การหวังผลในการทำงาน

       ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอายุที่มากขึ้นหรือเปล่า  ช่วงหลังๆมานี่  ผมปล่อยวางเรื่องงานลงไปมาก   คือ  ตอนทำ ตอนวางแผน ก็ตั้งใจไว้เต็มที่  แต่ผลที่ออกมาไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง  ก็ไม่คิดอะไรมากครับ เพราะคิดว่าทำเต็มที่แล้ว  ส่วนผลที่ออกมา ได้แค่ใหน ก็แค่นั้น

 

 

       เมื่อก่อน  ผมจะค่อนข้างจริงจังและเอาจริงเอาจังกับงานมากครับ  ลองว่าตั้งใจจะทำงานใดแล้ว  ต้องคาดหวังจะทำให้ได้ตามเป้าที่ตั้งไว้

 

 

       โดยพยายามทำทุกวิถึทาง ให้งานออกมาตามที่ต้องการ

 

 

       พฤติกรรมการทำงานของผมดังกล่าว  ทำให้คนที่อยู่รอบข้าง "เครียด" กันไปหมดครับ  ประมาณว่า "ได้งาน"  แต่ "ไม่ได้คน"

 

 

       ตอนหลัง  ผมเริ่มทำใจ  เริ่มเข้าใจคน  เข้าใจความแตกต่างระหว่างบุคคล  เริ่มทำใจได้เมื่อตั้งวัตถุประสงค์และเป้าหมายในการทำงานไว้อย่างหนึ่ง   ส่วนงานที่ออกมาจริงมันออกมาอย่างหนึ่ง คนละเรื่องกันเลยครับ  ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงจะเครียดและต้องเข้าไปเปลี่ยน  แต่ตอนนี้ผมก็ไม่เข้าไปเปลี่ยน  ไม่เข้าไปจับผิด ไม่เข้าไปตำหนิ   เพราะเขาคิดได้แค่นี้  ทำได้แค่นี้  ก็ดีแล้วครับ

 

 

       อย่างน้อย การให้การยอมรับเขาก่อนในเบื้องต้น  ก็น่าจะเป็นการสร้างความรู้สึกที่ดีๆที่มีให้กัน

 

 

       ส่วนจะชักพาคนที่ทำไม่ถูก ให้ทำให้ถูกตามที่เราต้องการ คงต้องใช้เวลาและค่อยเป็นค่อยไปครับ

 

 

       ต้องสัมผัสเขาด้วย ฐานกาย ฐานใจ  ก่อนที่จะไปฐานคิด

 

 

 

       การเปลี่ยนแปลงคนอื่นโดยเริ่มที่ฐานคิดเลย  นอกจากไม่ได้รับความร่วมมืออย่างเต็มใจแล้ว  ลึกๆคงมีการต่อต้านอยู่ภายในอย่างแน่นอนครับ

 

 

       ครับ  ในเมื่อเรามีเวลาแค่นี้  ทำได้แค่นี้  ก็ดีแล้วครับ  ให้ทำงานด้วยความสบายใจทั้งสองฝ่าย  ดีกว่ามาเครียดกันเอง