ผู้ไม่ยอมแพ้

  เมื่อวันก่อนผู้เขียนได้ไปรับประทานอาหารกับญาติผู้ใหญ่ ซึ่งท่านเพิ่งจะลาสิกขา จากการบวช 1 เดือน เพื่อเป็นศิริมงคลแก่ตนเอง เมื่อครั้งที่ท่านมีอาการเจ็บป่วย และคิดว่าน่าจะเป็นโรคหัวใจร้ายแรง แต่ที่สุดเมื่อตรวจโดยละเอียด ได้รับการรับรองว่า ไม่ใช่โรคที่ท่านวิตก และอาการก็ดีวันดีคืน ท่านจึงขอบวช เพื่อความสุข ความสบายใจหลายๆอย่าง ที่ท่านอธิษฐาน ก่อนเข้าห้องพิจารณาโรค ขั้นตอนสุดท้าย ปัจจุบันอายุ 70 ปีกว่าแล้ว เป็นกำลังให้กันค่ะ

  เราเลยพากันมารับประทานอาหารริมทะเลบางพระ บรรยากาศดีค่ะ พลอยให้ใจสบาย และคิดอะไรได้มากกว่าปกติ

 

 

    บางวัน บางเวลา เราก็อยากมีชีวิตอยู่ตามลำพัง อยากอยู่กับตนเองบ้าง ก็สุดแท้แต่จะหาความพอดีของตนเอง และความคิดที่ผุดขึ้นมา ในขณะนั้น มันเป็นเรื่องเฉพาะ และเกิดขึ้นเอง ที่ใครก็ไม่ล่วงรู้และเหตุผล

 

 

     การมีชีวิตของผู้คนในโลกนี้ ต่างเหน็ดเหนื่อย กับแรงต้าน แรงบวกมากมาย เหมือนธงโต้ลม สายลมบางครั้ง ก็ทารุณโหดร้าย แต่บางครั้ง ก็โลมไล้ปลอบโยน ไม่มีใครรู้ว่า วันที่ธงนี้จะขาดสะบั้นนั้น จะเป็นเมื่อใด แต่ธงก็อยู่อย่างผู้ท้าทายเสมอ ผู้ไม่ยอมแพ้ ดีจังนะคะ

 

 

  ผู้  เขียนเดินชมท้องน้ำบนสะพานไม้ ที่ทางร้านทำทอดยาวลงไปในทะเล แรกๆ ใครๆก็พากันเดินสวนไปมา อย่างมีความสุข เมื่อยก็พักที่ศาลากลางทาง แต่พอตะวันพลบค่ำ ต่างก็รีบเร่งเข้าฝั่ง เหมือนจะไม่ไว้ใจในความมืด และศาลาที่พักพิงก่อนหน้านี้ ทำไมต้องปล่อยให้ศาลารู้สึกเปล่าเปลี่ยวเหงาหงอยด้วยนะ หรือธรรมชาติ จะสอนให้สรรพสิ่ง ต้องแกร่งกล้า แม้ยามที่ใครๆ ก็พากันจากไป

 

 

 ก็รู้ว่า เมื่อถึงเวลา ต่างก็ต้องเดินทางไกลโดยลำพัง

แต่ก่อนจะถึงวันนั้น ขออย่าให้มีวันที่โดดเดี่ยวมากไปกว่านี้เลย

...ได้ไหมหนอ