และแบ่งปันประสบการณ์ว่า...เอาอย่างนี้สิต่อไป.

 

สวัสดีครับเพื่อน ๆ ยามเช้าวันนี้ต้องกูรีกูจอให้พวกเด็ก ๆ ตื่นนอนแบบขัดใจ ๆ เพราะต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวก้าวลงบันไดไปเข้าร่วมประชุมผู้ปกครองชั้นอนุบาล 3 และ ป. 3 ที่โรงเรียนบอกแจ้งมาในเมืองหาดใหญ่ ผลจ่ายไปเกือบเกลี้ยงกระเป๋า นี่คนไม่มีลูกก็ไม่ต้องทุกข์กับการจ่ายอย่างนี้นะ...

หลังเที่ยงวันกำลังกินข้าว...เปรี้ยง..โครม...หันไปดู...เห็นหนุ่มคนหนึ่งพยุงตัวนั่งมึน ๆ งง ๆ ห่างไปอีก 1 เส้นเห็นรถมอเตอร์ไซค์นอนเค้งเก้งอยู่และมีรถเก๋งมีคุณผู้หญิงขับเฉ ๆ จะขวางถนนอยู่ไม่ไกลอีกหนึ่งคัน...ไม่ต้องอธิบายต่อรอตำรวจมาเคลีย์แล้ว...

 เลยนึกถึงเรื่องนี้...มีสายเข้ามาว่า...อาจารย์สบายดีนะ...ผมอยู่ทางโคราชมาหาดใหญ่กับเพื่อน ๆ ดันชนกับรถที่ออกมาจากปากซอย...เขาจะเอาเกือบหมื่น...

ขอยืมตังค์อาจารย์หน่อยนะส่งเข้าสมุดบัญชีธนาคารนี้ได้เลยครับ...โห...น้องเอ๋ยใครวะนี่คุ้น ๆ แต่ไม่เคยรู้จักสนิทถึงยืมเงิน ๆ ทอง ๆ ...

น้องเอ๋ย...พี่มีเงินใช้จ่ายเฉพาะครอบครัวของพี่เองนะ...นี่ก็ใช้เกลี้ยงกระเป๋าแล้วละไม่พอให้ยืม...เสียงเพื่อนคนหนึ่งหัวเราะเริงร่า...และแบ่งปันประสบการณ์ว่า...

เอาอย่างนี้สิต่อไป...เวลาใครโทรมาขอยืมตังค์อาจารย์ทำเป็นนะว่า...อะไรนะ ๆ ได้ยินไม่ชัด ๆ ...แบตเตอร์รี่จะหมด ๆ ...ดับเครื่องมือถือเลย...ถ้าโทรเข้ามาอีกสายนี้ละจำได้ว่าโทรมาขอยืมตังค์ก็ไม่รับสิ...เอาอย่างงั้นนะ...ก็ขอแค่ได้ยืม..?

อิ อิ อิ.