ระลึกถึงเจ้าเสมอ..และตลอดไป..หลับให้สบายเถอนะน้องรัก...

          

           "เป้ครับ..อย่าเสียใจนะน้องรัก..ต่อแต่นี้ไปพี่ขอให้เจ้าจงนึกถึงแต่สิ่งดีดี..อย่างที่เจ้าเป็น..พี่ขอให้เจ้าจงได้รับความสุขในทุกสถิตย์ที่ที่ประสงค์..พี่ต้อยและเพื่อน ๆ ทุกคนจะระลึกถึงเจ้าเสมอ.." ข้อความนี้จะเป็นข้อความสุดท้ายที่ผู้เขียนจะส่งให้กับเพื่อนชายต่างวัย ซึ่งได้มีโอกาสมาพบเจอและรู้จักในฐานนะญาติสนิทที่ไม่ใช่ญาติ  "เป้" เป็นเพื่อนนักศึกษา รปม. รุ่นที่ 5 วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นหนึ่งในเพื่อนเจ็ดสิบหกคนของรุ่น เค้าเป็นเด็กทีมีน้ำใจต่อเพื่อน ๆ เออออ..ทุกเรื่องไม่เคยขัด ขี้เกรงใจ มีสัมมาคาราวะ อ่อนน้อมถ่อมตน มีอายุประมาณสามสิบต้น ๆ ในกลุ่มจะเป็นที่สนุกสนานทุกครั้งที่มีเค้าอยู่ด้วย

              วันที่ 24 เมษายน 2553 ที่จะถึงนี้ บรรดาเพื่อน ๆ รวมถึงตัวผู้เขียนด้วยจะเดินทางไปร่วมงานมงคลสมรสของน้องชายคนนี้ โดยจะเดินทางไปพักค้างคืนในวันที่ 23 เมษายน 2553 ซึ่งได้มีการพูดคุยกันอยู่เนือง ๆ และงานนี้ผู้เขียนก็ได้รับมอบหมายให้ไปทำหน้าที่เป็นพิธีกรในงานครั้งนี้ด้วย และตลอดเวลาที่ผ่านมาเค้าจะโทรมาปรึกษาและพูดคุยอยู่ตลอดเกี่ยวกับเรื่องการจัดงานด้วยความภูมิใจ..ซึ่งผู้เขียนก็รู้สึกยินดีกับน้องเป็นที่สุด..

            "ป้าต้อยครับ..เรื่องบ้านพักเรียบร้อยแล้วนะครับ..อีกเรื่องนะครับป้าต้อย ผมอยากให้เพื่อน ๆ ได้นั่งเรือชมหิ่งห้อยกัน ป้าต้อยว่าจะชมกันวันไหนดีครับ 23 หรือ 24 เม.ย.  ดีครับ ผมจะได้บอกเจ้าของเรือไว้ให้เรียบร้อย..ผมอยากให้เพื่อน ๆ ที่มามีความสุขกัน..แต่ผมคงไม่ได้มาดูแลป้า และเพื่อน ๆ หรอกนะครับ..ผมขอฝากให้ป้าต้อยเป็นธุระด้วยนะครับ.."...... "เออ..ไม่ต้องห่วงหรอกไอ้หนู..พวกนี้มันเคยมากันแล้ว..ไม่ต้องห่วงมันหรอก..ตามสบายเถอะ.."  ใครจะคิดว่าคำพูดนั้นจะเป็นคำพูดสุดท้ายที่เราได้คุยกัน..หรือจะเป็นคำลา..หากถ้าเป็นคำลา..เป้ก็ใจร้ายกับพี่มากเหลือเกิน..

              เมื่อวานขณะที่กำลังเดินทางกลับ พี่สาวของเป้โทรมาบอกว่า "พี่ต้อย..หนูมีข่าวร้ายจะบอก.." "หนูใจเย็น ๆ ไม่เป็นไรนะ..ค่อย ๆ พูด" ผู้เขียนปลอบให้ใจเย็น ๆ  "เป้เสียชีวิตแล้ว..เป้ตายแล้ว..เมื่อวาน.." เธอพูดพร้อมกับรร่ำไห้ตลอดเวลา..คุณพระคุณเจ้า..จงชี้นำทางให้น้องชายของพี่ไปในทางที่สะดวกสบายปลอดภัยทุกสถิตย์ที่ที่ประสงค์ด้วยเทอญ..สาธุ..

            แล้วยังไง..อะไร..เกิดขึ้นได้อย่างไร..ทำไมต้องเป็นแบบนี้หนอ..ไอ้หนูเอ้ย...ขอเจ้าจงอย่าเสียใจให้มากนะ..ไม่รู้จะบรรยายอย่างไร..ขอให้เจ้าจงมีความสุขในอีกโลกหนึ่ง..ถ้าเจ้ารับรู้ได้..ขอให้เจ้ารับรู้ไว้ว่าป้าต้อยคนนี้และเพื่อน ๆ จะระลึกถึงเจ้าเสมอ..และตลอดไป..

              วันนี้..รปม. รุ่นที่ 5 จะเดินทางไปร่วมเป็นเจ้าภาพงานสวดอภิธรรมศพของนายสรพงษ์ สวัสดี(เป้) ที่วัดบางพลับ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

              เพื่อน ๆ สมาชิกที่รัก....ผู้เขียนรู้สึกเศร้าใจจริง ๆ ...ไม่รู้บรรยายความรู้สึกอย่างไร....จึงขอเป็นกำลังใจให้เพื่อน ๆ ทุกคนจงดำเนินชีวิตอย่างมีความสุข..ให้ตั้งอยู่ในความไม่ประมาทนะคะ..จากใจจริงของผู้เขียน..          

          ขอบคุณมากค่ะที่เข้ามารับความรู้สึกในครั้งนี้..