๓๕. ต่างพ่ายแพ้และสูญเสีย

  ชื่อภาพ  ต่างคือผู้พ่ายแพ้สูญเสีย  
เทคนิค : สื่อประสมบนกระดาษ
ศิลปิน  : วิรัตน์ คำศรีจันทร์

[มาตายี]

ยังมีประเทศไทย

[แสงแห่งความดี...]

สวัสดี ครับ อาจารย์วิรัตน์ที่ผมรักและเคารพ

อาจารย์ ครับ..

ผมมอง...ภาพที่อาจารย์วาดผ่านความรู้สึกนึกคิดของอาจารย์แล้ว

ผมหดหู่ในหัวใจเป็นอย่างยิ่ง ครับ

เป็นภาพที่แสดงความโหดร้ายในใจของคนที่.. จ้องประหันประหารเพื่อนมนุษย์ด้วยความเลวร้ายของหัวใจ..

กระแทกกระทั้นด้วยความมืดบอดที่หาจุดสว่างของหัวใจไม่เจอเลยแม้แต่น้อย

...

เสียดายที่เคย..เคยคิดว่ามีความดีติดตัว แต่วันนี้สิ่งดี ดี เหลือติดตัวน้อยเหลือเกินแล้ว

 

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

• คิดเชิงบวกดีครับ
• กำลังใจไม่เสียนี่ปัญหาทุกอย่างก็ยังพอมีปัญญาเข้าแก้ไขนะครับ
• ขอบคุณที่เข้ามาแลกเปลี่ยนแบ่งปันทรรศนะกันครับ
• มีความสุขครับ

[wihok]

 สวัสดีค่ะพี่ชาย อ.ดร.วิรัตน์

• สิ่งที่ทุกคนกลัวก็เกิดขึ้นจนได้      
• ประเทศไทยถูกทำร้ายด้วยคนไทยเอง
• เห็นแล้วสลดหดหู่ใจ  ขอภาวนาให้ต่างฝ่ายต่างดับไฟในใจให้มอดสนิท 
• สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วก็ให้ผ่านไป พยายามช่วยกันทำสิ่งดีๆใหม่
• อย่าให้ซาตานเข้ามาครอบงำจิตใจอีกเลยค่ะ

 

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

สวัสดีครับคุณแสงแห่งความดีครับ

• เป็นภาพสะท้อนสภาวการณ์ เพื่อแปรความกระทบใจไปสู่การทำงานศิลปะน่ะครับ
• สถานการณ์อย่างนี้ทำให้คนหดหู่กันไปหมดเลยนะครับ
• แต่การดูแลตนเองให้มีกำลังใจ กำลังแห่งสติ ก็เหมือนกับมีวิธีพึ่งตนเอง นำทางตนเองได้อยู่เสมอแม้ในภาวะที่มืดมนและน่าเศร้าใจนะครับ
• มีความสุข และมีกำลังใจเสมอนะครับ สติ กำลังใจ คือแสงสว่างส่องทางให้ตนเองที่ดีที่สุดนะครับ

[คิม นพวรรณ]

สวัสดีค่ะ

จากเหตุการณ์ครั้งนี้  ทำให้รู้ว่าต้องแยกแยกเรื่องราวและเหตุการณ์ต่าง ๆมากขึ้นแล้วค่ะ  ที่สำคัญต้องไม่ประมาท  เพราะมีผลกระทบต่อพวกเราที่เป็นประชาคนธรรมดามากค่ะ

อยู่ไม่เป็นสุข หวาดระแวง ระส่ำระสาย 

เคยเรียนเรื่องสงครามการเผาบ้านเผาเมืองมา  นั่นมันสมัยก่อน  ไม่คิดว่าจะเกิดในสมัยนี้

ตอนหัวค่ำได้ชมรายการย้อนต้นเหตุ  อยากจะพูดเหลือเกินนะคะว่า "พวกเขาคงไม่ใช่คนที่เกิดในประเทศไทย  โหดเหี้ยมและป่าเถื่อนมากค่ะ"

ขอขอบพระคุณมากค่ะ ที่ได้รับรับหนังสือ "ดั่งลมหายใจ" ของอาจารย์แล้วเมื่อวานค่ะ

 

[แสงแห่งความดี...]

แวะมาซึบซับความคิดของอาจารย์ไว้หล่อหลอมหัวใจ ครับ

ฝากกระรอกน้อยมาเต้น...ไว้ที่บันทึกของอาจารย์ เพื่อให้ชีวิตมีความหวังต่อแสงสว่างเพื่อส่องทางชีวิตให้ตนเองต่อไปครับ

...

