ก้าวแรกของความเป็นครู

ก้าวแรกนั้นสำหรับทุกคนต้องมีก้าวแรกเสมอเพราะนับตั้งแต่แรกเกิดจบเติบโตสามารถเดินได้ก้าวแรกนั้นแหละคือก้าวแรกของคนเราและนับเป็นก้าวแรกที่สำคัญในชีวิตเราเป็นอย่างยิ่ง

สำหรับตัวผมแล้วก้าวแรกในชีวิตความเป็นครูนั้นเริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ.2551 คือเริ่มตั่งแต่เข้าทาทำหน้าที่เป็นครูสอนที่โรงเรียนวัดวิเวกวนาราม ต.หนองหาร อ.สันทราย จ.เชียงใหม่ ซึ่งเป็นโรงเรียนพระปริยัตแผนกสามัญศึกษา ซึ่งพูดกันง่ายๆให้สามารถเข้าใจได้ทั่วไปก็คือโรงเรียนสอนพระและสามเณร ซึ่งที่โรงเรียนนี้เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จบถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งในแต่ละปีจะมีนักเรียนประมาณ 250-300 รูป/คนทุกปี และสิ่งสำคัญอีประการหนึ่งก็คือนักเรียนส่วนใหญ่จะเป็นักเรียนที่ถือได้เป็นนักเรียนที่ด้อยโอกาสทั้งทางการศึกษาและทางด้านสังคมนั้นคือจะเป็นนักเรียนชาวเขาที่อยู่ในพื้นที่ห่างไกลและทุรกันดาล ซึ่งส่วนใหญ่จะมาเรียนต่อระดับชั้นมัธยมศึกษาและก็บวชเป็นสามเณรเพราะส่วนมากฐานะทางครอบครัวของเด็กๆเหล่านี้ล้วนมีฐานะยากจบและเป็นชนเผ่าต่างๆที่บนภูเขาที่สูงต่างซึ่งเด็กๆเหล่านี้มักจะด้อยโอกาสกว่าเด็กๆทั่วไป

ก้าวแรกของความเป็นครูของผมนั้นจึงเป็นก้าวแรกที่สำคัญและเปลี่ยนแปลงชีวิตการทำงานเป็นอย่างยิ่ง เพราะครั้งแรกที่ทำหน้าที่เป็นครูผู้ให้ความรู้แก่นักเรียนนั้นผมต้องหน้าที่สอนนักเรียนที่เป็นพระและสามเณรซึ่งล้วนเป็นผู้ที่อยู่ในเพศบรรพชิตทั้งสิ้น ซึ่งก้าวแรกในชีวิตความเป็นครูของผมแล้วนับได้ว่าสำคัญและมีเกียรติเป็นอย่างยิ่ง และนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาชีวิตก็ผมก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปและถือได้ว่าเปลี่ยนแปลงไปในสิ่งที่ดีขึ้นและวิญญาณความเป็นครูของผมก็เริ่มเข้าสิงห์ในตัวผมมากขึ้นจนถึงวันที่ก็นับได้ว่าวิญญาณความเป็นครูของผมนั้นมีอยู่ในเต็มตัว และผมมักจะใช้กับแทนตัวเองว่า"ครู" ทุกครั้งเสมอเมื่อได้สอนนักเรียน