เป็นการเดินทางที่ยาวนาน อาจเป็นการวางแผนที่เพี้ยนออกไปจากที่เคยไป ข้าพเจ้าตัดสินใจไปขึ้นเครื่องที่สนามบินนานาชาติอุบลราชธานี...จากเดิมที่คุ้นเคยที่สนามบินขอนแก่น หากว่าขึ้นที่ขอนแก่น ข้าพเจ้าไม่ต้องออกเดินทางแต่เช้ามืด เพราะบ้านพักนั้นขับรถไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง...แต่ในเมื่อตัดสินใจมาที่อุบลแล้ว...จะต้องออกจากบ้านตั้งแต่ตีห้า...

โชคดีที่ว่า ... แม่มานอนที่บ้านหลังนอก ข้าพเจ้าเข้านอนดึก นาฬิกาไม่ยอมปลุก แต่ได้ยินเสียงแม่มาเคาะประตูเมื่อเกือบจะตีห้า...ต๊ายละ รีบกระโจนออกจากเตียงนอน...

กว่าจะได้ออกจากบ้านจริงๆ ก็เกือบจะหกโมงเย็น...ดีที่ว่าอาน้อยขับรถซิ่งมาก

มาถึง...ทันเช็คอิน ก็โล่งใจ... ดีที่ระหว่างทางอาศัยนั่งหลับตามาทำให้ได้นอนต่อ เพราะเมื่อคืนนี้นอนดึกกว่าปกติที่เป็น...

ถึงดอนเมือง...ก็เก้าโมง...

ก็เลยนัดทานข้าวกับเจ้าลูกศิษย์ เดินหาหนังสือที่อยากอ่าน ตามหามาหลายร้าน แต่บทจะเจอก็มาเจอในร้านที่เราไม่ตั้งใจจะเดินเข้าไป

และออกเดินทางต่ออีกครั้งก็บ่ายสาม ที่ดอนเมืองถึงนราธิวาส... หลับตลอดตื่นอีกครั้งถึงสนามบินนราธิวาส...

ความรู้สึกแรกที่เท้าสัมผัส คือ ดีใจที่ได้มา

เป็นความเบิกบานอยู่ในอกในใจ ในความรู้สึก...

เปิดโทรศัพท์ดู...พบว่ามีคุณสุทัศน์ติดต่อเข้ามาเพื่อนัดหมายจุดเจอกัน ทราบแต่ว่า "สวมเสื้อสีฟ้า" ข้าพเจ้าเดินออกจากประตู ก็เจอคนใส่เสื้อสีฟ้าสองสามคน ดีนะที่ว่าจำคุณนุช - จิราวรรณ พรหมเพชรได้ เธอมารอรับพร้อมน้องนางลูกสาวตัวน้อยที่มีแววสวยเหมือนแม่ คุณนุชนี่ข้าพเจ้าเจอเธอตั้งแต่ครั้งแรกของงานมหกรรม R2R ณ ลานเวทีเสวนา และเมื่อมาเจอกันอีกครั้งที่งานแลกเปลี่ยนเรียนรู้คุณอำนวย R2R ที่บ้านผู้หว่าน เธอก็ได้ทาบทาม ... และข้าพเจ้าคิดว่าเงียบไป

ปรากฏว่าเธอมาเชียร์ชาวนราธิวาส เกี่ยวกับเรื่องราว R2R จึงเกิดเป็นภาพของการจัด R2R ทั้งจังหวัด...

ทันทีที่ได้เจอ คุณสุทัศน์เล่าว่า มีคนสมัครเข้ามาล้นหลามมาก ... เป็นกระแสตอบรับที่เกินความคาดหมายเป็นอย่างยิ่ง... และท่าน สสจ.นราธิวาสเองนำโดยนายแพทย์สสจ.ก็เปิดรับสนับสนุนอย่างเต็มที่...

ทำให้ข้าพเจ้าได้คิดว่า...

จริงแล้ว เรากำลังปิดประตูใส่กันหรือเปล่า...ระหว่างความหมายของสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ กับคนนอก เพราะหากเราเปิดประตูใจเราจะสามารถเชื่อมโยงการทำงานของคนที่นี่และเข้าถึงกันได้...

ข้าพเจ้าตัดสินใจมาที่นี่ เพราะเชื่อมั่นว่า ไม่มีความน่ากลัวใดใดเกิดขึ้นในจิตใจข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าตั้งใจและปรารถนามา และเมื่อมาถึงจริงๆ ก็ไม่ได้เป็นไปตามภาพที่เคยรับรู้...

นราธิวาสเป็นเมืองเล็กๆ...ผู้คนดูเหมือนใช้วิถีเรียบง่าย ข้าพเจ้าเห็นนักปั่น...ปั่นจักรยานผ่านหน้าไปหลายกลุ่ม ผู้คนก็ยังคงเดินชมงามอาหารสี่ภาค อย่างตามวิถีที่เป็นไป ไม่ได้เกิดเป็นความรู้สึกของเมืองก่อการร้ายหรือสงครามใดใดเลย

การต้อนรับจากคุณนุช คุณสุทัศน์ และพี่อุ๊...น่ารักเป็นกัลยาณมิตร

คุณสุทัศน์ได้ชี้ทางบอกไปบ้านที่ติดทะเล... และให้การดูแลอย่างอบอุ่นใจ

การพูดคุยเหมือนคุ้นเคยกันมาก่อน...

เป็นความประทับใจของการเดินทางมาวันแรก...

และยิ่งรู้สึกมีกำลังใจ ที่ทราบว่ามีหลายคนสนในใคร่อยากเรียนรู้ R2R

ก่อนตะวันตกดิน...แสงลับไปข้าพเจ้านั่งดู ตึกสูงที่อยู่เบื้องหน้าที่สร้างให้นกนางแอ่นมาทำรัง...เป็นภาพงามจัง

 

๒๙ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๓

รอยการเดินทาง