กราบขอบพระคุณอาจารย์มาก ครับ

 

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

สวัสดีครับน้องคุณครูจุฑารัตน์ครับ

• ขอสนับสนุนแนวคิดที่ให้โอกาสการเริ่มต้นสิ่งดีของทุกผู้ทุกคนนะครับ

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

สวัสดีครับคุณครูคิมครับ

• เห็นด้วยย่างยิ่งกับคำกล่าวของคุณครูคิมเลยละครับ
• นอกจากเป็นอนุสติแก่ตนเองแล้ว ก็ได้ตระหนักมากอย่างยิ่งว่าการให้การศึกษาและการพัฒนาประชาชนให้รักความรู้ มีทักษะการเรียนรู้ มีทักษะการสร้างวิจาณญาณและสร้างเหตุผลจากข้อมูลข่าวสารนั้น เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งยวดเลยนะครับ
• ความสูญเสียและความเคลื่อนไหวอย่างน่ากลัวของมวลชนครั้งนี้ เห็นได้อย่างหนึ่งว่า คนจำนวหนึ่งไหลไปตามการถูกปลุกปั่น ยั่วยุ ปลุกระดม ให้มีแต่อารมณ์มุทะลุ กลายเป็นอาวุธคนให้กับคนอื่นเขาดีๆนี่เอง

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

สวัสดีครับคุณแสงแห่งความดีครับ

• อย่างกะรู้แน่ะว่าผมชอบกระรอก ผมเคยศึกษาลีลากระรอกและมันไม่อยู่นิ่งดีครับ เลยใช้เป็น Subject เขียนรูปอยู่พักหนึ่ง ฝึกความเร็ว ความแม่นยำ
• แต่ก็มีเรื่องขำๆอยู่ครั้งหนึ่งครับ ไม่รู้เพราะว่าชอบวาดรูปกระรอกจนมีพลังสื่อออกไปอย่างไรหรือก็ไม่ทราบ วันหนึ่งก็มีกระรอกมาไต่อยู่ที่ประตูด้านหลังของบ้านพักผม เขาโดดกระแทกใส่มุ้งลวดของประตู แสดงอาการให้รู้ว่าอยากเข้ามาในห้องผม
• ผมงี้แสนดีใจ เลยเดินไปเปิดประตูแล้วก็หลบออกมาไกลๆ ปรากฏว่าเขาเข้ามาในห้องผมจริงๆครับ ตอนนั้นเป็นเวลาเช้า ผมแสดงความยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่มาสู่ห้องผมอยู่พักหนึ่ง แล้วก็หาผลไม้ออกมาวางตรงจุดโน้นจุดนี้ในห้องให้เขาได้มีอาหารกินตลอดวัน เสร็จแล้วผมก็ปิดล็อคห้องและออกไปทำงาน
• วันนี้ ทั้งวันผมครึ้มอกครึ้มใจ อยากกลับบ้านเร็วๆเพื่อไปดูกระรอกที่ขังไว้ในห้อง
• ถึงห้องก็เปิดประตู แต่พอกวาดสายตาเห็นสภาพในห้องแล้วก็แทบจะเป็นลมหงายหลังตึงครับ เนื่องจากเจ้ากระรอกที่ผมขังไว้เขากัดทุกอย่างในห้องผมเกลื่อนไปหมดราวกับมีเครื่องบดขยะมาปั่นเศษขยะใส่ห้องผมเลยทีเดียว กัดแม้กระทั่งกระเป๋าเดินทาง เฟอร์นิเจอร์ในห้อง นาฬิกาคุกคูที่ซื้อมาจากต่างประเทศ เสื้อผ้า ขอบตู้เย็น ขอบวิทยุ ทีวี
• กว่าจะไล่จับและปล่อยออกไปนอกห้องก็เล่นเอาหืดขึ้นคอ นึกถึงก็ยังขำ

[เขียนเมื่อ 22 พ.ค. 2553 23:38 น.22 พ.ค. 2553]

โอ้โฮ นี่หรือบางกอก
ผิดกับบ้านนอก ตั้งหลายศอก หลายวา
เผากัน ยิงกัน วุ่นวาย
แต่ฉัน  ขอเลี้ยงควาย อยู่ที่ท้องนา
รถถังแล่นกันมากมาย มากกว่าฝูงควาย ฝูงวัวบ้านนา
ทุกคืนเดินขวักไขว่ วันนี้ไปไหน ไม่เห็นใครเลยหนา(ติดเคอร์ฟิว)

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

กราบนมัสการพระอาจารย์มหาแลครับ

• ตอนนี้ข่าวหนังสือพิมพ์อย่างกับนิยายบู๊ล้างผลาญแน่ะครับ
• ทั้งหน้าหนึ่ง สกู๊ป และเนื้อข่าว วันไหนไม่มีเรื่องยิงกันและเผาล่ะก็ คนอ่านคงรู้สึกเหงาและกร่อยแย่เลย

[แสงแห่งความดี...]

แวะมาอ่านcomment ของอาจารย์ นะครับ

ยิ้มกับ...ความสุขที่อาจารย์เล่าให้ฟัง ครับ

แต่กระรอก 2 ตัวนี้ น่ารักครับอาจารย์ ไม่ดื้อ ไม่ซน เต้นและร้องรำทำเพลง เป็นเพื่อนอาจารย์ ที่บ้านหลังนี้ บ้านที่มีแต่ความสุขและสาระ

ด้วยความรักและเคารพ

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

• สวัสดีครับคุณแสงแห่งความดีครับ
• ขอบคุณมากเลยละครับ ดูรื่นรมย์ใจดีครับ
• ผมแวะไปดูเรื่องราวพี่ๆน้องๆของคุณแสงแห่งความดี ๖ คน รวมทั้งครอบครัวพ่อแม่ลูกของคุณแสงแห่งความดีแล้วก็ประทับใจมากจริงๆนะครับ

[เขียนเมื่อ 2 มิ.ย. 2553 13:54 น. 2 มิ.ย. 2553]

สวัสดีค่ะท่านอาจารย์วิรัตน์

ได้ดูภาพของพี่ และข่าวสารทางทีวีแล้วสลดหดหู่เหลือเกิน....ไม่อยากเห็นเลย...

