๑ พฤษภาคม ๒๕๕๓

เช้านี้ตื่นมานึ่งเข้าตรียมของไปวัดค่ะครู ทำกิจวัตรที่ดำเนิน ณ ตอนอยู่ที่บ้าน ไปวัดช่วยส่งของกว่าจะเสร็จก็บ่าย ๆ จึงได้โอกาสมานั่งเขียนจดหมายหาครู

เมื่อวานตอนเช้า ๆ หนูตื่นขึ้นมานอนอ่านหนังสือ อาบน้ำ แล้วก็ทำดีท๊อก รู้ทั้งรู้ว่าควรจะทำวัตรเช้า แต่ก็หาข้ออ้างในตนเองไปเรื่อย ถามว่าหนูได้ยินเสียงภายในตนเองไหม ได้ยินนะคะแต่แผ่วมาก เช้านี้ขอติดรถน้องเหมียวไปทำงาน มีเพื่อร่วมทางคือ พี่เอ๋ และน้องชินจัง ลูกชายวัยขวบกว่าของเหมียว น้องน่ารักขี้อ้อนเกาะแขนแม่ตลอดเวลา หนูเพียงนั่งดูและฟังเรื่องราวที่สนทนากัน จนถึงที่ทำงาน เช้านี้หนูต้องนั่งลงเขียนแผนวางแผนดำเนินโครงการ ครูขาสิ่งนี้เป็นไม้เบื่อไม้เมา พอคิดว่าจะต้องทำแผน ใจก็เครียดขึ้นมา พยายามอดทน บอกตนเองว่า อยากทำก็ต้องทำ ไม่อยากทำก็ต้องทำเพราะว่าเป็นหน้าที่ รู้สึกเหนื่อยใจดิ้นรน พอใกล้ ๆ เที่ยงครูโทรมา หนูลิงโลดใช้ครูเป็นเหยื่อ อย่างที่ครูช่วยชี้แนะ ไม่ว่างานจะเร่งหรืไม่เร่ง ถ้าหนูจะหนีงานก็หนีอยู่ดี  แต่มันก็เป็นธรรมชาติ หนูเป็นเกร็ง ๆ เพราะอยากดี ทั้ง ๆ ที่เรื่องราวที่ครูเล่าน่าจะช่วยเตรียมสติหนูได้ แต่หนูก็ยังเกร็ง จนรู้สึกเบื่อตนเอง พอทานข้าว ข้าวที่ได้มาก็เยอะ พยายามแล้วแต่ก็ทานได้ไม่หมด ใจรู้สึกกังวล การไปเดินห้าง หลัง ๆ หนูพบว่าไม่ใช่ที่ ๆ หนูเดินแล้วใจสบาย รู้สึกกังวลตั้งแต่เดินเข้า ยิ่งพาครูไปดูของไปเรื่อย ๆ  ใจยิ่งดิ้นรน จนรู้สึกเหนื่อยภายในตนเอง พอครูชวนกลับรู้สึกดีขึ้น

แต่พอครูคุยโทรศัพท์นาน รู้สึกน้อยใจ หนูพยายามตามดูว่ามันคืออะไร เป็นความขุ่นมัว ความไม่พอใจ ที่ตัวกูไม่ถูกรดน้ำ แต่ก็ไม่มีปัญญาจัดการอะไรกับมัน เหมือนหนูนั่งจ้องูความโกรธในตนเองแล้วก็รู้สึกเบื่อตนเองที่บาปไม่รู้จักกตัญญูต่อครู โดยเรื่องราวที่ครูคุยมีแต่เรื่องดี ๆ แถมเป็นเรื่องความอ่อนโยนของอาจารย์ซึ่งหนูควรจะดีใจและยินดีด้วย แต่เป่าเลยหนูเฉยแถมยังขุ่นมัวด้วยซ้ำหาเข้าไปในตนเอง มันไปเกาะที่ความขุ่นมัวให้ครู แล้วมันก็ไม่ไปไหน หนูแทบอยากจะกระโดดลงจากรถของครู ณ ตอนนั้นเพราะรู้สึกว่าตนเองกำลังทำร้ายครูทางอ้อม แต่จัดการในตนเองไม่ได้  หนูขอโทษค่ะครู และครูช่วยสะท้อนให้หนูเห็นว่า “ใจหนูไม่ได้แตกต่างไปจากเดิม เมื่อก่อนมีขอทานมาขอเงน ครูเมตตาโดยการซื้อของกินให้ แล้วให้หนูช่วยเหลือเล็กน้อย เมื่อคืนมีเด็กมาขายของอีก ครูหยิบขนมปังให้เด็ก แต่หนูเฉย ครูทำไปแล้วจึงรู้สึกว่าตนเองไม่ได้เรื่อง ไม่ได้ช่วยอะไร”

