สายฝนรินฮำย้อย ลมพัดลอย ต้อยยอดม่วง ปานเสียงทวง ปวงคำเว้า บอกว่าเจ้านั่นคิดถึง

พออยากดึง เอาแผ่นฟ้า หม่องไกลตามาจ้อไส่ เป็นจั่งได๋แน่น้อหล่า คิดเห็นหน้าเจ้าสู่วัน

ความสัมพันธ์บ่หวนสิ้น ความถวิลบ่หวนห่าง ไกลเพียงทางวางที่กั้น ใจเฮานั้นหากอยู่เคียง

ได้ยินเสียงเปรี้ยงเทิงฟ้า เมฆขลาล่อขวานค่วง เจ็บในทรวงหัวใจอ้าย คือเป็นฮ่ายมื้อคิดนำ

มื้อฝนพรำอยู่ทางพี้   ลมพัดวีฮอดเจ้าบ่  เศษส่วนก่อความหมองเศร้า  กะคือเจ้าที่คิดถึง น้องสาวเอ๊ยยย