 "นี่หรือสยามเมืองยิ้ม" ยังกับอยู่ประเทศอิรักยังไงไม่รู้ อ้อไม่ดูข่าวไปหลายวัน 

สงสารคนกรุงเทพฯจัง ....  ตอนนี้คงจะดีขึ้นเรื่อย ๆ นะ สู้อยู่ที่ราดรีไม่ได้ ..สบายกว่ากันเยอะเลย 

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

• สวัสดีเจ้าอ้อ
• ทำไมไปจัดงานให้อาจารย์สมบูรณ์กันที่รีสอร์ตเจ้าก๊อง ไม่ยอมรอพี่กันเลยนะ
• อดไปเลยเนี่ย

[เขียนเมื่อ 4 มิ.ย. 2553 09:23 น. 4 มิ.ย. 2553]

• หวัดดีคร้าบบบบบบ พี่ชาย....ที่แสนดี
• อ้อก็อดไปเหมือนกันค่ะ ไอ้โหน่งบอกว่าเจ้าเด้งจะมารับ เพราะพ่อบ้านเขาไม่อยู่ ปรากฏว่าอ้อกะไอ้โหน่งนั่งรอ นอนรอ เจ้าเด้งไม่มาก็ไม่บอก เลยชวดไปตามระเบียบ
• ถ้าพี่ผ่านมาราดรีก็ส่งข่าวมาบ้างนะคะ  อ้อ กะไอ้โหน่งยังอยู่เหมือนเดิม

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

• สวัสดีเจ้าอ้อ
• เอ หรือว่าไปที่รีสอร์ตกับสตูดิโอของเจ้าเสี่ยเด้งเขา
• ทำไมเขาไปอยู่รวมกันเป็นกระจุกอยู่แถวสวนผึ้งด้วยกันได้ล่ะ ทั้งต่าย เด้ง ก๊อง สุวัฒน์
• ใครในหมู่พวกเราไปทำโครงการหมู่บ้านศิลปะหรือศูนย์ประชุมอยู่แถวนั้นหรือเปล่า
• รำลึกถึงสองสหาย ทั้ง เจ้าอ้อ เจ้าโหน่ง เลย

[ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. วิรัตน์ คำศรีจันทร์]

เอาภาพนี้มา balance อารมณ์ภาพในเหตุการณ์พฤษภา.๒๕๕๓ นี้สักหน่อยนะครับ

                     

                           อธิบายภาพ : การเลื่อยไม้ ทำเสาจากไม้ทั้งต้น และการสุมไฟทำครก
                           ของชาวบ้านหนองบัว อำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์
                           อ่านเรื่องราวเกี่ยวข้องในรายละเอียด Click here
                           ผู้วาดภาพ : วิรัตน์ คำศรีจันทร์

เป็นภาพที่ให้การรับรู้สังคมไทยในอีกด้านหนึ่งที่ทำให้เห็นว่าสังคมไทยยังมีอีกหลายด้านที่กว้างขวาง หลากหลาย และหลายด้านยังดี งดงาม มีความสมัครสมานสามัคคี รวมแรงร่วมใจกันทำงานส่วนรวม เป็นเพื่อนร่วมทุกข์สุข ร่วมสร้างสรรค์สุขภาวะสังคม เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

[เขียนเมื่อ 11 มิ.ย. 2553 09:19 น.11 มิ.ย. 2553]

• สวัสดีครับ...ท่าน DR.
• สาเหตุที่พวกเด้งไปรวมตัวอยู่กันที่สวนผึ้งเพราะว่า สุวัฒน์เขาไปทำบ้านดินอยู่ก่อนแล้วก็ชักชวนเพื่อน ๆ ร่วมแก๊งไปซื้อที่อยู่ใกล้ ๆ กัน เวลาวันหยุดก็ไปพักผ่อน เรียกว่าไปชาร์ตแบตกันน่ะ ไปกิน ไปนอน วาดรูป ร้องรำทำเพลงกันมีแก๊งมอไซด์ ช๊อปเปอร์ด้วย
• ยังอิจฉาพี่ขนาดว่ามีงานยุ่งมากมาย ยังมีเวลาได้ขีดเขียนลายเส้นออกมาได้สวยงาม อ้อว่าจะ ยังไม่ได้เริ่มต้นเลย ยังขาดความพยายามอีกมากสนิมเกาะเคาะไม่ค่อยออกเลย แล้วจะค่อย ๆ เขียนมาอวดพี่บ้างนะคะ.....