน

  ที่พวกเราหลงรักไอ้เดลเพราะเค๊าเป็นตัวตลกให้ได้ขำขันกัน พ่อบ้านชื่อ แดง ค่ะ ดิฉันจะหลงเรียกสลับกันบ่อย วันนึงก็ถามว่า"เดลเอาข้าวให้ไอ้แดงกินหรือยัง" พี่เค๊าก็เลยบอกว่า "พี่ว่ามันน่าจะมีการเปลี่ยนชื่อนะ ตกลงจะให้พี่เปลี่ยน หรือให้ไอ้เดลเปลี่ยน"ก็เลยเป็นโจ๊กไป เดลจะเป็นเพื่อนเล่นกับลูก เป็นเพื่อนออกกำลังกายกับพ่อ อันนี้เค๊าจะชอบมาก พอเห็นพ่อใส่รองเท้ากีฬาเดินออกไป และเรียก "เดลมานี่"ก็จะกระโดดโลดเต้นจนพ่อเหนื่อยเค๊าก็จะมาหอบแห่กๆอยู่ข้างๆ

        เดลเป็นสุนัขแสนรู้ ที่ไม่ได้สอนอะไรมากและแปลกมากๆคือเวลาที่เทศบาลเปิดเพลงชาติเช้า เย็น เค๊าจะหมอบและหอน โหๆๆไปเรื่อยๆจนเพลงจบ ทำแบบนี้ทุกวัน วันนึงมีญาติมาเยี่ยมใส่รองเท้าบู้ทมา พอจะกลับเจ้าเดลก็ใช้ขาหน้าใส่รองเท้าไว้ข้างนึง พี่ก็หัวเราะใหญ่และพูดว่า "ขอรองเท้าหน่อยครับ ผมจะกลับบ้าน"เจ้าเดลก็ยกขาออกและเดินไปส่งที่หน้าบ้าน เออ!ตลกดี พอพี่ออกไปก็กลับมานอนเฉย

       เดลไม่กินอาหารทะเล

       ไม่กินอาหารที่บูดแล้ว

      ไม่กินอาหารที่ใส่รวมกันหลายๆชนิด

      อาหารเม็ดกินอยู่ยี่ห้อเดียว เม็ดเล็กกว่านั้นก็ไม่กิน ใหญ่กว่าก็ไม่กิน

        กิจวัตรประจำวันก็คือ กินข้าวเสร็จประมาณ 3 ทุ่มก็จะมาเกาะหน้าต่างร้องอิ๋งๆพอเราถามว่า "อยากไปเที่ยวเหรอลูก"เค๊าก็จะวิ่งไปรอที่ประตู พอทำธุระเสร็จ(ออกไปถ่าย)วิ่งเล่นแป๊บนึงก็จะมาร้องอิ๋งๆแบบเดิม คือ อยากเข้าบ้าน พอแกล้งไม่ได้ยินก็จะร้องดังขึ้นพร้อมกับเห่าเสียงดัง จนเรารำคาญต้องไปเปิดประตูให้

        จนวันพุธที่ผ่านมา เจ้าเดลก็ออกจากบ้านไปตามปกติ แต่วันนี้ไปนานกว่าปกติดิฉันก็รอจนถึงตี 3 ไม่เห็นมา ก็รู้ว่าเป็นฤดูผสมพันธุ์ อาจไปอยู่กับสาวที่ไหนซักแห่ง ดิฉันก็ขึ้นไปนอนคิดว่าถ้ามาคงจะเรียกเหมือนเดิม แต่ก็ไร้วี่แวว ดิฉันออกตามหาทุกที่ที่คิดว่าเค๊าจะไป บอกเพื่อนบ้านให้ช่วยดูให้ด้วยถ้าใครเจอจะให้ค่าเหนื่อย 1,000บาท ผ่านไปหลายวันจนดิฉันหมดหวัง พ่อค้าขายปลาที่ตลาดบอกว่า "สงสัยถูกจับขึ้นรถไปแล้วล่ะยายไอ้เดลมันตัวใหญ่ขายได้ไม่ต่ำกว่า 500บาท ยิ่งใจหายใหญ่ เมื่อวานก็เลยไปบอกพี่สาวว่าเจ้าเดลหายไป ทั้งพี่ ทั้งหลานพากันร้องไห้ ดิฉันก็ร้องตาม พี่ก็เลยบอกว่า "ร้องเรียกชื่อใส่หม้อให้มันกลับมา" ดิฉันก็มองหน้าพี่เพราะงง!!!

        พี่บอกว่า "ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะ ให้เรียกชื่อไอ้เดลใส่หม้อนึ่งข้าวบอกให้มันกลับบ้าน คนโบราณใช้วิธีนี้ได้ผลมาหลายรายแล้ว "

     ว่าแล้วพี่ก็ชี้ใส่สุนัขที่นอนอยู่ข้างๆว่าไอ้นี่หายไป 3 วัน พอเรียกใส่หม้อก็กลับมาวันนั้นเลย ลองทำดูซิไม่เสียหายอะไรนี่ ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย ดิฉันก็กลับบ้านมานั่งคิด คนแถวนี้จะว่าเราบ้าหรือเปล่านะ คิดไปคิดมา เอาวะไหนๆก็ไหนๆแล้ว ลองดูซักตั้ง พอ 3 ทุ่มคิดว่าข้างบ้านคงไม่ได้ยินเสียงแล้วเพราะบ้านนึงคุณยายหูตึงเปิดทีวีดังมากจนได้ยินทุกคำพูด ส่วนอีกบ้านนึงเข้าห้องดูทีวีแล้ว เพราะได้ยินเสียงแอร์ ดิฉันก็เลยทำแบบที่พี่บอก ตะโกนดังๆเลยว่า

            "เดลกลับบ้านได้แล้ว แม่คิดถึง" ร้องอยู่ 3 ครั้ง 

     แล้วก้เปิดประตูไว้นั่งทำงาน รอดูผลจนกระทั่งตี 1  โอ!Amazingมากๆเจ้าเดลกลับมาจริงๆในสภาพที่มีแผลที่ศีรษะ ขาหลังข้างขวาบวม ข้างซ้ายแผลถลอก พอมาถึงดิฉันก็ตรงเข้าไปกอดและลูบหัวไปมา เจ้าเดลก็ลงนอนแผ่หราสภาพเหมือนพยาบาลขึ้นเวรเช้าต่อบ่ายต่อดึกซักอาทิตย์ก็ไม่ปาน หุงข้าวให้กินไม่ยอมกิน เรียกไม่ลุกได้แต่กระพริบตาปริบๆ จะยังไงก็แล้วแต่ ไม่ว่าเจ้าเดลจะกลับบ้านเองโดยบังเอิญ หรือกลับเพราะเรียกชื่อใส่หม้อ ดิฉันก็ได้สมาชิกในบ้านกลับมาแล้ว และจะเก็บหม้อนั้นไว้อย่างดี แล้วท่านล่ะ คิดอย่างไร?

 

     ท่านอนที่โปรดปราน รูปนี้พี่นุ๊กเกอร์หมั่นไส้ กำลังจะก วน       

                    ดีใจที่แม่กลับบ้าน  จะรีบมารับทันที

         เมื่อคืนมาถึงก็เป็นแบบนี้แหละ : หมดสภาพแล้วครับ

                            หม้อใบนี้มีความหมายครับผม

     วันนี้ขอทำตัวไร้สาระสักวันนะคะ เพราะดีใจมากที่เดลกลับมา ถ้าไม่มีเค๊าก็คงเหงาทั้งบ้าน เพราะเค๊าช่างประจบประแจง และฉลาด