วีระบุรุษไทย

กวีวรรคทอง (๘๗)  บทกวี แด่ อังคาร กัลยาณพงศ์

     @ เบื่อคิดแล้วเรื่องบ้านเมืองตน

ทนอัปยศระทดหมดการศึกษา

แล้งครูผู้เฒ่าเหล่าเมธา

จุติมาสั่งสอนเสียแล้วฤา๚๛

 

     @ มิรู้จักรักษาค่าแผ่นดิน

ฆ่าสิ้นแม้พฤกษาแสนซื่อ

ฆ่าป่าพันธุ์ไม้ทั้งหลายคือ

งั่งทื่อฆ่าต้นน้ำลำธารตาย๚๛

 

     @ งกโลภบ้าอำนาจวาสนา

เก่งกล้าแต่โกงกินหลากหลาย

รักชาติบังหน้าน่าอับอาย

มากมายแล้ววีระบุรุษไทย๚๛

 

.........................

     @ เฮ้ยมึงว่าเจ้านายกูทำไม

นักการเมืองเลวร้ายอะไรหรือ

จอมพลพ้นอัจฉริยะเลื่องลือ

ท่านคือเทพเจ้าอวตารมา๚๛

     @ เลือดสัตว์ต่ำมิรู้จักเสือ

หน้าเนื้อเบื้อเบ่งทำเก่งกล้า

ระวังลูกระเบิดกูจะปา

ฆ่าโคตรพ่อแม่มึงทั้งเมือง๚๛

.........................

 

     @ อโหคนหรือโคตรควาย

ถูกสนตะพายทั้งตาปี

เหนือประชาชนมี

นิ้วชี้ใหญ่บงการมา๚๛

     @ คนสัปดนกว่าควาย

เพราะคิดร้ายชอบฟันฆ่า

อวดเก่งเบ่งเลือดบ้า

เสมอหมาสัตว์กัดกันไป๚๛

     @ ประจบสอพลอคลอ

เคลียเลียตีนสังคมใหม่

ผรุสวาทสิ้นชาติไทย

ออกจากไข่ใหญ่ทระนง๚๛

     @ ด่าผีทุกป่าช้า

มารยาซ่อนเล่ห์ประสงค์

ยกตัวใหญ่ยิ่งยง

หลงเหยียบย่ำทุกวิญญาณ.๚๛

...........................

จาก บทกวี “ลำนำภูกระดึง”

อังคาร  กัลยาณพงศ์   กุมภาพันธ์ ๒๕๑๖

      @ มีชีวิตเพื่อสร้างศิลปะ

ให้อมตะตราบฟ้าดินสลาย

จบเสร็จสมอุดมคติตาย

ไว้แววเกียรติยศวิญญาณเอย๚๛