"เด็กทุกคนชอบของเล่น เด็กทุกคนมักจะมีของเล่นชิ้นโปรด บางครอบครัวมีของเล่นเหลือเฟือ ราคาแพงๆ มีคอมพิวเตอร์ไว้เล่นเกม เล่นเบื่อแล้วก็ทิ้งไป แต่น้องเมย์กลับไม่มีอะไรเลย แม้กระทั่งเพื่อนเล่นในวัยเดียวกัน ... "

เมื่อปีก่อน ช่วงเปิดเทอมต้องเดินทางมาพักที่บ้านพักข้าราชการของ มรภ.เทพสตรี ลพบุรี ในทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เพื่อมาสอนหนังสือ ปัจจุบันในช่วงนี้ด้านหน้าที่พักมีการก่อสร้างอาคารใหม่ จึงมีแคมป์ที่พักของผู้รับเหมาก่อสร้างอยู่หลายห้อง ในช่วงเช้า และช่วงเย็นจะได้ยินเสียงเด็กน้อยร้องไห้จ้าเป็นประจำ แต่ไม่เคยเห็นตัวซักที ..

จนมาวันนี้เองในเวลาเย็นๆ ขณะที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่นั้น ได้ยินเสียงเด็กน้อยส่งเสียงใสๆ เจื้อยแจ้ว ทำให้ต้องหันไปมอง เห็นเด็กน้อยอายุประมาณ ๓ ขวบยืนเกาะไหล่ผู้หญิงคนนึงซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าคงจะเป็นแม่ของเธอ ซึ่งแม่ของเธอกำลังนั่งดูแมกกาซีนอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้เด็กน้อยกระแซะแม่ แม่ก็เอาท่อนแขนดันเด็กน้อยให้ออกห่างในขณะที่สายตาของเธอยังไม่ละจากแมกกาซีนฉบับนั้น ..

แอบมอง ๒ แม่ลูกอยู่พักนึง นึกขึ้นได้ว่า มีผลงานของนักศึกษาในเรื่องของการประเมินความพร้อมของเด็กระดับปฐมวัย(สื่อการสอน)อยู่หลายเล่ม พร้อมดินสอสีอีกหลายกล่อง  และจิ๊กซอว์ จับคู่สี จับคู่สัตว์ต่างๆ ซึ่งแพคเก็บใส่ถุงเตรียมนำมาแบ่งให้ลูกๆ หลานๆ ของพี่ๆ น้องๆ ที่ทำงาน ซึ่งจะนำมาแบ่งให้อยู่เกือบทุกเทอมที่มีผลงานของนักศึกษา ส่วนนึงจะนำไปร่วมกิจกรรมที่ศูนย์เด็กเล็ก ..

จึงเดินไปหยิบออกมา ๑ ชุด พร้อมนึกในใจ แบ่งมาให้หนูน้อยคนนี้สักชุดล่ะกันนะ .. เดินไปหาเด็กน้อยและแม่ของเธอพร้อมเอ่ยคำทักทายไปก่อนว่า "สวัสดีค่ะ" เด็กน้อยหันมามองแล้วรีบมุดไปอยู่ด้านหลังแม่ของเธอ แม่ของเธอละสายตาจากแมกกาซีนพร้อมเงยหน้ามามองและส่งยิ้มมาให้ จึงหันไปถามเด็กน้อย "ชื่ออะไรค่ะ?" เด็กน้อยไม่ตอบ แต่ก็ไม่ละสายตาไปจากเรา แม่ของเธอจึงตอบแทนว่า "ชื่อเมย์ค่ะ" หันไปถามเด็กน้อยอีกครั้ง "น้องเมย์อายุกี่ขวบแล้วค่ะ?" เธอก็ยังไม่ตอบอีก จนแม่ต้องตอบแทนว่า "๓ ขวบกว่าแล้วค่ะ" เมื่อประเมินแล้วว่าเธอคงไม่คุ้นกับคนแปลกหน้าอย่างเรา การที่จะให้คุยด้วยคงเป็นเรื่องเร็วเกินไปสำหรับเธอ จึงพูดออกไปใหม่ว่า "ระบายสีเล่นกันมั๊ย?" และโชว์กล่องสีให้เด็กน้อยดู เท่านั้นแหละเด็กหญิงเมย์เดินละจากแม่ด้วยเท้าเปล่า เหยียบลงบนเศษไม้ เศษกระเบื้อง เดินเข้ามาหาทันที พร้อมพยักหน้า หงึกๆๆๆๆ ชนิดที่แปลได้ว่า "เล่นค่ะ เล่นค่ะเล่น" แต่เธอก็ยังไม่เอ่ยปากพูดอะไร แต่แบมือขอสมุดระบายสี จึงบอกเธอว่า "ขอบคุณค่ะ ก่อนเร๊ว" เธอก็ยังไม่ทำอะไร นอกจากพยักหน้า หงึกๆๆๆๆ ตลอดเวลา ...

