ตีสองครึ่ง นาฬิกาบนข้อมือบอกเวลา

      ผมสะลึมสะลืมเดินลงจากรถทัวร์ที่สถานีขนส่งผู้โดยสารปรับอากาศ จ.ขอนแก่น หลังจากโดยสารยานยนต์คันยาวนี้มาจากสถานีขนส่งผู้โดยสาร จ.ตาก

      ซึ่งก่อนหน้านั้นผมเกาะติดรถคนงานก่อสร้างจากบ้านที่ดอยมูเซอ และขอให้ไปส่งที่จุดที่ผมจะขึ้นรถ

      รถออกจากสถานีเกือบหนึ่งทุ่ม ขึ้นได้ผมก็หลับยาวกระทั่งมาถึงจุดพักรถ แอร์บัสเสียงห้าวเชิญชวนให้ผู้โดยสารลงไปกินข้าวตอนสามทุ่มกว่า พร้อมเปิดไฟสว่างจ้าไปทั่วทั้งคัน เล่นเอาผมตกใจตื่น

      รถออกเดินทางต่อ ผมพยายามข่มตาหลับแต่ก็ไม่ยอมหลับ

      จะอ่านหนังสือ ไฟอ่านหนังสือก็ไม่ติด เลยควักโทรศัพท์มือถือออกมาเล่นเกมโซโดคุหลายเกม คะเนว่าง่วงนิดหน่อยก็ข่มตา กว่าจะหลับได้ก็ผ่านไปเนิ่นนาน ขณะผ่านอุทยานแห่งชาติน้ำหนาวตาผมยังค้างเติ่ง

      หลับได้ไม่นานก็ตื่นเมื่อรถจอดที่ อ.ชุมแพ จากนั้นก็หลับ ๆ ตื่น ๆ กลัวว่าจะเลยไปถึงมุกดาหารปลายทางของรถทัวร์คันนี้

      ผมลงรถที่นี่เพื่อจะต่อรถไปที่ จ.หนองคาย เข้าร่วมโครงการ GotoKnow : Go to หนองคาย จัดค่ายอาสา เยียวยาผู้ป่วยโรคไต ที่ ร.พ.หนองคาย

      เป็นปกติธรรมดาของสถานีขนส่งผู้โดยสารต่างจังหวัดทั่วไป เมื่อลงจากรถแล้วก็มักจะมีคนขับรถรับจ้างนานาชนิดมาไถ่ถาม ยื้อแย่งกันไปส่งผู้โดยสาร กว่าจะแหวกออกมาได้เล่นเอาเหนื่อย และอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกิดอาการหิวขึ้นมา แม้ไม่ถึงขั้นตาลาย

      ผมแบกเป้เดินโต๋เต๋ไปรอบ ๆ สถานีขนส่ง เพื่อหาอะไรกิน

      เดินไปเดินมาเจอกลิ่งไฟนีนอนสว่างจ้า บนกล่องเขียนว่า “อาบ อบ นวด”

      แห่ม...!!! หันหลับกลับแทบไม่ทัน

      ก็จะตีสามอยู่รอมร่อ ร้านรวงก็ปิดไปเป็นธรรมดา ที่แปลกใจสถานบริการนั้นยังไม่ยอมปิด

      เมื่อไม่ประสบความสำเร็จในการหากิน ก็กลับมานั่งในอาคารสถานีขนส่งผู้

      ในสถานีขนส่งยามนี้ มีผู้คนอยู่ไม่น้อย แต่เชื่อไหมว่าเป็นคนขับรถรับจ้างจำนวนค่อน บ้างก็ยึดม้านั่งยาวเป็นที่นอน บ้างก็จับกลุ่มคุยกันโฉมงโฉงเฉง ผมต้องเจียมเนื้อเจียมตัวหาที่นั่ง

      มิได้ตำหนิพวกเขาหรอกครับ คนหากลางคืนเพื่อกินกลางวันเช่นนี้ คนที่มีทางเลือกก็ไม่น่าจะมีใครเลือกทำ คนเหล่านี้น่าจะเข้าข่ายคนจน ผมพูดกับตัวเองว่าทำไมคนจนบ้านเราจึงมีมากเสียเหลือเกินทั้งที่ทรัพยากรธรรมชาติก็ยังอุดมสมบูรณ์อยู่...

      นั่งได้สักพักก็ควักเอาขนมที่แจกบนรถทัวร์มาแค่นลงท้องประทังหิว

      ตีสามครึ่ง รถทัวร์จากกรุงเทพฯ ปลายทางหนองคายแวะส่งผู้โดยสารที่สถานีนี้ ผมก็กระโจนขึ้นรถ

      ขึ้นรถได้พยายามจะข่มตาหลับออมแรงไว้เพื่อเป็นลูกมือคุณน้องพรทั้งหล้า

      แต่ก็หลับ ๆ ตื่น ๆ พอจะหลับแอร์บัสเสียงห้าว (อีกแล้ว) ประกาศเรียกผู้โดยสารเตรียมตัวลงตามสถานีรายทาง เสียงลอดจากลำโพงน่าจะราว ๆ ๘ หลอด ผมสะดุ้งตื่นทุกครั้งเมื่อเสียงนั้นแผดมา

      ฮ่วย...!!!  คนจะนอน

      มาถึงสถานีขนส่ง จ.หนองคาย ตอนหกโมงกว่านิดหน่อย

      สายตาเหลือบไปเห็นตลาดเช้าอยู่ข้าง ๆ สถานีขนส่ง ก็เลยแบกเป้เดินชมตลาดเช้า

      มางานนี้ไม่ได้เอากล้องติดมาด้วย จึงควักเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อถ่ายภาพ

      เวรกรรม !!! แบตเตอรี่หมด น่าจะเป็นผลมาจากการเล่นเกมเมื่อคืน...

      เดินวนเวียนอยู่ในตลาดเพื่อหาร้านนั่งกินกาแฟ และขอชาร์ทโทรศัพท์ พบร้านกาแฟอยู่ในตลาด เข้าไปนั่งสั่งกาแฟแล้วทำหน้าเจื่อน ๆ ขอชาร์ทโทรศัพท์

      เจ้าของร้านก็ใจดี๊ดี กุลีกุจอให้ความช่วยเหลือ

      คนหนองคายน่ารักจริง ๆ

      เลยสั่งกาแฟไปซะสองแก้ว ปาท๋องโก๋จานนึงกับไข่กระทะอีกชุดนึง อิ่มแปล้สบายท้อง

      ขณะรอชาร์ทโทรศัพท์ก็นั่งเขียนบันทึกนี้แหละครับ

      สงสัยแบตเตอรี่โทรศัพท์จะพอใช้งานได้แล้ว ขอโทรหาทีมงานก่อนนะครับ

      เรื่องราววันนี้จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป