คนที่จะบวชพระมักจะมีมารมาผจญเสมอโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงที่จะทำให้ผู้ชายไม่ได้บวช

 

ภาพจาก Internet

        หลวงปู่  อาจจะไม่แก่เหมือนอย่างที่ใครหลายๆคนคิด  ที่ฉันเรียกหลวงปู่เพราะเรียกตามเขามา…หลังดูข้อมูลครั้งสุดท้าย  จำได้ว่า  วันที่ ๓๑ มีนาคม ๒๕๕๓ ให้ผู้จะบวชเณรเข้าไปอยู่วัดก่อน ๓ วันเพื่อเตรียมตัวสำหรับผู้จะบวช  วันที่ ๓  เมษายน ๒๕๕๓ เป็นวันโกนผมนาค  เทศน์สอนนาค  มอบผ้าไตรโดยฝ่ายฆารวาส  วันที่ ๔ เมษายน ๒๕๕๓  เป็นวันบวช 

 

         ทำยังไงดีนะ เพราะวันที่ ๓๑ มีนาคม ๒๕๕๓  เป็นวันที่โรงเรียนพี่ก้องจัดงาน “ส่งพี่สู่ฟ้าใหม่”  ให้กับนักเรียนที่จบชั้น ป.๖ ทุกคน  และวันที่ ๓๑ นี้พี่ก้องก็ต้องไปรายงานตัวแต่เช้าและเข้าไปอยู่วัดเลย  พี่ก้องก็นัดกับเพื่อนๆไว้ว่าวันนี้ขอมีกิจกรรมกินข้าวกลางวันร่วมกับเพื่อนๆในห้องเดียวกัน  คงเป็นวันสุดท้ายที่พวกเค้าจะได้มีกิจกรรมร่วมกัน  จะได้ถ่ายรูปร่วมกันครบทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย  จะได้กล่าวคำอำลากับคุณครูทุกคนในวันนั้น  โรงเรียนก็จัดงานเพื่อมอบใบประกาศให้กับนักเรียนทุกคนในวันนี้  ฉันรู้สึกสงสารลูกและเห็นใจลูกมาก  แต่จะมีการซ้อมรับใบประกาศในวันที่ ๒๙  มีนาคม ฉันให้พี่ก้องไปซ้อมกับเพื่อนๆก่อน  พี่ก้องเองก็ได้เปรยกับเพื่อนสนิทว่าวันที่ ๓๑ อาจไม่ได้มาพิธีด้วย...เฮ้อ!  ทำไมวันถึงตรงกันอย่างนี้นะ

 

        แล้วยังวันที่ ๓ เมษายน ๒๕๕๓  นี้เป็นวันมอบตัวนักเรียนชั้น ม.๑  ตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง  ถ้าพี่ก้องต้องบวชหมายความว่า  พี่ก้องต้องอยู่วัดตั้งแต่วันที่ ๓๑ มีนาคม เป็นต้นมาเพื่อฝึกเตรียมความพร้อมรวมทั้งท่องคำขอบวชให้ได้ก่อน    ทางวัดเองก็จะมีกิจกรรมสำหรับผู้จะบวชในวันนั้นตั้งแต่เช้าเช่นกัน  สองความกังวลใจที่เข้ามาทำให้ฉันคิดหนักว่าจะเอายังไงดี  เพราะถึงอย่างไรฉันก็ตั้งใจแล้วว่าพี่ก้องต้องได้บวช   ทำให้ฉันนึกถึงเมื่อก่อนคนที่จะบวชพระมักจะมีมารมาผจญเสมอโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงที่จะทำให้ผู้ชายไม่ได้บวช  ถือเป็นมารอันดับต้นๆ ผู้ชายที่จะบวชต้องเป็นชายที่บริสุทธิ์จริงๆ  (คือห้ามเบียดก่อนบวชนั่นเอง)  อีกอย่างก็คืออย่าให้มีเลือดตกยางออกมิเช่นนั้นจะไม่ได้บวช (เป็นสิ่งที่ฉันจำความได้มาตั้งแต่เด็กผู้เฒ่าผู้แก่โบราณท่านเล่าให้ฟัง  แต่เหตุผลอาจไม่ใช่ทั้งหมดอย่างที่รู้มาก็ได้ค่ะ)  ปัญหามีทางออกเสมอ  ทุกอย่างต้องผ่านไปด้วยดี  ขอเพียงเราใช้สติและปัญญา  แต่ปัญหาจะทุเลาเบาบางได้มากน้อยแค่ไหนขอให้เราได้ทำให้สุดจิตสุดใจ สุดความสามารถและเต็มกำลังของเราเสียก่อน  เมื่อมีปัญหาเข้ามาฉันจะนึกเช่นนี้เสมอ...อย่างไรเสียพี่ก้องต้องได้บวชตามที่ฉันได้ตั้งใจ

 

 

        วันนี้วันที่ ๒๖ มีนาคม แล้ว ได้เข้าไปดูข้อมูลอีกครั้งเพื่อเตรียมตัว  ตายแล้ว!  ฉันตกใจ  ว่าวันรับสมัครครั้งสุดท้ายตั้งแต่วันที่ ๒๔ มีนาคม ๒๕๕๓  หมดเขตแล้วเหรอ  เมื่อตั้งใจจะให้ลูกบวชแล้ว  ฉันไม่ละความพยายามจึงรีบโทรศัพท์ไปสอบถามที่วัดอีกครั้งเพื่อหาหนทางจะให้ลูกได้บวช  ฉันโทรไปที่วัดทุกเบอร์ที่ให้ไว้  รวมถึงเบอร์มือถือของพระผู้จะติดต่อ  ไม่มีใครรับสายฉันเลย  ทำยังไงดีสงสัยลูกไม่ได้บวชแน่  เมื่อเหลือบดูนาฬิกาตอนนั้นเป็นเวลา  ๑๗.๔๕น.  ความดีใจกลับมาในใจฉันอีกครั้งฉันนึกเอาเองคงเป็นเวลาที่พระต้องทำวัตรเย็นแน่ๆ  จึงไม่มีการรับโทรศัพท์ใดๆ   พรุ่งนี้ ๙  โมงเช้าฉันต้องไม่พลาดแน่  แต่ก็อดกังวลใจไม่ได้เพราะกลัวว่าทางวัดจะไม่รับ  ฉันได้แต่ภาวนาว่าหากความตั้งใจของฉันที่อยากให้ลูกเป็นคนดี  ได้ใกล้ชิดพระพุทธศาสนาบ้าง  ขอให้ลูกของฉันได้บวชด้วยเถอะ