GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ผญา (กลอนอิสาน) จากเศษส่วนความหมองเศร้า กะคือเจ้าที่คิดถึง

มื้อฝนพรำอยู่ทางพี้ ลมพัดวีฮอดเจ้าบ่ เศษส่วนก่อความหมองเศร้า กะคือเจ้าที่คิดถึง น้องสาวเอ๊ยยย

สายฝนรินฮำย้อย ลมพัดลอย ต้อยยอดม่วง ปานเสียงทวง ปวงคำเว้า บอกว่าเจ้านั่นคิดถึง

พออยากดึง เอาแผ่นฟ้า หม่องไกลตามาจ้อไส่ เป็นจั่งได๋แน่น้อหล่า คิดเห็นหน้าเจ้าสู่วัน

ความสัมพันธ์บ่หวนสิ้น ความถวิลบ่หวนห่าง ไกลเพียงทางวางที่กั้น ใจเฮานั้นหากอยู่เคียง

ได้ยินเสียงเปรี้ยงเทิงฟ้า เมฆขลาล่อขวานค่วง เจ็บในทรวงหัวใจอ้าย คือเป็นฮ่ายมื้อคิดนำ

มื้อฝนพรำอยู่ทางพี้   ลมพัดวีฮอดเจ้าบ่  เศษส่วนก่อความหมองเศร้า  กะคือเจ้าที่คิดถึง น้องสาวเอ๊ยยย

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 356604
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 2
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน

ความเห็น (2)

เสียงลมกรูพรูพาสายฝนพร่าง        เดินท่ามกลางสายฝนปนความเหงา

เม็ดฝนไล้ลูบตะโบมโฉมนงเยาว์    โอ้อกสาวหนาวเหน็บเจ็บอกตรม

ก่อนนี้น้องเคยมีอ้ายอยู่เคียงคู่        วสันตฤดูมีพี่อยู่คู่สร้างสม      

แต่ฝนนี้ไม่มีพี่ร่วมเชยชม              สายฝนพรมตรมเศร้าเคล้าน้ำตา  

ผมวามันดีแท่ๆ ที่ผญาเอาหยังยู พวกลูกหลายเฮาที่เกิดไหม่ใยหล่า ซิได่มาเฮียนฮู่ซั่นแล่ว