ไร้ทางออก

สังคมไทยตายช้าช้าในห้องดำ

              

             

              

               มืดบอดดำนิ่งในห้องอับ

           กักขังแคบคับร้องร่ำไห้

           คืบคลานคลำวนคว้าทางไป

           ไร้ประตูอยู่ไหนใจเต้นรัว

                ชนกำแพงแรงล้าหาช่องหนี

          แสงลอดมาไม่มีแม้สลัว

          หน้าต่างปิดตายตลึงกลัว

          เงยหน้าทั่วหลังคาทึบทมึนมอง

               ไหนทางออกบอกตะโกนดั่งบ้าใบ้

           เสียงเบาไร้แรงอ่อนซ่อนสยอง

           ตะกุยพื้นเปิดร่องหนีมารมอง

           ไม่มีช่องนิ้วมือช้ำเลือดไหลชา

                 ไร้ทางออกอึดอัดอากาศหมด

           ลิ้นคับคอเหงื่อหยดสะบัดหน้า

           ถูกกักขังคับแคบสิ้นชีวา

           สังคมไทยตายช้าช้าในห้องดำ

 

              ไว้อาลัยเหตุการณ์  22 เมษายน 2553

                         เวลา  21.30 น.

 

        

         

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลีลาลิขิต



ความเห็น (0)