สวัสดียามเช้าครับ ฟังเรื่องเจ้าเดลแล้วเครียดครับ คิดถึงสุนัขที่เคยเลี้ยงเอาไว้แล้วตายไปเหมือนกันครับ ของผมชื่อไมเคิล เจ้าไมเคิลเป็นสุนัขที่ผมเลี้ยงมาตั้งแต่ตัวยังเล็กๆ จับโยนไปโยนมา แล้วก็อยู่ด้วยกันมานานมากครับ แม่ผมเองก็รักมาก จนเมื่อถึงเวลาเมื่อไมเคิลจากไป แต่ตอนจากไปนี้ละทำให้ผมคิดมากครับ ตอนแรกไมเคิลใกล้จะตายอยู่แล้ว ก็พยายามฉีดยาให้ จนอาการดีขึ้นมานิดหนึ่ง พออาการดีขึ้น ผมก็กลับไปทำงานต่อที่กำแพงแสน แต่มีอยู่วันหนึ่งอยู่ๆก็รู้สึกแปลกๆครับ ในใจก็คิดว่าต้องกลับบ้านที่สุพรรณบุรีและคิดบ่อยมากครับ ก็เลยขับรถกลับ พอถึงบ้านเจอไมเคิลนอนซมมองหน้าผมได้ไม่ถึง 1 นาที ไมเคิลก็จากไป ผมนึกในใจอยู่ตลอดว่า ไมเคิลรอผมแน่ๆ คงอยากจะเห็นหน้าครั้งสุดท้าย และมีอะไรบางอย่างที่สื่อสารกันได้ พิมพ์ไปพิมพ์ชักเศร้าๆแล้วซิครับ

ลูกๆของไมเคิลครับ

     กรณีทีสอง เกิดขึ้นที่ทำงาน มีเจ้าแดงกับเจ้าดำมาขออาศัยอยู่ในที่ทำงาน ตอนแรกก็หาข้าวหากระดูกให้กินแล้วก็อยู่ด้วยกันมาประมาณ 5-6 เดือน หลังจากนั้นมีความจำเป็นจริง ที่จะต้องจับ เจ้าแดงกับเจ้าดำไปปล่อย เมื่อเวลาผ่านไป 2 ปี ช่วงที่ผมทำงานอยู่ ก็มีหมาตัวหนึ่ง หน้าตาเหมือนผ่านการสู้รบมามากมาย เดินตรงเข้ามาหา ผมเองก็จำไม่ได้ แต่พอมองไปนานๆ เจ้าแดงนี่ มันกระดิกหางมาหาผม ผมเศร้ามากครับที่เอาเจ้าแดงไปปล่อย หลังจากนั้นไม่นานเจ้าดำก็กลับมาอีก หลังจากนั้นก็ไม่เคยคิดจะปล่อยหมา สุนัขอีกเลยครับ คงจะแลกเปลี่ยนเท่านี้ก่อนครับ แล้วจะเขียนบันทึกเรื่องเจ้าแดง เจ้าดำมาให้ทราบครับ