ครู เพื่อศิษย์


ครู...ที่ทำเพื่อลูกศิษย์...


          ยังจำเมื่อครั้งที่ยังเป็นเด็กชายชั้นประถม ผมเป็นเด็กบ้านนอก (อยู่บนดอย) ที่เข้ามาเรียนในตัวเมือง ตอนนั้นผมอายุประมาณ 9 ขวบ เมื่อเข้ามาเรียนในเมืองจากที่ไม่เคยห่างจาก พ่อแม่เลย ต้องมาอาศัยอยู่กับน้าที่ในเมือง ตอนนั้น มาเรียนใหม่ ๆ ยังไม่มีเพื่อน และก็เป็นเด็กขี้อายเวลาเข้าชั้นเรียนก็จะนั่นหลังห้องตลอด จากที่เราเป็นเด็กที่มากจากบ้านนอก พอมาเรียนก็รู้สึกเลยว่า พื้นฐานของตัวเองอ่อนกว่าเพื่อ เวลาครูถามก็ไม่กล้าที่จะตอบ แต่มี คุณครู อยู่ ท่านหนึ่งที่ท่านมักจะเข้าใจผม มักจะสอบถามพูดคุย อย่างเป็นกันเองและให้คำปรึกษา เรื่องการเรียนตลอดเวลา มักจะช่วยเหลือเกื้อกูลตลอด เช่นเมื่อครูท่านอื่นที่ท่านสั่งงานต้องไปซื้อของที่จะเอามาใช้ประกอบการเรียนการสอน คุณครูท่านนี้ก็มักจะให้ความช่วยเหลือโดยการซื้อมาให้ ทุกครั้งไปเนื่องจากผมไปหาซื้อเองลำบาก (ต้องขึ้นรถเมล์ ป.พันเจ็ด ไปกลับ ออกนอกเส้นทางไม่เป็น) ดังนั้นทุกครั้งที่เป็นวิชาสอนของท่าน ผมมักจะนั่งหน้าชั้นเสมอ แต่ไม่ใช่ตรงกลางนะ มีหลบมุมซ้ายบ้าง ขวาบ้าง เพราะไม่ชอบนั่งตรงกลาง รู้สึกว่ามันเด่นเกินไป จากวันนั้นมาจนวันนี้ ผมยังคงจดจำ และระลึกถึงท่านอยู่เสมอ