วันนี้ผมมีความคิดเช่นนี้และคงความเป็นคนที่รู้จักจะจมได้ตลอดเวลา

 

 

 

 

รอยยิ้มที่ยังมีให้เห็นได้เสมอ..ถึงงานจะหนักแค่ไหน

 

 

เพลงโลกนี้คือละคร 

คำร้อง/ทำนอง ครูไพบูลย์ บุตรขัน 

โลกนี้นี่ดูยิ่งดูยอกย้อน
เปรียบเหมือนละคร ถึงบทเมื่อตอนเร้าใจ
บทบาทลีลาแตกต่างกันไป
ถึงสูงเพียงใดต่างจบลงไปเหมือนกัน

เกิดมาต้องตายร่างกายผุพัง
ผู้คนเขาชังคิดยิ่งระวังไหวหวั่น
ต่างเกิดกันมาร่วมโลกเดียวกัน
ถือผิวชังพรรณบ้างเหยียดหยามกันเหลือเกิน

โลกนี้คือละคร
บทบาทบางตอนชีวิตยอกย้อนยับเยิน
ชีวิตบางคนรุ่งเรืองจำเริญ
แสนเพลิน...เหมือนเดินอยู่บนหนทางวิมาน

โลกนี้นี่ดูยิ่งดูเศร้าใจ
ชั่วชีวิตวัย หมุนเปลี่ยนผันไปเหมือนม่าน
ปิดฉากเรืองรองผุดผ่องตระการ
ครั้นแล้วไม่นาน เปิดผ่านเป็นความเศร้าใจ...