ชีวิตที่เรียนแบบไม่ได้

ตะวันลับฟ้า...คนข้างกาย..ตา..ข้างซ้าย...ยายลูบกล่อมให้หลับดับลับไปกับตะวัน..หลับให้สนิทชั่วนิจนิรันดร์...(ยาย..เคยกระซิบร้องเพลงที่พอจะจำได้ที่เคยได้ยินตอนเด็กๆแล้วแปลเป็นภาษาของตาอย่างกระท่อนกระแท่น...ให้ตาฟัง..ฉันรักเธอเสมอ ดังดวงชีวิต..รัก เธอ..ชั่วนิจนิรันดร..แม้เธออยู่ไกลใจก็หวงห่วงนิวรณ์..แม้รักร้าวรอนไม่อาจถอนรักที่มี...และเมื่อวันสนุกๆ...ยายก็ร้องเพลงที่เมื่อเคยยินเมื่อเด็กอีกว่า...สุขฉะนี้นี่หรือจะลืม..ปลื้มฉะนี้นี่หรือจะเลือน..สุขอันใดไม่เหมือน..ไม่ลืมไม่เลือน..มีเพื่อนพนอคล้อเคียง...ยายร้องจนตาจำได้แถมร้องให้..ยายธีฟัง..ยามยายธีเศร้าและหมดกำลังใจ....)..ละคอนฉากนี้จบลงอย่างเคย..และ ..เป็นละคอนชีวิต..ที่มีบทบาทแตกต่างกันไป..เล่นเรียนแบบไม่ได้อีกต่อไป....