ต้องเร่งสร้างเยาวชน

              จากผลการสำรวจ “พฤติกรรมของเยาวชนในสังคมไทย” ที่หน่วยงานต่างๆ ได้ทำการศึกษามาเป็นระยะๆ  รวมทั้งภาพลักษณ์ที่เหล่าเยาวชนได้แสดงออกมาให้เห็นหรือปรากฎขึ้นตามสื่อ  ตามถนนหนทางหรือสถานที่ทั่วไปนั้น  มีพฤติกรรมหลายประการที่รับรู้ด้วยความสะท้อนใจเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะใน 3 เรื่องดังต่อไปนี้

               1.การมั่วสุมทางเพศ  พบว่าเยาวชนสนใจเรื่องการมีเพศสัมพันธ์ในอายุที่น้อยลงเรื่อยๆ  อีกทั้งมีแนวโน้มที่จะมีเพศสัมพันธ์เร็วและง่ายขึ้น  โดยมีตัวแปรที่เป็นตัวเร่งจากสื่อลามกที่แพร่หลายและหาดูได้ง่าย  มีสุราและยาเสพติดที่ทำให้ขาดสติบังคับยับยั้งชั่งใจตนจำหน่ายอยู่ทั่วไป  มีสถานที่ที่เอื้อให้มีเพศสัมพันธ์ได้ง่ายเช่นโรงแรมชั้นสองและหอพักที่ปล่อยปละละเลยไม่ควบคุม   มีแหล่งบันเทิงเริงใจเช่นผับและเธคที่เปิดผิดกฎหมายอยู่ทุกพื้นที่ ให้เยาวชนกระโจนเข้าสู่การเสียผู้เสียคน ปัญหาการติดเชื้อเอดส์ในเยาวชนจึงสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ  เช่นเดียวกับการท้องแล้วทำแท้งเถื่อนหรือท้องในวัยเด็กปรากฎอยู่ทั่วไป  

               2.การทำผิดกฎหมาย  พบว่าเยาวชนทำผิดกฎหมายเพิ่มมากขึ้น ดังคดีความที่ทำให้พวกเขาต้องกลายเป็นจำเลยและถูกกักขังไว้ตามสถานที่ต่างๆ  ได้แก่คดีลักทรัพย์  ทำร้ายร่างกาย  คดีพรากผู้เยาว์  คดีรุมโทรม  คดีปล้นฆ่า  ไม่รวมถึงคดีที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติด ทั้งเสพ ทั้งครอบครองและทั้งจำหน่าย  ซึ่งมีจำนวนเพิ่มขึ้นทุกปี

               3.การไม่สนใจในสาระและความดีงาม  พบว่าเยาวชนสนใจในเรื่องการเที่ยวเตร่ ใช้จ่ายเงินฟุ่มเฟือยในสินค้าราคาแพง  การกินที่แพง  การเที่ยวที่ดึกดื่น สนใจอบายมุขมากกว่าการเรียนรู้และพัฒนาตนเองในด้านต่างๆ  รวมถึงให้ความสนใจในบุคคลที่ทำตัวแปลกแหวกแนวไร้สาระมากกว่าบุคคลที่ทำความดีและมีชีวิตที่เรียบง่าย

                พฤติกรรมใน  3  ลักษณะนี้นอกจากจะสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้แก่ผู้ปกครองและครูอาจารย์ทั้งหลายแล้ว  มีคำถามสำคัญว่าในอนาคตข้างหน้านั้นสังคมจะเป็นเช่นไร เพราะเยาวชนเหล่านี้จะเติบตนขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบครอบครัวและบ้านเมือง  คำถามนี้เป็นคำถามสำคัญที่ผู้ใหญ่คือพวกเราในวันนี้ต้องตอบมากกว่าการ “ศึกษาวิจัยหาปัญหาเยาวชนเพื่อหาเงินเข้ากระเป๋าจากการทำวิจัยเท่านั้น”เพราะการวิจัยลักษณะนี้มีมากเกินพอแล้วในสังคมไทยและส่วนใหญ่เป็นวิจัยขึ้นหิ้ง (เก็บเข้าห้องสมุดและใช้ประโยชน์ได้น้อย)

                ผมและเพื่อนๆ มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก  จึงพร้อมใจกันทุ่มเทแรงกายและแรงใจกับเหล่าเยาวชนทั้งหลาย ควบคู่ไปกับการดูแลเด็กๆ ที่ด้อยโอกาสทั้งหลาย เพราะตระหนักว่าจะปล่อยให้เยาวชนไทยถูกครอบงำและหล่อหลอมให้มีพฤติกรรมข้างต้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยไปไม่ได้แล้ว  ปฎิบัติการเพื่อเยาวชนจึงเกิดขึ้น  ดังนี้

                1.ประสานกับสถานศึกษาต่างๆ เพื่อทำงานร่วมกัน  โดยเริ่มตั้งแต่เยาวชนในระดับมัธยมปลาย ม.4 – ม.6  โดยให้แต่ละโรงเรียนส่งมาโรงเรียนละ 5 – 10 คนเข้าร่วมกับโรงเรียนต่างๆ เพื่อเข้าอบรม “เยาวชนอาสาสมัครพิทักษ์เด็ก” รุ่นละ 70 คน  ใช้เวลาดำเนินการรุ่นละ 3 วัน (ทำมาแล้ว 20 รุ่น) รวมประมาณพันกว่าคน

                 2.เยาวชนจะได้เรียนรู้การอยู่ร่วมกัน ช่วยเหลือดูแลกัน  เรียนรู้การรู้จักและรักตนเองในทางที่ถูกและเรียนรู้ถึงความสามารถที่ตนเองมีอยู่    ที่สำคัญคือพวกเขาจะได้ออกสัมผัสชีวิตที่เป็นจริงของผู้คนในสังคมไทย  เช่นเด็กเร่ร่อน เด็กพิการที่ช่วยเหลือตนเองไม่ได้  ผู้ติดเชื้อเอดส์  คนสลัมที่ทุกข์ยาก  ผู้กระทำผิดที่ต้องถูกกักขัง  เพื่อให้พวกเขาได้รู้ว่ามีผู้คนอีกมากมายที่ตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่และด้อยโอกาสกว่าพวกเขา  มีผู้คนมากมายที่ก้าวเดินในทางที่ผิดพลาดมาแล้ว

                  3.เยาวชนจะได้รวมกลุ่มกันคิดและทำประโยชน์เพื่อสังคม  โดยมูลนิธิฯจะประสานกับหน่วยงานและผู้ใหญ่ใจดีทั้งหลาย จัดหางบประมาณมาให้พวกเขาได้ลงมือปฏิบัติการในทางที่ดีตามที่พวกเขาได้ร่วมกันคิดโครงการต่างๆ ขึ้น

                  ผมต้องการจะบอกในช่วงท้ายนี้ว่า  ผลการอบรมได้ผลค่อนข้างดี  เพราะหลายคนเลิกใช้ชีวิตที่ผิด  หลายคนกลับมาตั้งใจศึกษาเล่าเรียนและหลายคนให้ความสนใจในการทำกิจกรรมเพื่อสังคมและจำนวนมากกลับไปบอกให้เพื่อนๆ พวกเขาได้ติดต่อเข้ามาร่วมอบรมในรุ่นต่อๆ ไป

                ..เยาวชนที่ท่านทั้งหลายใกลัชิดอยู่นั้น สนใจจะเข้าร่วมหรือไม่ ถามไถ่กันดู

..................................