ทุกครั้งที่พบกัน อ้ายบ่าวจะมอบเพลงคนนอกคอกให้ฟังทุกครั้ง จนเพลงเป็นสัญญาบ่งบอกว่าในวงนั้นมีผู้เขียนร่วมอยูด้วย

            สวนแสงอรุณที่อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีณบุรีเมื่อยี่สิบปีล่วงมา  ผู้เขียนไปเป็นแขกประจำทุกปี ไปสิงสถิตย์อยู่ที่อาศรม"ริมน้ำ"แม่น้ำนครนายก ของเพื่อนรักนักกลอน ศักิ์ สุริยา  สุทิน เอียดปุ่ม  ณ.ที่นี้ทำให้รู้จักหนังสือเล่มเล็กๆบางๆ "สานแสงอรุณ"เป็นหนังสือที่เขียนบอกเล่าถึงข่าวคราวกิจกรรมของชาวสวนแสงอรุณ   และมักมีบทความเกี่ยวการคิด การเขียนการเข้าถึงธรรมชาติ อ่านแล้วจุดประจาย  จากการขายความคิด จนติดใจได้รับอภินันทนาการมาให้อ่านเกือบทุกเล่ม ......

             หลายปีผ่าน  หลายบรรณาธิการจากไปตามปกติธรรมดา  อ้ายบ่าวน้องของเพื่อนรักเข้ามาช่วยงานที่"สวน"อ้ายบ่าวมีกีต้าร์ กับกล้องถ่ายเป็นสหายคู่ตัว เป็นนักจัดกิจกรรมค่ายเยาวชนและปลูกต้นไม้ 

      เว้นการว่างกิจก็นั่งเล่นเพลงเพื่อชิวิต ทุกครั้งที่พบกับผู้เขียน บ่าวจะมอบเพลง คนนอกคอกให้ฟังทุกครั้ง จนเพลงคนนอกคอกเป็นสัญญาบ่งบอกว่าในวงนั้นมีผู้เขียน ....

        สงกรานต์ที่ผ่านมา อ้ายบ่าวลงมาเยี่ยม มาร้องเพลง คนนอกคอกให้ฟังพร้อมกับมอบหนังสือ "สานแสงอรุณ"ฉบับพฤศจิกายน-ธันวาคม2552 ซึ่งมีบทสัมภาษณ์ เขียนถึงเส้นทางชีวิตของอ้ายบ่าวลงในหนังสือเล่มนี้ด้วย 

       วันนี้อ้ายบ่าวเพาะเมล็ดพันธ์ หว่านเมล็ดพืช ทำเรื่องพันธ์ไม้พื้นเมืองอยู่ที่"ร้านหลายหลากมากพันธ์ อยู่ที่ตำบลบางแตน ปราจีนบุรี  รำลึกถึงสวนแสงอรุณ  สานแสงอรุณ อาศรมริมน้ำและ"คนนอกคอก"

จะทำอะไร คิดจะอยู่อย่างไร จะกินอะไร
ตื่นเช้าขึ้นมาก็นั่งคิด นี่แหละหน้อชีวิตของฉัน

มีสมองกับสองแขน เนื้อก็แน่นก็หนัก
ไม่เล่นหวยการพนัน ไม่เล่นแชร์ ไม่ฝากเงิน
ไม่มีแหวนนาฬิกา มีแต่กำไลถูกๆ
สิ่งที่ใช้พันผูกก็คือลูกของฉัน

มีชีวิตที่เจ็บปวด มีเรื่องราวก็เจ็บแปลบ
มีคอกฉันก็แหก ไม่อยากอยู่ในนั้น

ไม่รู้ก็ไม่รู้ ฉันชอบบินคนเดียว
เดินทางท่องเที่ยว ภูเขาและทะเล

ดูหนังสือตามแฝงของแพงไม่สน
คบคนบางคนนะเกลียดสังคมชนชั้น

แล้วคุณเป็นคนอย่างไร อยู่ก็ทำอะไร
หวังสิ่งใด หรืออยู่ไปอย่างนั้น
ฉันก็คิดก็สร้างและจะตายอย่างหมา
รู้ไหมเงินตรามันทำให้คนฆ่ากัน
ใครมีเหลือเผื่อแผ่ ใครย่ำแย่อย่ายัน
อิ่มหมีพีมัน คิดถึงกันบ้างเน้อ
คิดถึงกันบ้างเน้อ คิดถึงกันบ้างเน้อ
เน้อ เน้อ เน้อ เน้อ เน้อ เน้อ เน้อ

คิดจะทำอะไร คิดจะอยู่อย่างไร จะกินอะไร
ตื่นเช้าขึ้นมาก็นั่งคิด นี่แหละหน้อชีวิตของคน