การพัฒนา...คือ การทำให้เจริญ
ความเจริญ...คือ ความงอกเงย งอกงาม
ดังนั้น เรื่องการของการพัฒนาคุณภาพ จึงน่าจะเป็นเรื่องที่เจริญ งอกงาม
ไม่ใช่เรื่องแห่งความทุกข์ตรม เพราะเมื่อใดทำไปแล้วเกิดเป็นความทุกข์ตรมนั่นน่ะเรายังไม่บรรลุถึงซึ่งปรัชญาแห่งความงามของธรรมชาติ "การพัฒนา"
การที่จะมอง การพัฒนาให้เป็นเรื่องความเจริญงอกงามได้นั้น ต้องมีความเข้าใจ เข้าใจหลักหรือแกนแห่งความเป็นธรรมชาติ เพราะเมื่อไรที่เรามองเห็นความเป็นธรรมชาติด้วยดวงตาแห่งความลุ่มลึก ลึกซึ้งแล้ว...หัวใจของเราจะอ่อนโยนและเห็นความเปี่ยมด้วยคุณค่า...
นี่เป็นบทแห่งการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นในใจของข้าพเจ้า ณ วันนี้
การพัฒนาคุณภาพ ไม่ว่าจะเรื่องใด แบบใด องค์กรใดก็ตาม เราต้องลงไปให้ลึกถึงซึ่งความลุ่มลึกของสิ่งนั้น ไม่ใช่ว่าทำพัฒนาคุณภาพแล้ว คนทำงานทุกข์ระทม
ผู้มาประเมิน ก็มองไม่เห็นความงามของคน องค์กร ที่มาประเมิน
ผู้ถูกประเมินเอง ก็มองไม่เห็นความงามในตนเอง
ต่างฝ่ายต่างมองไม่เห็นความงดงาม...ของความเจริญงอกเงยตรงนี้
"ใจ" จึงไม่เคยมีความสุขเลยจากการทำงาน
๘ เมษายน ๒๕๕๓
อ่านแล้วรู้สึกว่าใช่เลยค่ะพี่ปุ๋ม
มานึกถึงตนเอง ณ ขณะนี้ (เพราะกำลังจะถูกประเมินค่ะ) ใจหนูไม่ยอมรับความจริง มีบางคราที่อยากได้คะแนนประเมินมาก ๆ ใจจึงเกิดการดิ้นรน เร่งทำโน่นทำนี่ เพื่อหวังผลคะแนน พออ่านบทความพี่ปุ๋มจบ ทำให้ติ๋วเห็นว่า
แท้ที่จริง การก้าวเข้ามาที่นี่ เพื่อพัฒนาตนเอง เพื่อทำให้เจริญขึ้น โดยเฉพาะใจ แต่ใจติ๋วเบี่ยงเบนประเด็นไปที่ ผลการประเมิน โดยมองข้ามความงดงามของกระบวนการเรียนรู้ระหว่างทาง บางคราจึงกังวล ว่าสิ่งที่ทำมา มันอาจจะดีไม่พอ ซึ่งตอนนี้ได้เรียนรู้ว่า
"ไม่จำเป็นต้องไปคิด แค่ไหนก็แค่นั้น เต็มที่ ณ บริบทที่ทำอยู่แล้ว เพียงตั้งใจเรียนรู้สิ่งที่มันปรากฏขึ้นเท่านั้น"
เมื่อเช้าหลังจากได้คุยกับพี่หัวหน้าเหมือนปลดล็อคสภาวะคาดหวังของใจแล้วรู้สึกโปร่งเบามากขึ้น พี่ที่จะประเมินให้ก็รู้สึก เบาสบายมากขึ้นค่ะ
ขอบพระคุณพี่ปุ๋มมากค่ะ