การปรับตัว

       เมื่อวานเย็นผมเข้าไปพักค้างที่อำเภอบ่อไร่   เพื่อไปเยี่ยมและติดตามงานโครงการ "ค่ายสร้างเด็กดีสู่สังคม" สร้างนิสัยและปลูกจิตสำนึกดีดีที่มีให้สังคมและชุมชน.....

 

 

   

 

 

        ตอนเช้าเข้าไปเปิดค่ายแล้วก็กลับมาทำงาน  ตอนเย็นเข้าไปอีกรอบ ผมก็มาชวนลูกและภรรยาถามว่าจะไปเที่ยวและพักค้างด้วยกันใหม 

 

        ภรรยาบอกว่าแล้วแต่ลูก  ลูกสาวครุ่นคิดสักพัก  แล้วก็บอกว่า ไม่ไปดีกว่า

 

       เช้านี้ผมกลับมาทานข้าวเช้าที่บ้าน  ภรรยาผมเล่าให้ฟังว่า  ลูกสาว มาพูดให้ฟังว่า  ที่ไม่อยากไปเพราะต้องไปปั้นหน้าว่ามีความสุข 

 

      ครับ ประเด็น "ไม่อยากปั้นหน้าว่ามีความสุข"  ผมว่าเป็นเรื่องใหญ่ในทักษะชีวิตเลยละครับ

 

      ลูกสาวผมยังเด็กอยู่   ก็คงมีความเป็นตัวของตัวเอง  ไปใหนไม่มีความสุข ก็คงไม่อยากไป  ซึ่งผมก็ไม่ได้ไปบังคับเขา

 

      ส่วนตัวผมเอง  คงพูดอย่างนั้นไม่ได้ครับ 

 

      ทุกวันนี้   ต้องปั้นหน้าตัวเองอยู่บ่อยๆว่ามีความสุข   เพราะหลายๆที่ที่ผมไปมา   ไม่มีความสุขหรอกครับ แต่เลือกไม่ได้ที่จะไม่ไป    ในเมื่อไปแล้ว   ก็ต้องปั้นหน้าว่ามีความสุขครับ

 

     การปั้นหน้าว่ามีความสุข   ก็พอช่วยให้มีความสุขขึ้นมาบ้างได้เหมือนกันนะครับ

 

      ไม่ใช่ว่าไม่มีความสุข แล้ว ก็ยังทำหน้าอมทุกข์   ก็จะยิ่งไปกันใหญ่ครับ