ประโยคเด่นที่ใช้กันเกร่อ(จนมากเกินไป?)ในขณะนี้คือ ประโยคคำอ้างที่ใช้ในการโจมตีสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามทำว่าเป็นการทำเพื่อตนเอง แล้วอ้างว่าสิ่งที่ตน(หรือฝ่ายของตน)ทำคือการทำเพื่อชาติ .... ใช้กันจนเกร่อไม่เว้นเสื้อแดงเสื้อเหลือง นายกฯ และคนทั่วไปตามท้องถนน
อย่างเช่น เมื่อมีการสนับสนุนแก้รัฐธรรมนูญ ก็มีผู้คนออกมาแสดงความคิดเห็นว่า การแก้นั้น เป็นการ "ทำเพื่อตนเอง" ....
นายกฯ พยายามจะสื่อว่า การยอมทำตามข้อเสนอของแกนนำ นปช.นั้น อาจจะเป็นการพยายาม "ทำเพื่อตนเอง" ของคนบางกลุ่ม ....
นปช. (บางคน) พยายามโจมตีนายกฯว่าไม่มีการคำนึงถึง "ชาติ" หรือส่วนรวม ...
การเถียงกันแบบนี้ ไม่มีใครถูกซักฝ่ายหรอกครับ เพราะทุกคนต่างนิยามคำว่า "ชาติ" ขึ้นมาเอง และแท้จริงแล้วทุกคนก็ทำเพื่อตนเองทั้งนั้น (เพราะคนเหล่านั้นพยายามทำตามสิ่งที่ตอบสนองการพัฒนา "ชาติ" ในนิยามของตน) คุณรู้ได้อย่างไรครับ ว่าสิ่งที่คุณเรียกว่า "ทำเพื่อชาติ" นั้น เป็นการทำเพื่อชาติจริงๆ? ในเมื่อคนอื่นเขามองการทำเพื่อชาติเป็นอีกแบบหนึ่ง ...
จริงๆแล้ว ความขัดแย้งตรงนี้ ก็เป็นส่วนหนึ่งที่การปกครองแบบประชาธิปไตยนั้นมีประโยชน์และมีบทบาท อย่างมาก
เพราะคนเรานั้น ไม่มีทางที่จะมีความคิดตรงกันหมด ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ความคิดของคนก็จะต้องแตกออกเป็นหลายฝ่าย เป็นเรื่องปกติของชาวโลก ไม่แปลกเลยที่จะมีกลุ่มหนึ่งไม่ยอมรับการกระทำของอีกกลุ่มหนึ่ง
ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องมีคนที่ยอม และ ไม่ยอม
เราจึงจำเป็นต้องมีคำว่า "เสียงส่วนใหญ่" ไงครับ จำเป็นต้องยอมรับในสิ่งที่คนส่วนใหญ่เลือก โดยยึดความเท่าเทียมกันของประชาชนเป็นหลัก โดยทุกคนยอมรับกฏกติกา โดยไม่มีข้ออ้างในการล้มกระดาน ... ไม่มีการอ้างว่า หากทำตามเสียงส่วนใหญ่แล้ว "ชาติ" จะไม่เจริญ แล้วทำรัฐประหาร การคิดแบบนี้เป็นการกระทำที่เหยียดหยาม equality of right ที่เป็นองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดของประชาธิปไตย
หากทุกคน ทุกพวก ทุกฝ่าย พยายามใช้นิยามคำว่า "ชาติ" ที่ตนเองมองเห็น โดยมองว่าสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการเป็นการทำเพื่อตนเองหมด และไม่มีใครยอมรับกฏของเสียงข้างมาก ผมว่า ไม่มี "ชาติ" (ที่เป็นประชาธิปไตย) ในนิยามแบบไหนที่จะอยู่รอดหรอกครับ
ประเด็นครับ: ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของ 250 นักวิชาการ "ยุบสภาภายใน 3 เดือน"
สถานการณ์แบบนี้ คืนอำนาจให้ประชาชนเหมาะที่สุดครับ เพราะต่างคนต่างเริ่มใช้นิยามคำว่า "ชาติ" ของตนเอง เข้าห้ำหั่นกันแล้ว กลับไปที่การ vote เถอะครับ ให้คนเขาเลือกกัน ว่าอะไรกันแน่ คือ ความต้องการของประชาชน
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ :-)
ตอนนี้เหมือนกับว่า ทุกคนเริ่มเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง (รวมทั้งตัวผมเองที่สรุปด้วยความคิดตัวเองว่าทุกคนเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง :-) ยังมองทางออกอื่นไม่ออก นอกจากการยุบสภาแล้วเริ่มต้นที่การ vote ครับ
แต่ผมมองว่าเงื่อนไขของจตุพรที่ให้เวลาแค่ 15 วันก็ค่อนข้างเกินไปหน่อย ผมว่า 3 เดือนค่อนข้างเหมาะสมครับ
เป็นมุมมองทางวิชาการที่น่าสนใจครับอาจารย์ ;)
สบายดีนะครับ ;)
สวัสดีครับอาจารย์ :-)
สบายดีครับ แต่ไม่ค่อยได้ทำ thesis เท่าไหร่เลยครับ มัวแต่มาอ่านข่าวการเมือง
สวัสดีครับ
หากเราไม่เป็นกลาง...ก็ไม่ต้องแสดงว่าเราเป็นกลางหรอกครับ...
