เขียนหัวข้อให้เร้าใจ จริง ๆ แล้วไม่มากหรอกค่ะ แค่เล็กน้อยถึงปานกลางเท่านั้นเอง

ตอนที่ 1  ส่งผลงาน คศ.3       

        
ต้องขอเล่าย้อนหลังนิดหนึ่งค่ะ  ครูอิงส่งผลงานเข้ารับการประเมิน
เมื่อ  28 มีนาคม  2552  วันที่ส่งก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย ขอเพียงให้ได้ส่งทันเวลา
ตามที่กำหนด  อีกทั้ง  บรรยากาศในการส่ง คศ.3 การต้อนรับของผู้ที่รับผิดชอบ
ในการส่งผลงานของครู  ทุกคนพูด เป็นเสียงเดียวกันว่า  "....อย่างแรง" 
แต่ทุกคนก็ต้องอดทน  ส่งเสร็จก็ลืมไปเลยไม่ได้จดจำอะไร ไม่จำแม้แต่ว่า
ตัวเองส่งอันดับที่เท่าไหร่ แค่เห็นผลงานของรุ่นก่อน ๆ ยังกองท่วมหัวในพื้นที่
ประมาณครึ่งห้องเรียน  ฉันก็รู้สึกและบอกตัวเองว่า  อย่าใส่ใจเลย  เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น
ทำลืม ๆ เสียก็แล้วกัน
          ผ่านไปประมาณ 9 เดือน  ถึง ธันวาคม  2552  มีพี่ ๆ มาถามฉันว่า 
ส่งผลงานลำดับที่เท่าไหร่  ฉันบอกว่า  จำไม่ได้  พี่คนเดิมบอกว่า ตอนนี้ผลของอันดับที่
 1-35 ออกมาแล้ว เอาหล่ะซิทำไงดีหล่ะ  ก็เพราะไม่ได้ให้ความสำคัญเรื่องลำดับที่
 มั้ยหล่ะเรื่องเล็กที่ไม่เล็กซะแล้ว ฉันตัดสินใจกริ๊งกร๊าง  หาพี่คนที่ส่งผลงานติด ๆ
กับฉัน  พี่คนนั้นก็หัวเราะร่วนบอกว่า  แกจะบ้าเร๊อะ  ก็แกเป็นคนพูดเองว่า 
ได้ลำดับที่ 39  เลขสวย  แกต้องผ่านแน่ ๆ เลย  ส่วนพี่เองส่งลำดับที่ 40 
เป็นอันรู้แจ้งแดงแจ๋ว่า ตัวข้าพเจ้านี้อยู่ลำดับที่ 39 คงต้องรออีกนาน เพราะ
ข่าวว่า ยังหาผู้ตรวจไม่ได้  และก็ยังไม่มีงบประมาณ (ฮา........)
           ที่โรงเรียนของฉันมีผู้ส่งผลงาน คศ.3 สองคนรวมทั้งตัวฉัน 
พี่คนนั้นเขาติดในอันดับ 35 คนแรก  แต่ผลออกมาว่าต้องเยียวยา  พี่เขาก็ไปสอบ
อบรม และแก้ผลงานไปเยอะแล้ว  ฉันก็กังวลอีกว่า  หากฉันได้เยียวยา 
ฉันก็จะต้องรอไปสมทบกับรุ่นหลัง
 
