...

 

 

 

วันที่มีแสงแดด ...

เราพากันออกไปเดินเล่นที่ทุ่งกว้าง

เธอกุมมือฉันไว้ ไออุ่นจากมือเธอ

ลมหายใจของเธอ และถ้อยคำของเธอ

       

เธอถามฉันว่า

ท้องทุ่งแห่งนี้กว้างใหญ่เพียงใด

คำตอบนั้นมีอยู่แล้ว

และเคยมีคนตอบแล้วนานแสนนาน

 

ฉันตอบเธอว่า อย่าเป็นกังวลเลย

นี่ไม่ใช่ทุ่งกุรุเกษตร

แห่ง มหาภารตยุทธ์

สิ่งที่จมอยู่ข้างล่างนั้นเล่า

ก็มิใช่ร่างกายของเหล่าข้าทหาร

หรือเกียรติยศของขุนทหาร

แต่คือ ซากศพของชาวนาที่ไม่เคยมีใครรู้จักชื่อ

ของวัวควาย  ของซากแอกและคันไถ

 

หยาดเหงื่อและโลหิตของเขา

คือหยาดน้ำที่หล่อเลี้ยงต้นข้าว

คือน้ำกรดที่กัดกร่อนแผ่นหินและดินดาร

จงมองดูรวงข้าวเหล่านั้น

 

นั่นคือ ดอกไม้ที่งามจับใจ

จงฟังเสียงลมที่พัดผ่านยอดข้าวให้เอนไหว

นี่คือ ดนตรีที่ไพเราะจับใจ ...

 

และวันนี้  วันที่มีแสงแดด เรายังมีความหวัง อยู่ใช่ไหมคะ ? ...

... ขอบคุณ "ทุ่งดอกหญ้า"  ประภัสสร เสวิกุล ...