บอกมาตรงๆ ว่า
รัฐบาลทำดีอย่างไร 1 2 3... และรัฐบาลทำไม่ดีอย่างไร 1 2 3...
เสื้อแดงทำดีอย่างไร 1 2 3... เสื้อแดงทำไม่ดีอย่างไร 1 2 3...
ที่ว่าเป็นกลางคืออะไร 1 2 3... ที่ว่าเป็นกลางมีดีอะไร 1 2 3....
ที่ว่าเสียงส่วนมากดูจากไหน? ดูจากความคิดเอาเอง? หรือจากความจริง?
แล้วประโยชน์ของประเทศอยู่ตรงไหน
ประเด็นที่หนึ่งนะครับ ผมไม่เคยพยายามแสดงออกว่าผมเป็นกลาง แล้วก็ไม่เคยแคร์ด้วยนะครับว่าใครจะมองยังไง
ประเด็นที่สองครับ ผมไม่ได้แคร์เช่นกันว่ารัฐบาลหรือเสื้อแดงจะดียังไง คุณค่อนข้างหลุดประเด็นที่ผมต้องการเขียนนะครับ ผมต้องการสื่อถึงเรื่องของการกดขี่ ผมไม่ได้คิดเสียด้วยซ้ำว่าเสื้อแดงคือเสียงส่วนใหญ่หรือเปล่า (อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้)
ประโยชน์ของประเทศชาติอยู่ตรงไหนผมไม่ทราบครับ แต่ปัญหาของประเทศชาติอย่างหนึ่งคือการที่คนมักจะพยายามตีความทุกสิ่งทุกอย่างไปในทิศทางที่ตนเองต้องการ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของกฏหมาย การต่อสู้ทางการเมือง หรือแม้แต่เรื่องของความดีชั่วของนักการเมือง จนละเมิดสิทธิของผู้อื่นแบบน่ารังเกียจเลยก็ว่าได้
หากเราอยากรู้ว่าอะไรเป็นอะไร
เราก็มาเริ่มที่เราว่าเรารู้เรื่องเหล่านั้นครบถ้วนรอบด้านหรือเปล่า...ถ้าไม่รู้ลึกก็ให้รู้ภาพรวมของแต่ละอย่างที่เกี่ยวข้อง..ถ้าเราไม่รู้เลยก็ปล่อยๆ มันไปเถอะ
(ถ้าอยากรู้เสื้อแดงก็ฟังช่องเสื้อแดงหรือไปร่วมชุมนุมให้ดูสิ่งที่เขาพูดหรือไม่พูดและสิ่งที่เขาทำหรือไม่ทำ ถ้าอยากรู้รัฐบาลก็ฟังจากเสื้อแดงแล้วมาดูว่าความจริงเป็นอย่างไร และมีอะไรที่รัฐบาลทำและเสื้อแดงไม่ได้พูดถึง)
ประโยชน์ของประเทศชาติอยู่ที่ความผาสุข ความเจริญรุ่งเรืองของประเทศ คุณคงรู้แน่ๆ แต่ที่บอกไม่รู้คงเป็นเพราะอารมณ์พาไป