ตอนที่ 2 กดดันมาก
             18  มีนาคม 2553  ความกดดันเกิดขึ้นกับฉันอีกครั้ง ขณะเดินทางไปโรงเรียน
มีรถปิคอัพสองตอน ขับปาดหน้าเข้าจอดทางซ้าย  ไขกระจกออกมาโบกมือให้ฉัน 
ชะโงกหน้าออกมาบอกว่า  "ยินดีด้วยนะ  ผ่านแล้ว คศ.3 โชคดีนะ อย่าเพิ่งบอกใครนะ 
เพราะยังเป็นความลับ รู้กันเฉพาะวงใน"
           จากนั้นมาฉันเดินไปไหนมาไหนก็มีแต่พี่ ๆ น้อง ๆ เข้ามาแสดงความยินดี 
โห รู้เปล่าเนี่ย ตกเบิกตั้งแสนกว่านะ  ฉันก็ยิ้ม ๆ พร้อมกับทำใจว่าไม่จริงหรอกน่า 
อย่าเพิ่งดีใจไปข้อมูลอาจคลาดเคลื่อน ตราบใดที่ยังไม่เห็นซองคอมเม้นท์
ไม่ปักใจเชื่อเด็ดขาด เพราะเคยมีกรณีรุ่นก่อนหน้านี้  ข่าวลือนี่แหละทำร้ายคนหนึ่งคน
ให้เป็นใบ้บ้าไปตั้งหลายเดือน  ก็เล่นลือกันว่า ผ่าน  ผ่านแบบอนุมัติเลยไม่ต้องปรับปรุง
ไม่ต้องแก้ไข  แต่พอพี่เขาไปรับซองคอมเม้นท์  กลับกลายเป็นเยียวยา  
ไม่เสียสติได้ไง  เป็นใครจะทำใจได้
             จาก 18 มีนาคม ถึง 6  เมษายน  ข่าวหลายกระแสมาก จนต้องทำใจ
กระทั่ง 8 เมษายน  ไปสอบ ความรู้พื้นฐาน ก็ยังคงมีหลายคนมาแสดงความยินดี
ฉันทนไม่ไหว  ขอให้พี่ที่บนเขตฯ ช่วยดูให้หน่อย  พี่เค้าก็บอกว่าฉันได้  "ปรับปรุง"
              บ่ายวันที่ 9 เมษายน  2553  มีการประชุมบนเขตเพื่ออนุมัติ 
มี ผอ.ที่เข้าประชุมท่านหนึ่ง โทรศัพท์มาบอกอีกแล้ว  เฮ้ย  เองผ่านแบบมีเงื่อนไข 
เนี่ยพี่เพิ่งออกจากห้องประชุม 
              เฮ้อ สับสนอีกแล้ว  "ปรับปรุง"  กับ  "ผ่านแบบมีเงื่อนไข"  เอาหละวะ ข
ออย่างใดอย่างหนึ่งนี่แหละ  ใจชื้นหน่อยตรงที่ทุก ๆ ข่าวลือไม่มี "เยียวยา" 
อิ..อิ..อิ...เอาหละต้องหาข้อชัดเจนด้วยตัวเอง  กริ๊งกร๊าง ไปหา เจ้านายเก่า
ที่เคยทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ให้ช่วยดูให้  ขอให้ท่านดูที่
ระเบียบวาระการประชุมของวันที่ 9 เมษายน  สักพักท่านก็โทรศัพท์กลับมา 
             "เฮ้ย....เองปรับปรุงหว่ะ"
             "ชัดเจนแน่นอน  ดูจากระเบียบวาระการประชุม  ดีใจด้วยนะ"
             "ค่ะ....แค่นี้ก็ดีใจแล้วค่ะ"
             "เฮ้ย ....เธอไม่ต้องเสียใจ  ไม่มีใครผ่านแบบไม่ต้องปรับปรุงเลยนะ จาก 35 คน 
ได้แค่ 8 คน นอกนั้น "ตก"
              จากนั้นมา ฉันก็เฝ้ารอให้เขตแจ้งมาว่า จะให้ไปรับซองคอมเม้นท์วันไหน
วันแล้ววันเล่า  ฉันงดเดินทางกลับสงขลา  เพราะคิดว่า ถ้าได้รับซองคอมเม้นท์ในช่วงนี้
ก็จะได้รีบ ๆ ปรับปรุงผลงานให้เสร็จในช่วงปิดภาคเรียน 
เพราะไม่ต้องการเบียดบังเวลาเรียนของนักเรียน  และต้องการทำงานด้านการสอน
ให้สมบูรณ์จริง ๆ 
 
ตอนที่ 3 ไม่กดดันแล้ว
              วันนี้  6  พฤษภาคม 2553  ขณะง่วนอยู่กับการทำงานบ้าน ก็มีโทรศัพท์เข้ามา
ขออาสานำซองคอมเม้นท์และผลงานมาให้ที่บ้าน  ฉันดีใจมาก
ที่ไม่ต้องไปสำนักงานเขตด้วยตัวเอง  จริง ๆ แล้ว ฉันมักโชคดีแบบนี้เสมอ  พี่ ๆ น้อง ๆ
เพื่อนครู ไม่เคยลืมที่จะใส่ใจฉัน  มันเป็นผลมาจากความดีและความจริงใจ
ที่ฉันมีให้กับทุกคนเสมอ ไม่เคยมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับใครเลย
               ฉันแกะซองคอมเม้นท์ออกมาอ่าน  อ่านไปก็ขำไป  แม้จะรู้ว่าฉันจะต้องจ่ายเงิน
ในการปรับปรุงผลงานอีกเป็นหลักหมื่น แต่ก็ไม่เครียด 
งานที่ต้องปรับปรุงส่วนมากเป็นเรื่องของการพิมพ์ตก  พิมพ์หล่น  ฉันอ่านไปยิ้มไป 
พร้อมกับคิดว่า  ผู้ตรวจช่างละเอียดเหลือเกิน  หลายคำที่ฉันตก วรรณยุกต์  เอก 
หรือ พิมพ์ตก เขาบอกมาหมดเลย
               ในส่วนของนวัตกรรม  มีผิดหน้าละนิดหน้าละหน่อยหลายหน้าเหมือนกัน
และก็มีข้อหนึ่ง ผู้ตรวจบอกว่ารูปภาพไม่เหมาะสม  ฉันลองเปิดดูก็เห็นจริง
คือภาพพระภิกษุ  และ  ภาพ  เภสัชกร  คือภาพล่างนี้ค่ะ 
เอามาให้ดูกันเล่น ๆ  ดูแล้วก็ขำ
 