ทำให้เห็นว่า หนูไม่เคยสนใจใคร ไม่เคยใส่ใจใคร ใครจะเป็นอย่างไรก็เองของเขา  ไม่มีความเมตตา เขียนถึงตรงนี้รู้สึกใจแห้งเหือด แต่มันคือความจริง เมื่อก่อนหนูคิดว่า ตนเองเป็นคนมีเมตตาชอบช่วยเหลือคน แต่เปล่าเลย  ที่ผ่านมาทำเพราะชอบ เพราะช่วยคนแล้วสบายใจดี ได้ให้แล้วสุขใจดี แต่หนูไม่เคยมองไปที่ผู้รับเลยว่าเขาเป็นอย่างไร  หนูเชื่อครูแล้วค่ะว่ามันยาก กราบขอบพระคุณครูที่ชี้แนะค่ะ

พอหนูลงจากรถ รู้สึกซึมไปเลย อยากจะนั่งร้องไห้ เจ็บใจกับความเห็นแก่ตัวในตนเอง  ผิหวังที่ทำให้ครูเหนื่อย แต่ก็นั่งดูมัวแล้วก็บอกตนเองว่า “เอาน่ายังเป็นนักเดินทาง ต้องอดทนเรียนรู้กันต่อไป” ขึ้นรถจากยางตลาดไปลงสมเด็จ เห็นรูปในหวงสวมเครื่องทรงในวันขึ้นครองราช หนูระลึกว่าทุก ๆ คนมีหน้าที่จงทำหน้าที่ให้ดีที่สุด แล้วหนูก็ต่อรถไปลงห้วยผึ้ง พ่อแวะมารับกลับบ้าน

พอมาถึงบ้านหนูนั่งลงฟังพี่สาวพูด ฟังและฟังอย่างตั้งใจและเอาใจใส่ เปิดใจรับรู้อารมณ์ความรู้สึก การฟังแบบนี้รู้สึกดีจังเลยค่ะ รู้สึกมีอารมณ์ร่วมอย่างมีสติและสบาย พี่สาวเล่าเรื่องราวการเตรียมการไปเที่ยวลาวกับญาติ ระหว่างทางไปเที่ยว จนกระทั่งเดินทางกลับ อย่างเบิกบานปนเสียงหัวเราะสนุกสนาน รู้สึกได้ถึงความสุขที่อัดแน่นอยู่ในใจพี่สาวระเบิดออกมาแบ่งปัน เพราะระหว่างที่ท่านเล่าคนอื่น ๆที่ร่วมเดินทางไปด้วยเข้ามาแจม เล่าอย่างสนุกสนาน

พอเริ่มมืดเราจึงแยกย้ายกันกลับบ้านหนูไปเตรียมสำรับกับข้าว ลวกผักเพิ่มเล็กน้อย ให้พ่อ แม่และน้า แต่วันนี้เรามีเพื่อเก่าของน้ามาเยี่ยมเยียน จากกรุงเทพ มาพร้อมกับเพื่อนของท่าน เราจึงร่วมคุยกันตามอัธยาศัย แล้วหนูก็แยกตัวไปเก็บของเตรียมสำหรับเอาไปขอนแก่น

พอตกดึกหนูก็เข้านอนกับแม่ที่ด้านล่าง วันนี้ตั้งใจนอนกับแม่ เป็นการหลับที่สบายค่ะครู

 

ศีล

ข้อ ๑ วันนี้หนูเบียดเบียนครู รู้สึกขุ่นมัวทั้ง ๆ ที่ครูให้โอกาสฟังและมีส่วนร่วม ส่งผลให้ใจหนูร้อนรน

ข้อ ๒ หนูไม่ขโมยขอใครค่ะ

ข้อ ๓ วันนี้แปลกรู้สึกคิดถึงผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ตอนแรกหนูคิดว่ามันเงียบไปแล้ว แต่พอไปเจอได้พูดคุยมากขึ้น กลับกลายเป็นว่าวนมาอีกแล้ว แต่หนูก็ได้แต่ดูอย่างอดทน

ข้อ ๔ หนูไม่โกหก แต่กิจวัตรที่ตั้งใจในตนเองถูกละเลย

ข้อ ๕ หนูไม่ดื่มเหล้า แต่ก็หงบ่อยคะ แทบจะภาวนากับความหล ฉันคือ ความหลง ฉันคือความขุ่นมัว ฉันคือความผ่อนคลาย

 

                   กราบขอขมาครูค่ะ หนูพลาดทำร้ายครูอีกแล้ว กราบขอบพระคุณครูค่ะ ที่เมตตา