เมื่อถึงวันเกิดคราใด วันใด ยิ่งทำให้ลูกคิดถึงแม่ คิดถึงพระคุณของแม่ อยากกราบเท้าแม่จริงๆๆๆ แต่วันนี้ ไม่มีแม่อยู่แล้ว วันเกิดตนเองคราใด ต้องไปทำบูญให้แม่ ไม่ใช่ให้ตนเอง

 

งานวันเกิดที่ยิ่งใหญ่ ใครคนนนั้น   ฉลองกัน ในกลุ่ม ผู้ลุ่มหลง

ลาภยศ  สรรเสริญ เพลินทะนง       วันเกิดส่ง  ชีพสั้น เร่งวันตาย     

 

ณ  มุมหนึ่ง ซึ่งเหงา น่าเศร้าแท้   มีหญิงแก่  นั่งหงอย และคอยหาย

โอ้! ในวันนี้  วันนั้น  อันตราย   แม่คลอด สายโลหิต แทบปลิดชนม์

วันเกิดลูก  เกือบคล้าย วันตายแม่   จะท้อแท้  อย่างไร  ไม่เคยบ่น

แม่อุ้มท้อง  กว่าจะคลอด รอดเป็นคน   เติบโตจน  บัดนี้  นี่เพราะใคร

แม่เจ็บ เจียนขาดใจ ในวันนั้น      กลับเป็นวัน ลูกฉลอง กันผ่องใส

ได้ชีวิต  แล้วเหลิง ระเริงใจ      ลืมผู้ให้  กำเนิด  เกิดขึ้นมา

ไฉนเรา เรียกกันว่า  "วันเกิด"      "วันผู้ให้กำเนิด"จะเหมาะกว่า

คำอวยพร ที่เขียน ควรเปลี่ยนมา     ให้มารดา   มีความสุข  คงถูกแท้

 

เลิกจัดงาน วันเกิด กันเถิดนะ    เราควรจะ  มาคุกเข่า  กราบเท้าแม่

รำลึกถึง  พระคุณ อบอุ่นแด  อย่ามัวแต่  จัดงาน  ประจานตน

 

มอบแด่ผู้ที่จะจัดงานวันเกิด ทุกๆๆคน จงทำบุญใส่บาตร   ทำจิตใจให้ผ่องแผ้ว ผ่องใส  ถือศีล 5 เพื่อแม่  แล้วจงไปกราบเท้าแม่  ขอพรจากท่านเป็นดีที่สุด

ลูกอยู่ดีกินดี ได้ดีก็เพราะแม่คะ ทดแทนยังไม่หมด ท่านก็จากไปเสียแล้ว แต่เมื่อถึงวันเกิดตนเองยามใด กลับคิดถึงแม่ทุกครั้ง  แล้วทุกๆๆท่านเป็นเช่นไร

รักแม่ คิดถึงแม่สุด สุด เลยคะ

ขอให้แม่เปรียบเหมือนแสงเทียนสว่างไสวในใจลูกเสมอไปคะ ไม่ใช่แต่วันเกิดคะ

ขอให้ทุกคนคิดได้ ให้รีบไปกราบแม่ ก่อนที่จะไม่มีแม่ให้กราบคะ