เมื่อยื่นสมุดระบายสีพร้อมกล่องสีไม้ให้ ๑ ชุด น้องเมย์รับไปแล้ว รีบเดินเท้าเปล่ากลับไปหาแม่ของเธอทันที รีบเปิดสมุด สั่งให้แม่เปิดกล่องสี หยิบสีให้เธอ แบบคุยไม่หยุด "เมย์จะระบายรองเท้า เมย์จะระบายแมว" "เปิดหน้านี้นะ" รอยยิ้มของเธอเริ่มปรากฏออกมาทันที จนอดไม่ได้ที่จะขอถ่ายรูปมาด้วย แล้วเธอก็ก้มหน้าก้มตาระบายสีลงสมุดอย่างไม่สนเราอีกเลย ...

เห็นน้องเมย์ดีใจมากมาย จึงเดินกลับไปหยิบจิ๊กซอว์มาให้น้องเมย์อีก ๑ กล่อง ซึ่งน้องเมย์พอเห็นว่าเราเดินกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ต้องเรียกเลย เธอรีบเดินมาหาเพื่อจะมารับกล่องจิ๊กซอว์ แล้วรีบเดินกลับไปหาแม่ชวนแม่เล่นจิ๊กซอว์ทันที ....

อดดีใจไปด้วยไม่ได้ว่าอย่างน้อยๆ ในขณะที่แม่ของเธอยังไม่สามารถส่งเธอไปโรงเรียนได้ เธอก็เริ่มมีอุปกรณ์ส่งเสริมการเรียนรู้ให้กับเธออย่าง ๒ อย่างแล้ว ถึงแม้วิธีใช้อาจจะไม่สมบูรณ์ตามกระบวนการเรียนรู้ของเด็กระดับปฐมวัย ... แต่ปล่อยให้เธอเล่นไปเถอะ ตามประสาเด็ก ...

ที่สำคัญเริ่มเห็นว่าแม่ของน้องเมย์หันมาให้ความสนใจน้องเมย์ ลงมือเหลาดินสอสี เล่นกับน้องเมย์ ไม่ปล่อยให้น้องเมย์นั่งเล่นคนเดียวแล้ว .. ได้ยินเสียงคุย จุกจิกๆๆ กัน ๒ คนแม่ลูก ถึงแม้จะเพียงอีกแค่ ๒-๓ วันต่อจากนี้ไป แม่ของเธอคงจะยุ่งกับการก่อสร้างอาคาร จนไม่มีเวลามาเล่นกับน้องเมย์แบบนี้อีกแล้ว และคงได้ยินเสียงน้องเมย์ร้องไห้จ้าบ่อยๆ อีกครั้ง ... คนแปลกหน้าอย่างเราต้องถอยออกมาดูอยู่ห่างๆ แต่แอบมีความสุขนะ

เด็กทุกคนชอบของเล่น เด็กทุกคนมักจะมีของเล่นชิ้นโปรด บางครอบครัวมีของเล่นเหลือเฟือ ราคาแพงๆ มีคอมพิวเตอร์ไว้เล่นเกม เล่นเบื่อแล้วก็ทิ้งไป แต่น้องเมย์กลับไม่มีอะไรเลย แม้กระทั่งเพื่อนเล่นในวัยเดียวกัน ไม่แน่ว่าสมุดระบายสีเล่มนั้นถ้าระบายสีครบทุกหน้าแล้ว เธออาจจะลบๆๆๆ เพื่อนำมาเล่นใหม่อีกรอบก็เป็นได้ ...

ปล. ก่อนเดินจากมา สัญญากับน้องเมย์ว่าจะหา สมุด กอ ไก่ ขอ ไข่ มาให้น้องเมย์ หลังจากที่ถามจากแม่ของน้องเมย์แล้วว่าน้องเมย์ท่องไม่ได้เลย คือ รู้จักอยู่เพียง ๒ ตัว คือ กอ ไก่ กับ ขอ ไข่ เท่านั้น ..... แต่ ทำให้น้องเมย์ตั้งความหวังหรือเปล่านี่ว่าจะได้วันนี้ เพราะได้ยินเสียงน้องเมย์ดังลั่น หลังจากที่ฟ้าเริ่มแสงส่องน้อยลง แม่ของน้องเมย์จะพาน้องเมย์กลับบ้าน น้องเมย์ส่งเสียงลอยๆ จนได้ยินว่า "กอ ไก่ ของหนนนูหล่ะ" ไม่ได้ยินหรอกว่าแม่ของน้องเมย์ตอบว่าอะไร แต่แม่ก็พาน้องเมย์กลับบ้านไปจนได้ .... สงสัยพรุ่งนี้ต้องออกไปหาซื้อสมุด กอ ไก่ ขอ ไข่ ให้น้องเมย์ หรือไม่ก็ ผลิตสื่อการเรียนให้น้องเมย์เองซะแล้วมั๊งเรา .....

 -------------------------------------------
ถ่ายภาพ : ณัฐพัชร์  ทองคำ 
กล้อง : มือถือ Samsung F480