เพื่อนสนิทของฉันมีหลายคน  แต่ละคนมีที่มาของสัมพันธภาพที่ต่างกัน  เพื่อนคนนี้ชื่อ "อ้อยหรืออลิสา" เราเติบโตมาด้วยกันเมื่ออายุก่อนเข้าอนุบาล  เพราะเรามีบ้านพักอยู่ในค่ายทหาร ฯ อ้อยมีพี่สาวสามคนคือพี่อิ่ม พี่อิ๊ดและพี่อ๋อย  มีน้องชายชื่ออ้น 

          พ่อของเราเป็นเพื่อนกัน  เมื่ออ้อยอายุได้ ๑๐ ขวบคุณพ่อของอ้อยเสียชีวิตที่ชายแดนอำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา  คุณแม่ของอ้อยนั้นเป็นแม่บ้านต้องรับภาระเลี้ยงลูกถึง ๕ คน  ครอบครัวของฉันจึงไปรับอ้อยมาอยู่ในบ้านและขอรับผิดชอบการศึกษาของพี่อิ่มที่เป็นคนโต  เมื่อจบการศึกษาแล้วจะได้มาดูน้อง ๆ ต่อไป 

          ฉันไม่มีน้อง  จึงอยากได้น้องกับเขาบ้าง  ได้ออกอุบายให้อ้อยไปรับน้องชายคืออ้นมาเที่ยวที่บ้านด้วย  ตอนแรกก็ส่งกลับในตอนเย็น  ตอนหลังก็ให้ค้างทีละคืน กลายเป็น ๒-๓ คืนและหลาย ๆ คืน จนในที่สุดทำให้บ้านของฉันมีเด็กถึง ๓ คนคือฉัน อ้อย และอ้นที่เป็นน้องชายของเรา และพวกเรา ๓ คนก็กินอน เล่นด้วยกันเป็นเพื่อนกันจนโต  พ่อแม่ของฉันดูแลทั้งสองจนจบการศึกษา เป็นเจ้าภาพงานบวชงานแต่งให้ด้วย

         ฉันและอ้อยจึงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อายุ ๓ ขวบจนถึงปัจจุบัน  เราเคยโกรธ  เคยงอนกันบ่อยมาก  แต่ในใจลึก ๆ เราสองคนรักกันมาก  เมื่อโกรธกันแต่ละครั้งไม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องเป็นฝ่ายง้อ  บางเวลาเราห่างเหินกันไปก็ตามแต่ความจริงนั้นเราคิดถึงกันเสมอ 

          เวลามีทุกข์ ไม่สบายใจของคนใดคนหนึ่งเราจะนึกถึงกันเสมอและโทรศัพท์หากัน คุยกันทุกวันหรือวันเว้นวัน  แล้วก็ห่างกันไปเป็นระยะสั้น ระยะยาวสุดแท้แต่ใครจะเกิดอาการก่อนใคร

         อย่างเช่นสัปดาห์ที่ผ่านมาอ้อยและครอบครัวของเธอ  ผลัดกันโทรศัพท์มาอวยพรวันเกิดของฉัน  นับตั้งแต่วันนั้นเราก็คุยกันทุกวัน  และวันนี้ฉันโทรศัพท์ไปหาอ้อยก่อน  อ้อยเดาใจได้ว่า "ฉันต้องมีเรื่องที่เป็นปัญหา" เราคุยกันนานมาก  และคาดว่าคราวนี้ก็คงจะติดต่อโทรศัพท์หากันเช่นที่ผ่านมา  จนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะหยุดไปเอง  และเริ่มต้นใหม่เช่นนี้ไปเรื่อย ๆ   นี่แหละ...เพื่อนรักของฉัน

http://images.google.co.th/imglanding?q