วันนี้เป็นวันที่สามที่ได้กลับมาทำงานที่เดิม เรื่องราวภายนอกเปลี่ยนไป โต๊ะ ตู้ ห้อง ชั้นวางของเปลี่ยนไป แต่ใจที่เข้าไปสัมผัสกลับรู้สึกคุ้นเคย
วันนี้เป็นวันแรกที่ ได้นั่งลงทำงานเต็มที่โดยที่ไม่ถูกดึงความสนใจไปที่อื่น เริ่มจากการสำรวจต้นทุนที่มีของเครื่องมือ รู้สึกดีใจปนประหลาดใจ มีเครื่องมือหลายชิ้นที่ถูกละเลยการใช้งาน แม้จะต้องออกแรงบ้างในการปลุกสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาใช้ประโยชน์ แต่ก็เห็นหนทาง เห็นทางออก
ความเบิกบาน ความเหนื่อย ความเครียด เป็นธรรมดาที่เกิดขึ้นเวียนวน สลับมาให้เห็น
สิ่งที่ได้เรียนรู้และรู้สึกประทับใจจากการเข้าไปหาผู้คนก็คือ การได้แบ่งปันรอยยิ้มที่เรามีอย่างจริงใจ แม้จะไม่สามารถไปลดความขุ่นมัวในใจเขาได้ทั้งหมด แต่ ณ ขณะที่เขาหันมาปฏิสัมพันธ์กับเรา รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นอย่างจริงใจ เพียงเท่านี้ ใจของคนตัวเล็ก ๆ ที่ได้รับการปลูกฝังการรดน้ำต้นแห่งความดีรู้สึกอุ่นอิ่มขึ้นมา
หนูระลึกถึงครูค่ะ ครูคะ พอความขุ่นมัวของคนที่เราเข้าไปสัมพันธ์ผ่านพ้นไป ความน่ารัก ความเอาใจใส่ ความผ่องใสในจิตใจของท่านฉายแววออกมา จนรู้สึกได้ว่า
“อย่างนี้นี่เองที่ครูเคยบอกว่า ทุกคนมีความดีงามอยู่ในใจ”
การได้เห็นรอยยิ้มและได้ยินเสียงหัวเราะของคนที่ใคร ๆ เรียกว่า “เสือยิ้มยากขยาดที่จะเข้าไปสัมพันธ์” กลับเป็นกำลังใจ เป็นกระจกที่ช่วยสะท้อนใจหนูเองว่า หนูได้ตัดสินเขาไปก่อนแล้ว ก่อนที่จะเข้าไปสัมพันธ์เสียอีก ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีคนน่ากลัว ไม่มีใคร ไม่มีความดีงามอยู่ในใจ เพียงแต่เราจะสามารถเข้าไปสัมผัสความดีงามของใจนั้นได้หรือไม่ก็เท่านั้นเอง
" สิ่งที่ได้เรียนรู้และรู้สึกประทับใจของการเข้าไปหาผู้คนก็คือ การได้แบ่งปันรอยยิ้มที่เรามีอย่างจริงใจ แม้จะไม่สามารถไปลดความขุ่นมัวในใจเขาได้ทั้งหมด แต่ ณ ขณะที่เขาหันมาปฏิสัมพันธ์กับเรา รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นอย่างจริงใจ เพียงเท่านี้ ใจของคนตัวเล็ก ๆ ที่ได้รับการปลูกฝังการรดน้ำต้นแห่งความดีรู้สึกอุ่นอิ่มขึ้นมา "
ขอบพระคุณค่ะคุณปริมปราง
ความงามที่เห็นในใจ ครูท่านเมตตาชี้นำมาให้เห็น อิ่มใจยิ่งนักที่ มีโอกาสได้เข้าใจ