แต่ด้วยความใสซื่อหัวเราะอ้าปากกว้างเลยปิดไม่มิด...อิ อิ อิ

 

สวัสดีครับเพื่อน ๆ ตื่นขึ้นมายามเช้านี้อากาศเย็น ๆ น้ำอาบก็เย็น ๆ ไปกับบรรยากาศหลังฝนตกเมื่อวานมองพุ่มไม้ดอกออกสดเขียวขจีมีความชุ่มชื่นมวลหมู่นกน้อย ๆ ร้องส่งเสียงเจื้อยแจ้วฟังแล้วเพลินเพลินเจริญใจ...

พ่อ ๆ ฟันหลุด ๆ อ้อ...วันแห่งเหงือกจ๋าฟันน้ำนมลาก่อนไงละ...นึกถึงตอนไปอบรมสอนเด็ก ๆ ประถมตามโรงเรียนต่าง ๆ เคยพูดกับเด็ก ๆ ว่า...

 ยิ้ม ๆ ๆ ยิ้มมาหน้าตาหวานชื่น  ยิ้มนิดชีวิตยั่งยืนอย่ารีรอ...

มายิ้มกันหนอพวกเรา...ยกเว้นคนฟันหลอเท่านั้นละที่ไม่ยิ้ม...พวกเด็กนิ...ฮาตึง...

หันไปมองเพื่อน ๆ ที่ฟันหลอ ๆ ที่เอามือปิดปาก...แต่ด้วยความใสซื่อหัวเราะอ้าปากกว้างเลยปิดไม่มิด...อิ อิ อิ

ต้นสัปดาห์นี้มาแล้วที่แม่ของลูกซื้อเครื่องเล่นตัวใหม่มาไว้ที่บ้านเป็นห่วงวงใหญ่เท่าสายยางใส่น้ำรดต้นไม้ดอก  มีความกว้างประมาณ 1 เมตรหรือใหญ่กว่าวงล้อจักรยานผู้ใหญ่ถีบนั้นละ

ปกติยามเช้าและยามเย็นเราจะนำมาแหว่งคือให้เอวมันแหว่งเอง ก็หมุนรอบเอวอยู่อย่างนั้นประมาณ 30 นาที วันแรกทำไม่ค่อยได้พอวันที่สองจับทางถูกหมุนรอบเอวอยู่อย่างนั้นจนเราพอใจที่จะหยุดจึงหยุดตามใจสั่งมาได้...

ในช่วงวันที่สองนี้เวลาแหว่งห่วงรอบเอวนี้จะรู้สึกตึง ๆ เจ็บ ๆ นิด ๆ จากแรงเหวี่ยงแต่พอคุ้นชินแล้วก็สบายในอารมณ์...

ยามเช้า ๆ วันนี้ยูมินำห่วงออกมาแหว่งรอบเอวประมาณ 30 นาทีอย่างนี้เขาเรียกว่าพุงจ๋าไขมันหน้าท้องลาก่อนไงละ...อิ อิ อิ.