๒๐ มิถุนายน ๒๕๔๙ 

วันนี้เป็นวันที่ผมตัดสินใจเขียนใบลาออกจากราชการ

ผมคิดมานานแล้ว...และเมื่อได้เริ่มรู้จัก Gotoknow ได้อ่านบันทึกของ Bloger ท่านหนึ่ง เรื่องราวเกี่ยวกับ "การแสวงหาสิ่งที่ชอบ เป็นคำตอบของชีวิต" จากนั้นก็คิดมาเรื่อย...จนตัดสินใจเอาเมื่อวานนี้ ว่าถึงเวลาแล้ว...

ผมรับราชการมาประมาณ ๑๒ ปี ทำงานที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพของผู้คน และทำงานด้านการพัฒนาสุขภาพที่เน้นการส่งเสริมสุขภาพ ตามบทบาทหน้าที่

นับจากวันแรกที่รับราชการ เป็นวันที่เต็มไปด้วยความหวังและความฝัน มีสิ่งที่จะต้องคิดทำอีกมากมาย และคิดว่า  โชคดีที่ได้ทำงาน เป็นความหวังของคนหลายคน จวบจนมาถึงวันนี้ฝันที่มีก็มีหลายส่วนที่ได้ทำ อีกหลายส่วนยังคงเป็นฝันต่อไป เพราะมีข้อจำกัดและสถานการณ์ที่เปลี่ยนผ่าน

เวลาผ่านมา ได้เรียนรู้ ระหว่างการทำงาน ก็ได้ค้นพบตัวเองว่า ไม่เหมาะสมเลยที่ต้องมาทำงานลักษณะแบบนี้ ระบบแบบนี้ หลายคนให้กำลังใจว่า "เมื่อไม่ได้ทำสิ่งที่ชอบ ก็จงชอบในสิ่งที่ทำ"  ...คำพูดเหล่านี้ทำให้อดทนทำงานเรื่อยมา กอรปกับตัวเองก็มีทางเลือกไม่กี่ทาง

ถามว่า "ภูมิใจมั้ย" ตอบได้เลยว่า "ภูมิใจมาก" ซึ่งตลอดเวลาที่ทำงาน ได้ตั้งใจทำงาน และสร้างสรรค์สิ่งที่ดีๆตลอดมา สิ่งที่ได้รับก็เป็นความรู้ที่สั่งสม ประสบการณ์และการได้รู้จักผู้คนหลากหน้าที่ การงานและความคิด

วันนี้กลับมาอ่าน บันทึกเก่าๆ จาก Gotoknow ทำให้มีกำลังใจขึ้นอีกครั้ง คิดว่า สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ "การตัดสินใจ" และ สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือ "การทำให้ดีที่สุด" ทำงานอะไร อาชีพใด ก็ทำคุณประโยชน์ให้แก่ตนเอง ครอบครัวและประเทศชาติได้เหมือนกัน

- - -หากไม่ชอบ ไปไม่ไหว ก็ไม่ควรฝืน - - -

ผมเลยตัดสินใจเขียนใบลาออกจากราชการ ในตอนสายของวันนี้

วันที่ ๒๐ มิย.๔๙ และเป็นวันหนึ่งที่ผมจะจดจำไปทั้งชีวิต ตั้งใจเขียนบันทึกไว้เพื่อเก็บเป็นความทรงจำ หากวันหนึ่งได้หวนมาอ่านอีกครั้ง

 

                                                                          ๒๐ มิถุนายน ๒๕๔๙

                                                               วันที่ฟ้าฉ่ำฝน.....แม่ฮ่องสอน