เราต่างมีรากเหง้า
จากทารกล่วงแก่เฒ่า-เรารู้ได้
มีรวงรังฟูมฟักพิงพักใจ
มีจังหวะการเติบใหญ่ไม่ต่างกัน
มีที่มาที่ไปในความรัก
แม้นทุกข์หนักก็ใช่ร้างเส้นทางฝัน
มีญาติมิตรชิดใกล้สายสัมพันธ์
หยิบยื่นและแบ่งปัน กำลังใจ
เพียงคำถามว่าลืมร้างบ้างหรือเปล่า
ภาพรากเหง้าเลือนลางบ้างหรือไม่
จากทารกล่วงแก่เฒ่า-เราเป็นใคร
ณ จุดนี้ เราเป็นไปเช่นใดแล้ว
...
14 เมษายน..
บ้านเกิด กาฬสินธุ์
มาร่วม อนุโมทนา ขอให้เป็นสุข เป็นสุข ครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์
* ดีจังเลยค่ะ เป็นวัฒนธรรมที่มีคุณค่า ควรสืบทอดสืบสานไว้ให้ลูกหลานได้ซึมซับวัฒนธรรมนี้ เป็นสิ่งดีงามญาติมิตรลูกหลานได้มารวมตัวพบปะกันเป็นประเพณีต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด
* ชื่นชมอาจารย์แนดิน ที่ร้อยเรียงคำพูดออกมาเป็นบทกลอนได้อย่างน่าประทับใจ
* ขอบคุณมากๆ ค่ะ
สวัสดีค่ะ
*** ฝากภาพสาวๆให้น้องดินค่ะ...ปีนี้น้องดินดูสูงขึ้นเยอะนะคะ
*** ชื่นชมที่อาจารย์พาลูกๆสู่แหล่งเรียนรู้ สัมผัสกับสื่อแวดล้อมและสื่อบุคคลตลอดเวลา
*** บทกลอนไพเราะและมีความหมายมาก.... ขอบคุณค่ะ
พาหลานๆๆไปทำความสะอาดที่เก็บกระดูกใช่ไหมครับ ดีจังเลยสองหนุ่มน้อยจะได้เรียนรู้เรื่องชุมชน ประเพณี
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ
เห็นภาพแล้วนึกถึงวัดที่พ่อเคยพาไปบ่อยๆตอนเด็กๆค่ะ
ขอบคุณนะคะที่แวะไปเยี่ยมกัน
สวัสดีครับ ไม่ได้มาเยี่ยมนานคิดถึงครับ
สวัสดีค่ะ เห็นบรรยากาศแล้ว เข้าใจเลยค่ะว่า คุณปู่ คุณย่ารู้สึกอย่างไรค่ะ
แต่พอหลานๆกลับหมดก็นั่งตั้งตารอให้เขากลับมาอีก..เอ้อ!..คิดถึงยายจังค่ะ
สวัสดีคะ
เป็นรากเหง้า ของคนไทย ที่ควรสืบสานต่อไปคะ
( ขอโทษ สักพันครั้งคะ ที่พิมพ์ผิด)