ไร้ทางออก

              

             

              

               มืดบอดดำนิ่งในห้องอับ

           กักขังแคบคับร้องร่ำไห้

           คืบคลานคลำวนคว้าทางไป

           ไร้ประตูอยู่ไหนใจเต้นรัว

                ชนกำแพงแรงล้าหาช่องหนี

          แสงลอดมาไม่มีแม้สลัว

          หน้าต่างปิดตายตลึงกลัว

          เงยหน้าทั่วหลังคาทึบทมึนมอง

               ไหนทางออกบอกตะโกนดั่งบ้าใบ้

           เสียงเบาไร้แรงอ่อนซ่อนสยอง

           ตะกุยพื้นเปิดร่องหนีมารมอง

           ไม่มีช่องนิ้วมือช้ำเลือดไหลชา

                 ไร้ทางออกอึดอัดอากาศหมด

           ลิ้นคับคอเหงื่อหยดสะบัดหน้า

           ถูกกักขังคับแคบสิ้นชีวา

           สังคมไทยตายช้าช้าในห้องดำ

 

              ไว้อาลัยเหตุการณ์  22 เมษายน 2553

                         เวลา  21.30 น.