ถามตัวเอง ว่า เวลาทำงาน "งาน" ต้องมาก่อน หรือ "ตัวเรา" มาก่อน คนทำงานถ้าจัดลำดับความสำคัญของงานไว้ที่ "งานคือชีวิต" วิถีชีวิตของเขาก็น่าจะเป็น"งาน" มากกว่าเวลา ส่วนตัว

วันนี้ฉันชวนคนไปเข้าร่วมงาน"รวมพลคนวิจัยเพื่อท้องถิ่น ภาคกลาง" ซึ่งจะจัดขึ้นที่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ในวันที่ ๑๕-๑๖ กรกฎาคม ๒๕๔๙ ซึ่งเป็นวันเสาร์-อาทิตย์ สาเหตุที่ฉันชวนเพราะฉันปรารถนาดีต้องการให้เพื่อนร่วมงานไปเห็นตัวอย่างของงานวิจัยเพื่อท้องถิ่น แบบเต็มๆ ตา เป็นเวลา ๒ วัน เพราะฉันอธิบายจนเมื่อยปากมา ๒ ปีกว่าๆ แล้ว แต่เพื่อนร่วมงานของฉันก็ยังไม่เข้าใจ ฉันสงสัยว่าทำไมเขาจึงไม่เข้าใจ "มหาวิทยาลัย สอนวิจัย แบบที่ทำร้ายความคิดสร้างสรรค์ ของคนที่เข้าไปเรียน มาก" เป็นเพราะ คนไปเรียนก็อยากจะจบเร็วๆ ใครจะไปทำเรื่องยากๆ ทำนานค้นคว้านานๆ เงินเดือนก็โดนแป๊กขั้น ตามเพื่อนไม่ทัน

ฉันจึงตั้งคำถามไว้ข้างต้นว่า อะไรสำคัญมากกว่ากัน ถ้าเราบอกว่า"งาน" สำคัญ แต่ทำไมเวลาของเสาร์ - อาทิตย์ ที่เคยชินว่า "เป็นวันหยุด" เขาต้องหยุด ไม่ทำงาน เขาปฏิเสธเพราะเขาต้องไปจ่ายตลาดทุกเสาร์ - อาทิตย์ ไม่ทราบเหมือนกันว่าทำไมคนทำงานในระบบนานๆ "ต่อมการใฝ่เรียนรู้" จึงโดนฝังไว้อย่างมิดชิด สนิทจนระบบ ราชการถอยหลังเข้าคลอง

พูดไปก็ไร้ประโยชน์ ยิ่งท้อหนักเพราะประโยคฮิตที่ว่า "วิทยาลัยไม่ใช่ของเราคนเดียว" ของเพื่อนร่วมงานหลายๆ คน จะหาไฟที่ไหนมาจุดพลังให้พวกเขาลุกขึ้นมาได้นะ KM อย่างเดียวไม่น่าจะพอ