ตั้งใจจะบันทึกเรื่องราวประสบการณ์ที่อุบัติขึ้นในวงจรชีวิตครู

ที่นอกเหนือจากงานสอน เพื่อส่งเสริมคุณธรรม

และลักษณะที่พึงประสงค์ของครูที่สังคมต้องการ

แต่ก็มีเรื่องแทรก เหมือนโรคแทรกซ้อนในผู้ป่วยเบาหวาน

ที่หากไม่ทันรู้ตัว ไม่ตระหนัก ไม่เห็นคุณค่า อาจยากแก่การเยียวยารักษา

มีหลายโรคที่เมื่อได้ยินแล้วกลับไม่รู้จัก ไม่คุ้นหู

เมื่อได้รับรู้ว่าเด็กน้อยที่สอนป่วย....ทำให้ต้องค้นหาข้อมูล

ทั้งจากบุคลากรทางการแพทย์เท่าที่โอกาสจะอำนวย

รวมทั้งหาความรู้เพิ่มเติมเพื่อจะได้รู้ทันปัญหาที่อาจเกิดขึ้น

และส่งผลถึงการเรียนรู้ของเด็กน้อย

            

            


            


            
 

รายนี้เป็นนักเรียนชั้นป.5 ที่หยุดโรงเรียนบ่อยมาก

ตัวเหลืองซีด และไม่มีเรียวแรง มือไม้อ่อน กล้ามเนื้อนิ่ม

ยิ้มน้อย ดวงตาที่เพ่งมองเพื่อนๆเล่นนั้นบอกว่า

เจ้าตัวอยากออกไปวิ่งเล่นเหมือนกัน แต่แล้วก็นั่งเหม่อมองแทน

มักแสดงอาการง่วงฟุบกับโต๊ะเรียน และเผลอหลับเล็กหลับน้อยบ่อยมาก

นอกจากนี้ยังเบื่ออาหาร ไม่รับประทานอาหารกลางวัน

 

มีพฤติกรรมชอบซื้อขนมแห้งๆประเภทJunk Food กินเป็นประจำ

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมที่นี่ค่ะ

http://www.yourhealthyguide.com/article/an-junk-food.html

รวมทั้งน้ำอัดลมสีดำ ครั้งหลังสุดได้เจอแม่ของเด็ก

พาเด็กมาพบที่โรงเรียน และเล่าอาการของลูกให้ฟัง

พร้อมส่งใบรับรองการป่วยของเด็กน้อยให้อ่าน

เขียนมาว่าเด็กป่วยต้องนอนรักษาที่โรงพยาบาล

........เธอเป็นThalassemia... และเพิ่งออกจากโรงพยาบาล

ฉันหันไปถามเด็กน้อยว่าหนูรู้จักโรคที่คุณหมอบอกไหม

 เด็กพยักหน้าซีดๆสองครั้ง เป็นอันว่ารู้จัก แต่ฉันยังสงสัยอาการ

จึงจับแขน แล้วบีบที่ต้นแขน ถามว่าตอนป่วยที่โรงพยาบาล

คุณหมอเอายางรัดต้นแขนหรือไม่ เธอสั่นหน้า

ฉันถามต่อว่า Thalassemia แปลว่าอะไร

เธอตอบว่าแปลว่าโรคไข้เลือดออก

ฉันต้องหยิบใบรับรองของแพทย์ออกมากางอ่านอีกครั้ง

เรามีเวลาพูดคุยกับแม่ของเธอ และทราบว่าเธอไม่ได้อยู่กับแม่

แต่อาศัยอยู่กับยายและหลานรุ่นไล่เรียงกันอีก 3 คน

แล้วเวลาก็ผ่านไป 1 เดือนก็สังเกตว่าเธอยังอ่อนเพลีย

และยังคงนั่งฟุ๊บที่โต๊ะเรียน ไม่ยิ้ม ดูเพลียๆ

สอบถามได้ความว่ายาหมด ไม่ได้กินยา ยาหมด

ฉันถามถึงแม่ และยายของเธอ ไม่ได้รับความกระจ่างเท่าที่ควร

จึงให้เธอไปบอกทางบ้านว่าครูจะพาไปหาหมอเอาไหม

เช้าวันรุ่งขึ้นเด็กเตรียมทะเบียนบ้าน มารอหน้าห้องเรียนด้วยสีหน้ายิ้มละไม

ฉันต้องรอให้พักกลางวัน แล้วเหมารถมอเตอร์ไซด์เอาเด็กน้อยไป

โรงพยาบาล เราได้รับความสะดวกมากจาก

น้องแหม่ม อรชร  อ่อนโอภาส สังคมสงเคราะห์รพ.

เป็นธุระเรื่องสวัสดิการค่ารักษาพยาบาลตามสิทธิ์

เนื่องจากบัตรเหลืองประจำตัวนักเรียนหมดอายุ

จึงต้องแจ้งให้เจ้าหน้าที่ทราบเพื่อดำเนินการ

โชคดีที่เด็กมีทะเบียนบ้าน ยิ่งง่ายต่อการสืบค้นให้เร็วขึ้น

น้องมด ปราณี ลัคนาจันทโชติ เภสัชกรหญิงเป็นธุระอำนวยความสะดวก

 ติดต่อและเร่งผลเลือดห้องLab

และยังน้องเภสัชกรมนัส และน้องเภสัชกรหญิงสุภางค์

ที่กรุณาให้ข้อมูล และเป็นกำลังใจให้เด็กน้อย

ฉันเพิ่งรู้ว่าเด็กจะขาดยาไม่ได้

ขอขอบคุณน้องๆ และจนท.ของโรงพยาบาลทุกท่าน

ที่อำนวยความสะดวกให้กับผู้ป่วย ขอบคุณค่ะ

มีภาพมาฝากค่ะเป็นภาพความรักระหว่างรอผลเลือด

พร้อมรับความรู้ระหว่างรอผลเลือด เรื่องอาการ การดูแลรักษา และการใช้ยา

อบอุ่นใจในโรงพยาบาลสมุทรสาคร

 

กำลังใจจากน้องเภสัชกรมนัสบอกว่า "เหมือนผมตอนเป็นเด็กๆครับ"

 

 "ก็อยากขำเหมือนกันคับผม แต่ตอนนี้หิวข้าวจังเลย..พี่มด"

พี่มดบอก กินขนมปังกับนมก่อนนะ 

อิอิ เธอคงคิดนะคะ ทำไมไม่ให้หนูบ้าง?????

      "อย่าเพิ่งกินนะ ไปเจาะเลือดก่อน"

"แบบนี้ไม่น่ากลัวครับผม" แต่เสียวววว

นี่คือครอบครัวของเด็กน้อย

เด็กๆอยู่กับย่า พ่อแม่ไปทำงานไกล

กลับสู่อ้อมกอดของยาย


รับโค้ดเพลง ไม่เหลือเหตุผลที่จะรัก คลิกที่นี่