ก้าวแรก
ฉันเคยทำงานที่โรงงานอุตสาหกรรมเกี่ยวกับอาหารมาเป็นเวลาเกือบ 6 ปี ซึ่งตอนแรกมีความคิดว่าเราคงจะทำงานนี้ไปตลอด แต่อีกความคิดหนึ่งที่เกิดขึ้นมา ณ ตอนนั้น ฉันจึงถามตัวเองว่า "แน่ใจแล้วหรือกับการทำงานในโรงงานอุตสาหกรรมอาหารนี้ไปตลอด" จึงเกิดเป็นคำถามว่าจะมีอาชีพไหนอีกที่เราจะสามารถทำได้และทำแล้วทำให้เรามีความสุขที่ได้ทำ ซึ่งตอนแรกไม่ได้คิดถึงอาชีพข้าราชการครูเลย แต่คิดถึงอาชีพรับราชการทหาร เคยโทรศัพท์ไปถามอาซึ่งเป็นทหารอยู่แล้ว ก็ได้รับคำตอบที่ทำให้เราไม่ต้องคิดถึงการรับราชการทหารไปอีกเลย
สุดท้ายก็ต้องกลับมาคิดถึงอาชีพที่จะทำให้เราสุขสบายในบั้นปลายของชีวิต นั่นคือ อาชีพรับราชการครู ซึ่งอาชีพนี้ฉันเคยคลุกคลีมาตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันจะตามพ่อไปโรงเรียนทุกครั้งที่มีโอกาส ได้เห็นว่าอาชีพรับราชการครูเป็นอย่างไร เขาทำกันอย่างไร
และแล้วเหมือนโชคชะตาเข้าข้างเราเมื่อได้รับโอกาสจากผู้ใหญ่ในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งให้เข้าไปทำการสอน ซึ่งตอนแรกกลัวจะทำไม่ได้ เพราะเป็นโรงเรียนมัธยมแล้วฉันจะต้องสอนวิชาคณิตศาสตร์ด้วย ยังดีที่เป็นวิชาที่ฉันถนัดและชอบมาก ฉันมีความคิดว่าฉันน่าจะสอนให้เด็กเข้าใจได้และเด็กก็เข้าใจในสิ่งที่ฉันสอนจริง ๆ นั่นคือความภูมิใจและเป็นแรงบันดาลใจเล็ก ๆ ของฉัน
แต่ด้วยเหตุผลบางประการที่ทำให้เราต้องย้ายมาสอนโรงเรียนประถม อีกทั้งโรงเรียนยังอยู่บนดอยสูงและเด็กเป็นเด็กไทยใหญ่และจีนซึ่งต้องปรับตัวให้เข้ากับสังคมใหม่ให้ได้และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันก็คิดอยู่เสมอว่าจะต้องรับราชการครูให้ได้ และฉันเชื่อว่าต้องทำให้ได้และต้องดีด้วย
