สิ่งหนึ่งที่พบว่ายากสำหรับหน้าที่การสร้างกระบวนการเรียนรู้  คือ  คนที่ผ่านกระบวนการสามารถจับหลัก  จับแก่น  จับหัวใจ ของเครื่องมือที่เรียนรู้ได้   เพราะส่วนใหญ่  จะจับได้เฉพาะเทคนิค วิธีการ  เลยทำให้คุณค่า ที่ลึกซึ้งของเครื่องมือเหล่านั้น  ด้อยลงไป

เวลานำไปใช้มันเลยไม่ค่อยมีพลัง  นำไปใช้ด้วยอาการเกร็งๆว่ามันจะผิดขั้นตอนหรือเปล่า   ที่ร้ายหนักกว่านั้น  คือ  การติดความหมายเดิมที่เคยรู้จักมาก่อน  แล้วเหมาเอาว่ามันเป็นเช่นเดียวกับความหมายนั้น   ที่จริงมันเข้าขั้น กระบวนทัศน์  ก็อาจจะว่าได้  มันมีผลต่อการเข้าถึง "การรู้" อย่างยิ่งตามความรู้สึกของผม

ในหลายครั้งในกระบวนการ  มีผู้เข้าร่วมมักกล่าวว่า  จะทำตัวให้เหมือนแก้วว่าง  พร้อมรับสิ่งใหม่   แต่พอเรียนรู้ไปมันก็ยังไม่เข้าไปถึงหัวใจของเครื่องมือนั้นเสียที   สงสัยว่าแก้วเปล่าใบนั้น  ลืมหงายแก้วขึ้นกระมัง?