"คำว่า ครูดีที่ศิษย์รัก"

      

คำๆนี้หลายคนคงคิดถึงครูในดวงใจของตนเอง

แต่สำหรับข้าพเจ้าคิดว่าครูคนเเรกของเรา คือ พ่อกับแม่ ผู้ให้กำเนิดเลี้ยงเรามาตั้งแต่เล็กๆ

ข้าพเจ้าคิดว่า พ่อเเม่ เป็นครูคนเเรกของลูก เพราะตอนที่เราเป็นเด็ก เริ่มมีพัฒนาการเรียนรู้ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการเริ่มคลาน การเดินหรือการพูดก็ตาม พ่อแม่นี่เหละ คือบุคคลที่เริ่มสอนเรา ทำให้เราเดินได้ พูดเป็น

โดยคำเเรกที่เริ่มพูดก็คงจะเป็นคำว่า พ่อหรือแม่ นั้นเอง

ครูคนที่สองที่ข้าพเจ้าเคารพนับถือ

     คือ ครูที่สอนข้าพเจ้าตอนที่เรียนอยู่ชั้นอนุบาลหรือเรียกกันว่าชั้นเตรียมเด็กเล็ก

ครูเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีจิตใจ โอบอ้อมอารี และมีนิสัยรักเด็กมาก ครูคนนี้ทำให้ข้าพเจ้ารู้จักการเขียนเเละอ่านหนังสือเป็น

เริ่มแรกครูจะจับมือของเด็กเขียนหนังสือ และให้เด็กพูดตามครู

     ซึ่งเป็นวิธีที่เริ่มต้นของการเรียนรู้ ครูจะมีการสอนเด็กแบบนี้ทุกคนเหมือนกัน ครูคนนี้จะรักเเละเอาใจใส่เด็กทุกคน ด้วยจิตวิญญาณของความเป็นครูจริงๆ

ข้าพเจ้าจำได้ว่าเวลาตอนเย็นของทุกวันเป็นเวลาเลิกเรียนผู้ปกครองจะมารับลูกของตัวเองกลับบ้าน แต่ก็จะมีผู้ปกครองบางคนที่ติดธุระอาจจะมารับลูกช้าไปหน่อย

ครูคนนี้ ก็จะอยู่ดูเเลเด็ก จนเด็กกลับบ้านหมดทุกคน ทั้งๆ ที่โรงเรียนนี้ก็มีครูหลายคน แต่ครูคนนี้ท่านก็อาสาดูแลเด็กๆ ทุกวันจนเด็กกลับบ้านกันหมดทุกคน 

     ถึงแม้เรื่องนี้จะผ่านเข้ามาในชีวิตของข้าพเจ้านานแล้วแต่ข้าพเจ้าก็ยังเคารพ นับถือบุญคุณของครูคนนี้อยู่ในใจของข้าพเจ้าตลอดมา และตอนปีใหม่สงกรานต์ที่ผ่านมาข้าพเจ้าและเพื่อนๆได้นำน้ำขมิ้น ส้มป่อยไปรดน้ำดำหัวครูท่านนี้ ซึ่งเป็นประเพณีที่ดีงามที่พวกเราปฏิบัติกันมาทุกปี ถึงตอนนี้ท่านจะอายุมากแล้วก็ตามแต่ท่านก็ยังจำลูกศิษย์ได้ลูกคน