ตอนที่ 4 ขอบพระคุณทุก ๆ น้ำใจ
         ฉันคิดเสมอว่า ไม่ว่า ผลการประเมินจะออกมาอย่างไร 
 ฉันจะต้องนำมาบอกเล่าให้พี่น้องผองเพื่อนได้ทราบ  เพราะฉันได้รับความกรุณา
จากแหล่งเรียนรู้แห่งนี้มากมาย ที่นี่ทำให้ฉันได้รู้จักกับ พี่คิม 
 หนึ่งในห้า รายชื่อผู้เชี่ยวชาญ  พี่คิมกรุณาต่อฉันมากตั้งแต่เริ่มต้นจนวันส่งผลงาน 
ทุกวันนี้ พี่คิม ก็ยังติดตามถามไถ่ถึงสารทุกข์สุกดิบของฉันอยู่เสมอ  และติดตามว่า
ผลจะออกมาอย่างไร  เมื่อทราบว่า "ปรับปรุง" พี่คิมก็บอกว่า
"ยังพร้อมที่จะช่วยเหลือฉันเหมือนเดิม"
         ฉันขอขอบพระคุณ พี่น้องผองเพื่อนทุก ๆ ท่าน ที่ได้กรุณาเข้ามาวิพากษ์ นวัตกรรม
เมื่อครั้งที่ฉันนำมาเผยแพร่ในบ้านหลังนี้  ไม่ว่าจะเป็น  พี่แจ๋ว  วรางภรณ์  
ท่านวิโรจน์ พูลสุข  น้องครูแป๋ม  น้อง ศน.แอ๊ด  และอีกหลาย ๆ ท่าน
ที่ไม่ได้เอ่ยนาม หากไม่ได้ทุกท่านช่วยติติงคนละนิดคนละหน่อยแล้ว 
ผล "ปรับปรุง"  อาจเป็น "เยียวยา" ก็ได้ค่ะ
และอยากขอบพระคุณทีมงาน http://gotoknow. ที่ทำให้ฉันได้มีพื้นที่
ในการนำเสนอผลงาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคะแนนที่ได้
          ปัจจัยอย่างหนึ่งที่ทำให้เกิดความกดดันเล็กน้อยถึงปานกลาง 
คือ การมีวุฒิปริญญาโท  ข่าวลือที่ออกมาว่าฉันได้รับ "อนุมัติผ่าน" 
อาจเป็นผลมาจากการสันนิษฐานว่า  ปริญญาโทอย่างฉัน  ต้องผ่านอยู่แล้ว 
ประกอบกับหลายคนที่ได้ดูนวัตกรรม "หนังสือส่งเสริมการอ่าน"
ของฉันจากร้ายถ่ายเอกสารแล้ว  พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า อย่างอิงจันทร์ไม่ผ่านแล้ว
ใครจะผ่าน อะไรประมาณนี้ การคาดคะเนเช่นนี้ ทำให้เกิดความกดดันไม่น้อยค่ะ
          จากนี้ไปฉันคงต้องใช้เวลาในส่วนของการเขียนบันทึกในบ้านหลังนี้น้อยลง 
คงต้องเพิ่มเวลาให้กับการ "ปรับปรุงผลงาน"  สักระยะหนึ่งค่ะ 
หวังว่า พี่น้องผองเพื่อน คงไม่ลืมอิงจันทร์  แต่ก็จะแวะเข้ามาเปิดเพลงบ้าง 
ใน "พื้นที่เล็ก ๆ ของคนเหงา ๆ "  หรือ ใน "อิงจันทร์ ณ เรือนปั้นหยา" 
แต่ก็คงไม่ค่อยได้มีเวลาไปหาเพื่อน ๆ นะคะ

ขอบพระคุณ ทุก ๆ ท่าน ที่แวะมาอ่าน

มารับทราบความกดดัน (ขอเปลี่ยนเป็น)

เล็กน้อยถึงปานกลางค่ะ