วันปีใหม่ของไทย ที่คนไทยทุกรอคอยเพื่อจะมาพบปะเจอหน้ากัน....เทศกาลแห่งความสุขของคนไทย ที่กำลังจะเลือนหายไป

.....สงกรานต์.....เทศกาลแห่งความสุขของคนไทยที่มีมาอย่างช้านาน

สงกรานต์ปีนี้แม้จะมีวันหยุดหลายวันติดต่อกัน แต่ก็ดูเงียบเหงากว่าทุกๆปี อาจจะด้วยภาวะอากาศที่ร้อนระอุเกินไป การเมืองที่กำลังดุเดือด เศรษฐกิจที่กำลังบีบรัดคนไทย ทำให้คนไทยไม่รู้สึกผ่อนคลายสนุกสนานไปด้วย ทำให้ปีนี้คนเดินทางกลับบ้านน้อยกว่าทุกๆปี จนขนาดตัวข้าพเจ้าที่ไม่ใช่คนเฒ่า คนแก่ แต่ก็ยังเหงา เหมือนว่ากำลังรอคอยพี่น้อง ลูกๆ มาพบปะ กันเหมือนเมื่อก่อน....จนทำให้ข้าพเจ้าคิดไปว่า หรือคนจะลืมเทศกาลแห่งความสุข วัฒนธรรมเก่าก่อนของคนไทยกำลังจะถูกลบเลือน โดยเฉพาะการไปรดน้ำดำหัวผู้เฒ่า ผู้แก่ เรื่องจะมีให้เห็นน้อยลง.....โดยเฉพาะหมู่บ้านของข้าพเจ้าที่อยู่ต่างจังหวัดก็ยังเปลี่ยนแปลงไปมาก คนเข้าร่วมพิธียังน้อยลง ส่วนมากวัยรุ่นก็จะเปิดเพลงเต้น ร้องรำทำเพลง บางครั้งก็ดื่มสุรากันงอมไปเลย.....แต่กิจกรรมเล้กๆของหมู่บ้านที่ผู้นำชุมชนได้จัดขึ้น....แม้จะไม่ได้มีพิธีใหญ่โต แต่ข้าพเจ้าก็ได้เห็นรอยยิ้มของผู้เฒ่า ผู้แก่....จึงเก็บมาฝาก และอยากให้ทุกๆคนได้มองเห็นความสำคัญของผู้อาวุโส ท่านกำลังรอคอยความรักความเข้าอยู่ แม้เพียงการกราบลงที่ตักของท่าน แค่นั้นก็ทำให้ท่านมีความสุขมากมายแล้ว.......ข้าพเจ้าเก็บเอาบรรยากษมาฝาก พาน้องอิงค์และน้องอาร์ตี้ไปร่วมกิจกรรมรดน้ำดำหัวผู้สูงอายุ(คุณตา กับคุณยาย)....ที่จ.ชัยภูมิ

รับศีล รับพร สิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิต

คุณพ่อสำราญ  บุตรศรีวงค์   แม่จำรัส  บุตรศรีวงค์ (พ่อ แม่ของผู้เขียนเอง)

รอยยิ้มแห่งความสุข....

น้องอิงค์ และน้องอาร์ตี้ เข้าร่วมกิจกรรมนี้ด้วย หวังว่าจะซึมซับสิ่งดีๆนี้ไว้จนโต

ร่วมถ่ายภาพเก็บเป็นความทรงจำกับลูกๆหลานๆ